Top Spin 3

Het spreekwoord ‘driemaal is scheepsrecht’ past perfect bij Top Spin 3. Toen de ontwikkelaar begon met de serie wilde ze een realistische tennisgame neerzetten, eentje die dezelfde kwaliteit biedt als de FIFA- en de PES-serie. De eerste game was voor zijn tijd erg goed, maar was meer arcade dan realistisch. Deel twee hinkte op twee gedachten, maar was dankzij de onlinemodus absoluut de moeite waard. En Top Spin 3 is de game die voor het eerst het PES/FIFA-gevoel in een tennisgame brengt.

Pam Development heeft het automatisme uit de vorige games keihard laten vallen. Het indrukken van de knop wanneer de bal over het net vliegt en het vervolgens automatisch naar de bal lopen is er niet meer bij. Net als in het echt moet je bij elke bal jouw speler positioneren, dan pas de slagknop indrukken en vervolgens op het juiste moment loslaten. Weet je dan ook nog goed in te stappen en het racket genoeg naar achter te swingen, dan trakteer je de tegenstander op een heerlijke harde klap. Dit systeem brengt zoveel meer variatie in het spel dat elke rally echt anders is. Natuurlijk heeft elke speler zijn eigen manier van spelen, maar het standaard drie keer cross slaan en vervolgens de bal langs de lijn te rammen zit er niet meer in. Je wint een punt door de tegenstander onder druk te zetten of ze te verrassen met een geniale bal. Ik ben een baseline-speler die graag een lange rally speelt en met een dropshot hoop ik voor een verrassing te zorgen. Ik geniet dankzij de fantastische gameplay van elk potje dat ik speel, iets wat in zijn voorganger niet het geval was.

De manier waarop de carrière opgebouwd is, stemt me ook zeer tevreden. Uiteraard begin je daarbij met het maken van een eigen speler, waarbij je heel diep kunt gaan en met een beetje inzet maak je jezelf na. Na het uiterlijk is het tijd om iets aan de vaardigheden te doen. Je begint met het spelen van een paar simpele oefenpotjes, waarbij je na winst beloond wordt met experience-punten. Deze kun je over de acht verschillende vaardigheden verdelen (forehand, backhand, service, return, power, speed, stamina en volley). Denk daarbij goed na waaraan je de punten besteedt, want in totaal zijn er 560 punten te verdelen. Voor de allrounder betekent dat dat je per vaardigheid netjes zeventig punten besteedt, maar ikzelf concentreer me vooral op kracht en snelheid en besteed daar mijn punten aan. Omdat iedereen zijn eigen speler maakt en zijn eigen punten verdeelt, krijg je online nog meer variatie dan de gameplay standaard al geeft. Fantastisch!

Nadat je beter en beter wordt en meer wedstrijden wint, gaan er ook meer deuren open. Na de amateurpotjes volgt de junior-tour om vervolgens je geluk te beproeven in de ATP-tour. Vanaf dan neem je het op tegen de groten der aarde als Federer en Sharapova. En daarbij loop je tegen het zeldzame minpunt van de game. Wanneer je aan de ATP-tour begint, dan is er een zeer grote kans dat jouw speler qua gemiddelde vaardigheid rond de 45 punten zit. Dat is genoeg om in de junior-tour mee te komen, maar wanneer je het Australian Open begint en in de eerste ronde tegen een speler staat met een gemiddelde van over de zestig punten, dan heb je er op de moeilijkheidsgraad normaal of hoger een flinke kluif aan en dat is jammer. Je wordt min of meer gedwongen om de game dan even op easy te zetten. Uiteindelijk overleef je dit wel en eindig je met het verslaan van de legendarische spelers. Nadat je de ATP-tour hebt gewonnen, heb je genoeg experience-punten verdiend om alle 560 vaardigheidspunten te verdelen en is het de hoogste tijd je kracht online te meten.

Want dat is toch het hogere doel: online de rest van de wereld van de baan af meppen. Daarbij zijn een paar leuke functionaliteiten aanwezig. Zo is het mogelijk een toernooi met een aantal mensen te spelen en zit er een tof ranking-systeem in dat volledig is geïnspireerd op de ATP-ranking. Elk seizoen duurt een paar weken en daarbij kan iedereen een gooi doen naar de titel van beste speler van het jaar. En als het seizoen is afgelopen begint iedereen weer met een schone lei. Hiermee reageert de ontwikkelaar op de problemen van de voorgangers. Daarbij hadden de topspelers, die niet meer speelden, zoveel punten dat zij niet meer ingehaald konden worden, waardoor de ranglijst niet bestormd kon worden door nieuwelingen. Bovendien is het nu mogelijk om toernooien te spelen en daarmee extra punten voor de ranglijst binnen te halen.

Tot slot is het goed om te weten dat de game qua inhoud ook goed in elkaar zit. Het maakt gebruik van verschillende licenties, waardoor je echt op Roland Garros, de US Open en de Australian Open speelt (Wimbledon zit er gek genoeg niet in). Ook zijn er een groot aantal echte spelers waaruit je kunt kiezen. Daarin worden namen als Djokovic en Ivanovic gemist, maar omdat je een eigen speler kunt maken en daarmee waarschijnlijk toch gaat spelen, til ik daar niet al te zwaar aan. En het laatste dat ik nog kwijt wil, is dat de game er goed uit ziet. De manier waarop de wolken over de baan drijven en de spelers bewegen, zorgen voor een heel mooi plaatje. Dat wordt nog eens versterkt door het publiek bij de grote toernooien. Zij zorgen voor de juiste sfeer.