Brothers in Arms: Hell's Highway

Een goede game moet aan drie dingen voldoen. Ten eerste, en dat is het belangrijkste, moet het leuk zijn om te spelen. Ten tweede moet een boeiend verhaal hebben en ten derde moet het er goed uitzien. Op twee van de drie vlakken scoort Brothers in Arms: Hell’s Highway hoog, op één is hij minder indrukwekkend.

Brothers in Arms: Hell’s Highway komt namelijk twee jaar te laat uit. Stonden we twee jaar geleden met zijn allen te springen om het feit dat zandzakken opgeblazen konden worden en dat hekjes werden versplinterd, vandaag de dag is dat de normaalste zaak van de wereld. Brothers in Arms is absoluut geen lelijke game, vooral in de Hollandse groende weide komt de game tot zijn recht, maar indrukwekkend is het allerminst. Het detail in de gebouwen is aardig, de explosies zijn best leuk, en hier en daar beleef je een hoogtepunt. Een warm gevoel krijg je wanneer je in slow-motion een kogel door de kop van een Duitser boort of met een granaat zijn been er af knalt. De cut scenes zijn daarentegen matigjes te noemen met rare jaggies, niet superveel details in de gezichten van jouw makkers en lipsynchronisatie die echt beter had gekund.

Op het visuele vlak is Brothers in Arms: Hell’s Highway een normale game geworden, maar op het gebied van gameplay blijft het iets speciaals. Aan het concept is nauwelijks iets veranderd. Nog steeds geef jij als Sergeant Matt Baker opdrachten aan jouw medesoldaten, waarbij je je houdt aan de vier F’s: Find, Fix, Flank en Finish. Tactiek staat nog altijd hoog in het vaandel en vooral op het hogere moeilijkheidsniveau krijg je met enorm moeilijke puzzels te maken.

Gelukkig is de gameplay op twee punten geëvolueerd ten opzichte van zijn voorgangers. Voor het eerst kan Baker over muurtjes heen springen en dat brengt gewoonweg veel meer tactische mogelijkheden met zich mee. In elk gevecht zijn er een stuk of twee, drie mogelijkheden waarop je de vijanden tactisch vast kan zetten, een enorm grote verbetering. Hetzelfde mag gezegd worden voor de mogelijkheid om tegen een muurtje aan te drukken. Terwijl de vijanden je nog niet zien kun je wel de omgeving scannen. Daarnaast heb je nu meer de mogelijkheid om een vijand zelf te doden. In de eerste twee delen kon je zo gericht schieten als je wilde, een Duitser doodmaken lukte bijna alleen als je vanaf de zijkant het vuur op hen opende. In Hell’s Highway wacht je totdat een Duitser met zijn hoofd boven de zandzak uitkomt en jaag je een kogel door zijn kop.

Daarbij komt wel een klein minpuntje om de hoek kijken. De Duitsers zijn niet al te slim en kijken altijd om hetzelfde hoekje of komen op dezelfde plaats met hun hoofd naar boven. Volgens John Antall, de militair adviseur achter de game, komt dat omdat ze simpelweg niet alles konden aanpakken. Hij baalde er zelf ook van en beloofde het in de volgende Brothers in Arms-game aan te pakken.

Naast het feit dat je als tacticus meer mogelijkheden krijgt, is de setting ook iets gevarieerder. De ene keer bevind je je in kleine dorpjes, de andere keer in de Philips-fabriek in Eindhoven en er zijn tevens stukken waarbij het de bedoeling is door een vijandelijke basis te sluipen. De leukste stukken zijn echter de stukken waarbij je als bestuurder van een tank alles kapot mag knallen. Het neermaaien van groepjes vluchtende Duitsers en het opblazen van vijandelijke stellingen maakt iets in je los. Het is zo vermakelijk dat je de gebrekkige besturing van de tank voor lief neemt. Fijn is ook dat er veel wapens tijdens het avontuur tot jouw beschikking komen. Standaard mag je los gaan met een machinegeweer en een assault-rifle, maar er zijn ook punten met een sluipschuttersgeweer en een Carbine. Met die laatste schiet je echt honderden kogels per minuut af.

Rest tot slot nog het verhaal. Gearbox heeft geprobeerd om een ‘Band of Brothers’-achtig verhaal neer te zetten en dat is ze gedeeltelijk gelukt. Tijdens het avontuur bouw je een band op met jouw teamgenoten en begrijp je hoe Matt Baker in elkaar zit. Die laatste heeft het moeilijk met de dood van zijn vriend Leggit en ziet tijdens het avontuur waanbeelden. Dat zijn toffe stukjes, maar helaas heeft Gearbox niet genoeg de tijd genomen om alle personages uit te werken. Sommige cut scenes hadden naar mijn mening langer mogen, zodat je meer te weten was gekomen over bepaalde personages. Nu had ik op een gegeven moment geen idee wie die ene soldaat was die tijdens een bepaalde veldslag werd gedood. Maar in vergelijking met andere Tweede Wereldoorlogspellen biedt Brothers in Arms: Hell’s Highway een stuk proza waar je U tegen mag zeggen.