Unreal Tournament 3

“Monsterkill!” Een van de meest bekende geluidsfragmenten uit de Unreal Tournament-serie. Elke hardcore gamer weet ook gelijk dat je het over UT hebt bij het roepen van dit woord. Desondanks is Unreal Tournament de laatste jaren niet meer het symbool dat het ooit was. Dit onder andere door het inzakken van de PC-gamesindustrie en de grote hoeveelheid concurrentie die het spel heeft gekregen binnen zijn genre.

Eind vorig jaar kwam Unreal Tournament 3 al op de markt voor de PC en de PS3. Xbox 360 eigenaren moesten nog even wachten maar kunnen zich vanaf nu ook uitleven in dit zeer complete spel. Want compleet is het zeker. Er zijn zes verschillende speelmodi aanwezig, elk speelbaar in een groot aantal speelvelden. Oorspronkelijk had het spel al rond de veertig speelvelden, alsof dat niet genoeg was heeft de Xbox 360-versie er nog vijf bij gekregen. Sommige van deze speelvelden zijn oude bekende zoals Torlan en Facing Worlds maar het merendeel is nieuw. In de maps is goed te zien dat Epic al jaren ervaring heeft met het maken van multiplayer-spellen. De inrichting is precies goed voor de optimale gameplay en er is een bijna natuurlijke balans aanwezig in de meeste speelvelden. Daarnaast ziet alles er werkelijk schitterend uit. Elke omgeving heeft een eigen thema dat de hele tijd terug komt. Elk groot en klein onderdeel dat op je scherm verschijnt is versierd tot in het kleinste detail. Het kwam regelmatig voor dat ik stond te genieten van hoe mooi de map was terwijl mijn kop van m’n romp werd geschoten door spelers die minder waardering hadden voor de artistieke omgeving.

Daar gaat het natuurlijk wel allemaal om in Unreal Tournament 3; de keiharde actie. Sinds Unreal Tournament 2003 (het tweede deel) is er altijd gezeur geweest om de gameplay-veranderingen van Unreal Tournament. Na het origineel was iedereen verbaasd over de veranderingen die Epic had doorgevoerd en veel spelers haakten af. Unreal Tournament 2004 (dat vaak wordt gezien als het tweede deel) was een stuk uitgebreider dan het origineel maar had toch ook de nodige invloeden van dat eerste deel. In Unreal Tournament 3 heeft Epic een mix gemaakt tussen het originele UT en UT2004. Te voet ben je snel en wendbaar. De voertuigen zijn allemaal iets logger dan in UT2004 waardoor ze niet meer altijd oppermachtig zijn tegen lopende tegenstanders.

Er zijn geen nieuwe speelmodi toevoegt, sterker nog; het aantal is afgenomen. Dit is vreemd genoeg een vooruitgang, aangezien alleen de écht interessante speelmodi zijn overgebleven en je geen speelmodi meer hebt die toch niemand speelt of die niet goed werken. Naast Deathmatch en Team Deathmatch zijn er twee varianten van Capture the Flag; één met voertuigen en één zonder. De populaire Onslaught-speelmodus is vervangen door Warfare, die in feite praktisch hetzelfde is. In Warfare zijn er verschillende powernodes over het speelveld verspreidt. Deze powernodes zul je als team over moeten nemen om zo het schild van de powercore omlaag te halen. Die powercore, aanwezig in de hoofdbasis van het vijandige team, zal vervolgens moeten worden vernietigd om te winnen. Warfare heeft veel weg van een spel als Battlefield en komt net zoals in het vorige deel goed uit de verf.

Al deze speelmodi zijn helemaal gericht op de (online) multiplayer. Terecht, dit is waar Unreal Tournament altijd het sterkste is geweest en dit is ook hoe het spel gespeeld dient te worden. Toch heeft Epic geprobeerd een waardige singleplayer aan het spel toe te voegen, dit is echter totaal niet gelukt. De paar cut-scenes in het spel zijn goed gemaakt en suggereren heel wat moois. Maar uiteindelijk is de singleplayer niet meer dan een bijeengeraapt aantal bot-matches. Het is dus gewoon net de multiplayer, maar dan zijn de menselijke tegenstanders vervangen door computergestuurde vijanden. Voor zover het nog niet duidelijk was; Unreal Tournament 3 is een multiplayer-spel; heb je geen Xbox Live, koop Unreal Tournament 3 dan ook niet.