Crisis Core: Final Fantasy VII

Wanneer een game wordt aangekondigd en je hem jaren volgt, dan is het speciaal om hem eindelijk in je handen te krijgen. De aankondiging van Crisis Core: Final Fantasy VII stamt alweer uit 2004 en vanaf dat moment heb ik de game scherp in de gaten gehouden. Eind 2007 verscheen de game uiteindelijk in Japan en werd er snel een Japanse Crisis Core-bundel besteld. Niet lang daarna verscheen ook de Amerikaanse versie en die heb ik met veel plezier uitgespeeld. De game is een ode aan één van de beste RPG’s ooit en is tegelijkertijd één van de beste PlayStation Portable-games die we tot nu toe gezien hebben.

In Crisis Core kruipt de speler in de huid van Zack, een jonge soldaat bij SOLDIER die zo snel mogelijk carrière wil maken. Na een paar missies tegen het continent Wutai, waarbij hij geholpen wordt door zijn vriend Angeal, krijgt hij zijn eerste promotie. Maar op het moment dat Angeal spoorloos verdwijnt en er vervolgens doodleuk een overlijdensbericht wordt verspreid, begint hij lichtelijk achterdochtig te worden ten opzichte van SOLDIER. Wat volgt is een fantastisch verhaal, waarin thema’s als loyaliteit, vriendschap en hoop centraal staan. Daarbij mag gezegd worden dat het begin sterk is, het middenstuk een beetje doorkabbelt, maar het einde precies het vuurwerk brengt wat je er van verwacht. Tranen zijn niet in mijn ogen geschoten, maar als Final Fantasy VII-fan word je getrakteerd op een aantal prachtige emotionele momenten.

Je komt in de game uiteraard een aantal bekende locaties tegen. Genoten heb ik van het museum in het Shinra-gebouw, waar een aantal echte Final Fantasy VII-relikwieën staan opgesteld. Ook het bezoek aan Nibleheim, waar Sephiroth doorslaat mag genoemd worden en het bruinbakken aan het strand van Costa Del Sol levert nostalgische momenten op. Hetzelfde onderbuikgevoel komt met een aantal muzieknummers naar boven. Elke keer als Aerith haar intrede doet hoor je de prachtige pianoklanken op de achtergrond, wat kippenvel oplevert. Daarnaast zijn er een hoop nieuwe nummers gemaakt, waarbij de componisten duidelijk fan zijn van rockmuziek. Het maakt de game iets minder dromerig en dat past op zich wel goed bij het personage Zack.

Als Zack vecht je een hoop gevechten uit. Het turn-based-party-systeem uit het origineel wordt daarbij achterwege gelaten. In plaats daarvan staat Zack er alleen voor en zijn de gevechten real-time. De snelheid van de gevechten is hierdoor lekker hoog en werkt bovendien soepel. Aanvallen kunnen ontweken of gepareerd worden en Zack zelf beschikt over een zwaard en een aantal magische aanvallen. De magische aanvallen zijn gekoppeld aan Materia, de magische edelstenen van het spel. Dit geeft een goede afwisseling en vooral wanneer Zack oog in oog staat met een enorme vuurdraak is het belangrijk om er ijsaanvallen op af te schieten.

Tijdens het gevecht is het mogelijk dat jouw level of magie omhoog gaat, door middel van het D.M.W. (Digital Mind Wave))-systeem. Dit vervangt het standaard verdienen van experience- en ability-punten aan het eind van elk gevecht en voegt een stukje geluk toe. Het D.M.W.-systeem kun je het beste vergelijken met een gokkast, waarbij drie dezelfde plaatjes op een rij jackpot betekent. In het geval van Crisis Core betekent dat je een speciale aanval doet. Heb je daarbij ook nog eens twee of drie dezelfde getallen, dan gaat of het level van Zack of het level van de Materia omhoog. Omdat het redelijk onvoorspelbaar is wanneer je dit krijgt, ben je eerder geneigd om meer gevechten aan te gaan en zo te hopen dat het D.M.W.-wiel positief voor jou uitpakt.

Omdat het vechtsysteem goed werkt, besteedde ik ook meer tijd aan de vele korte zijmissies die de game rijk is. In de missies speel je summon-monsters, wapens en andere voorwerpen vrij en verdien je uiteraard een mooi zakcentje, waarmee geneesmiddelen en andere dingen worden gekocht. Elke missie eindigt met een baasgevecht, die vooral op de latere niveaus voor zweethandjes zorgen. Het grootste pluspunt van de missies is echter de lengte er van. Binnen een minuut of vijf voltooi je er één, waardoor ze perfect zijn in het openbaar vervoer. Nadeel van de missies is dat ze redelijk eentonig zijn. Meer dan vechten doe je niet en qua omgevingen zijn er een stuk of vijf varianten, wat echt weinig is.

Op het visuele gebied is Crisis Core: Final Fantasy VII indrukwekkend. De verschillende tussenfilmpjes vormen daarbij duidelijk het hoogtepunt, maar ook tijdens de gameplay oogt het voor een PSP-game zeer netjes. Dit is gewoon de perfecte game om aan je vrienden te laten zien dat de PlayStation Portable een prachtig apparaat is.