Emergency Mayhem

Door onophoudelijke financiële problemen moest ontwikkelaar en uitgever Acclaim in augustus 2004 de deuren sluiten. Hierdoor werden potentiële titels zoals Emergency Mayhem (toen in ontwikkeling voor de PlayStation 2 en Xbox) noodgedwongen geannuleerd. Begin 2007, bijna drie jaar na het faillissement, kondigde Codemasters aan dat ze de ontwikkeling van deze verloren titel hadden opgepikt en de game alsnog zouden uitbrengen op de Wii. Het resultaat ligt sinds kort in de rekken en wat op het eerste gezicht een leuke free-roaming game lijkt te zijn, is eigenlijk niets meer dan de zoveelste minigame-compilatie. Weliswaar in een ietwat ander jasje, maar toch…

Emergency Mayhem speelt zich af in Crisis City. Met zo’n naam vraag je gewoon om problemen, en er heerst dan ook totale chaos in de stad. Vuilnisbakken worden in de fik gestoken, bommeldingen zijn eerder regel dan uitzondering, stoplichten werken niet meer en apen nemen de supermarkt over. Als speler krijg je de keuze uit een ambulance, politie- of brandweerwagen om de chaos een halt toe te roepen. Deze voertuigen kennen enkele opvallende verschillen en specifieke eigenschappen, maar de missies die ze met zich meebrengen zijn vrijwel identiek en worden al snel repetitief. Je racet - de wagens laten zich goed besturen en de game kent een aardig snelheidsgevoel - onder tijdsdruk door de stad van punt A naar punt B, om ter plaatse de brandjes te blussen, criminelen bij de kraag te vatten of gewonde mensen te redden.

Deze opdrachten gaan steeds gepaard met één van de dertig beschikbare minigames. Hoewel ze een welkome afwisseling lijken te zijn op de race-actie, pakt het in de praktijk toch net wat anders uit. Want ondanks dat er zoveel verschillende minigames beschikbaar zijn, kom je al snel dezelfde spelletjes tegen. Na een vijftal keer heb je ze wel gezien en veranderen ze van aardig naar saai en vervelend. Zeker als je weet dat sommige minigames echt frustrerend moeilijk zijn, niet zozeer door wat je moet doen, maar eerder door de falende Wii-besturing. Vooral bij de minigames van de ambulancemissies moet je erg nauwkeurig te werk gaan. De overgevoelige besturing staat dit echter in de weg, met als resultaat dat je regelmatig opnieuw moet beginnen. Na tientallen pogingen zou je voor minder de haren uit je kop trekken! Andere minigames, zoals het blussen van brandjes door als een gek met je Wiimote te schudden, heb je dan weer in tig andere games voorbij zien komen en wisten me de eerste keer al niet meer te boeien.

Het racegedeelte, dat duidelijk gebaseerd is op het acht jaar oude Crazy Taxi, is iets beter uitgewerkt. Doelloos racen, mensen omver rijden en crashen wist me gek genoeg nog even te vermaken. Toch kun je niet ontkennen dat alles gedateerd aanvoelt. Als je de vergelijking even doortrekt met het eerder genoemde Crazy Taxi, dan merk je dat de intensiteit ontbreekt. Waar zijn de schansen voor te gekke sprongen, waar is het geweldige gevoel van een powerslide en waarom sta je abrupt stil als je tegen kleine objecten aanrijdt? Stuk voor stuk dingen die acht jaar geleden reeds beters zijn uitgewerkt en dan kom je tot het besef dat Emergency Mayhem in principe een overbodige titel is.

Het voelt niet alleen gedateerd aan, het ziet er ook zo uit. Zelfs op de minder krachtige Wii hebben we al tientallen spellen gezien die er mooier uitzien. De stad is opgebouwd met een minimum aan polygonen en onscherpe texturen. Tevens race je regelmatig tegen een onzichtbare muur aan, iets wat anno 2008 onaanvaardbaar is. Daartegenover staat wel een constante framerate van zestig frames per seconde, maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk gezien de erbarmelijke graphics. Naast de hoofdmodus, die trouwens in een namiddag uit te spelen is, bevat Emergency Mayhem ook een party-modus. Hierin kun je alle mini-games met maximaal vier spelers herspelen, maar ook dan zijn ze hooguit leuk voor een minuutje of vijf.