Dragon Ball Z: Burst Limit

Het is alweer 2002 wanneer ontwikkelaar Dimps de Dragon Ball Z-vechtgames opnieuw leven inblaast met Dragon Ball Z: Budokai. Beeldkwaliteit van niveau, bijzonder snelle actie voor een vechtspel en een breed systeem om personages te ontwikkelen met een eigen vechtstijl legden de basis voor nog twee delen, waarna het stokje werd overgedragen aan Spike. Deze collega-ontwikkelaar wist met Budokai Tenkaichi een andere directie op te gaan, terwijl Dimps zich koest hield. Dragon Ball Z: Burst Limit is weer de eerste Dragon Ball Z-game van Dimps voor de spelcomputers en moet een waardige opvolger worden.

Opvolger is eigenlijk een te groot woord. Burst Limit is beter te beschouwen als een remake van het eerste deel, of meer een kloon van Dragon Ball Z: Shin Budokai voor de PSP. Dat is vooral te merken aan het vechtsysteem wat weer vertrouwd en eenvoudig knoppenrammen is. Combinaties van aanvallen zijn simpelweg uit te voeren door bijvoorbeeld drie keer de A-knop en drie keer de B-knop (360-versie) achter elkaar in te drukken… of twee keer… of vier keer, het maakt allemaal niets uit – uiteindelijk sluit het toch wel op elkaar aan. Dit maakte Dragon Ball Z: Budokai dermate toegankelijk dat dit al snel één van unique selling points werd van het product – en dit geldt ook voor Burst Limit.

Het ogenschijnlijk ander unique selling point is de aankleding van het spel. Er zijn weinig vechtgames te bedenken die zich visueel kunnen meten met Dragon Ball Z: Burst Limit. De haarscherpe, high-definition, animéstijl met een subtiele motion blur, depth-of-field en HDR vormen een bijzonder geheel en zorgen voor een meer intense beleving. Houd er vervolgens ook rekening mee dat de energiestralen lekker indrukwekkend en overdreven in beeld komen, zoals we gewend zijn van de Dragon Ball Z-serie. Als twee energiestralen elkaar vervolgens raken, zul je als speler zo snel mogelijk op willekeurige knoppen moeten rammen om als winnaar uit de strijd te komen. Iets wat met twee vrienden op de bank een hilarisch spektakel is.

Verder is het vechtsysteem iets te beperkt. Het hoeft ook zeker niet bijzonder diep, maar als je Dragon Ball Z: Shin Budokai hebt gespeeld, dan is dit geen vooruitgang. Daarnaast heeft de ontwikkelaar iets ongelofelijks storends toegevoegd: zogenoemde ‘drama sequences’. Dit zijn korte, kleine tussenfilmpjes die zich tijdens een gevecht afspelen. Als je bijvoorbeeld op het punt staat geraakt te worden door een enorme energiestraal, kun je een personage oproepen. Vervolgens wordt in een tussenfilmpje gesuggereerd hoe hij de aanval afslaat. Jammer genoeg past dit niet in de stijl van Dragon Ball Z. Deze constante onderbrekingen zijn voor deze snelle vechtgame, zeker in vergelijking met het huidige aanbod op de Xbox 360 en PlayStation 3, totaal niet nodig.

Het aantal spelmodi is ook iets te karig. Je hebt een verhaalmodus getiteld de ‘Z-Chronicles’, die tot en met de Cell-saga gaat, en een Versus-spelmodus. In de Z-Chronicles zijn er nog een aantal ‘wat als’ scenario’s toegevoegd om het geheel te verlengen en een andere blik te werpen op het Dragon Ball Z-verhaal, maar het is alsnog mogelijk deze modus in een uurtje of vier/vijf uit te spelen. Gelukkig is er met het spel ook online wat te beleven, al zijn de opties vrij beperkt. Gewoon een potje beuken, niet meer, niet minder. Maar ach, heel veel creatiefs is er bij deze game ook weer niet te doen op dat gebied.