Final Fantasy IV

Op 2 juni 2006 verscheen Final Fantasy IV op de Gameboy Advance en amper twee jaar later brengt Square Enix bijna precies dezelfde game uit op de Nintendo DS. Ordinaire geldklopperij? Verre van dat! Want ondanks dat er met deze release zeker behoorlijk wat commerciële belangen gemoeid zullen zijn, is en blijft Final Fantasy IV een zeer sterke RPG die iedere liefhebber van het genre wel gespeeld moet hebben

Maar ook voor niet-liefhebbers is Final Fantasy IV de moeite waard. Zo is daar het verhaal, dat voor het eerst in de serie enigszins uitsteeg boven het cliché ‘er is een slechterik, jij bent goed, versla hem’. Jij als speler bestuurt Cecil, een commandant van het leger, die opeens de opdracht krijgt allerlei smerige klusjes voor je koning op te knappen. De heldhaftige Cecil is er natuurlijk niet van gediend dat hij allerlei onschuldige burgers moet afmaken, en bij gebrek aan een NAVO besluit hij het heft in eigen handen te nemen en de strijd aan te gaan.

Wat volgt is een interessant verhaal met vele plottwists, dubieuze personages en heel, heel veel gevechten. Al deze gevechten zijn turn-based, zij het met een twist. Waar het vechten in voorganger Final Fantasy III misschien nog enigszins té gedateerd aanvoelde, blijft het gevechtssysteem in Final Fantasy IV zeer onderhoudend door het Active Time Battle-systeem. Bij dit systeem heeft ieder personage een balkje, dat zich vult tijdens het gevecht en als deze vol zit, mag het desbetreffende personage een actie uitvoeren. Dit zorgt ervoor dat je er meer met je aandacht bij moet blijven, in plaats van doelloos op de A-knop rammen zoals bij eerdere Final Fantasy-delen nog wel eens het geval was.

Daarnaast is ook het doorzoeken van de vele dungeons belangrijker. Je onderste scherm op de Nintendo DS fungeert als kaart en door deze helemaal compleet te maken – oftewel: in alle hoekjes van de dungeon te zoeken – krijg je als bonus diverse items die het verloop van het spel vergemakkelijken. En dat mag ook wel, want Final Fantasy IV is behoorlijk pittig. Er is amper sprake van een leercurve; als beginnende speler word je haast direct zonder enige uitleg in het spel gedonderd en dit zal meerdere malen de dood tot gevolg hebben.

Maar of dit erg is? Neuh. Het soms wat knullige, maar toch altijd degelijke verhaal zorgt ervoor dat je al snel weer je savegame laadt en het stuk opnieuw speelt. Hier moet ik wel bij vermelden dat het gebrek aan savepunten schrijnend is – zeker gezien de hoeveelheid random encounters. Vaker dan bij de gemiddelde RPG vallen de vijanden je aan en dit zorgt toch over het algemeen – naast het gebrek aan een tutorial – voor een vrij hoge moeilijkheidsgraad. De game is dan misschien geschikt voor beginners in het genre, maar dan wel voor hen die wat geduld hebben.

Maar geduld wordt niet alleen beloond met goede gameplay, ook de graphics mogen er zeker wezen. Het spel is volledig omgezet naar drie dimensies en dat is erg netjes gedaan. In de spelwereld is het visueel allemaal niet zo denderend, maar zeker de cutscenes zijn er om je vingers bij af te likken. De muziek bestaat ook uit mooie composities die helaas niet erg tot hun recht komen op de DS-speakers, maar met oordopjes in zeker de nodige sfeer toevoegen. Die sfeer wordt vervolgens weer enigszins teniet gedaan door de in sommige delen aanwezige ingesproken stemmen. Naast het feit dat deze volledig overbodig zijn, is de uitvoering ook nog eens vrij matig. En dat is jammer, maar niet onoverkomelijk – de voice-acting is immers even zo eenvoudig weer uit te zetten.