Warhammer: Battle March

Real Time Strategy op de console, ik weet het niet hoor. Natuurlijk, er zijn voorbeelden van RTS-games die op de console prima tot hun recht komen, en ook het aankomende Halo Wars belooft veel. Maar het blijven de controls die een RTS op de console maken of breken. En in het geval van Warhammer: Battle March zijn die controls helaas niet al te best.

Battle March is een port van Warhammer: Mark of Chaos - en diens uitbreiding Battle March - voor de PC. De game probeert om de hele vibe van de Warhammer table-top-spellen over te zetten naar een videogame. Dat houdt in dat de gevechten centraal staan, en de speler zich eigenlijk amper bezighoudt met het verzamelen van resources en het managen van zijn basis. In de game zijn verschillende campaigns te spelen voor onder de Empire, de Chaos en de Orcs. In zo’n campaign speel je verschillende missies waarin je eigenlijk voornamelijk aan het vechten bent. Tussen missies door kun je hier en daar wel je leger opwaarderen, nieuwe spells aanschaffen voor Heroes en wat nieuwe items kopen, maar verder komt het toch allemaal aan op de actie.

Wat de ontwikkelaar goed heeft gedaan met deze game, is de table-top-spellen verwerken in de game. Fans die dagelijks in de weer zijn met de ‘echte’ figuurtjes zullen het geweldig vinden om de verschillende eenheden ‘levend’ en bewegend op het speelveld te zien staan. Je bedient echter geen losse soldaten (afgezien van Heroes en Champions) maar gehele units. Er zijn talloze eenheden en elke eenheid heeft zo zijn eigen voor- en nadelen, en kan bovendien in rang stijgen. Daarnaast moet je tijdens de gevechten met de vijand de moraal van een eenheid goed in de gaten houden. Keldert deze namelijk, dan is een eenheid kwetsbaarder en is vluchten vaak de beste optie.

De Heroes zorgen voor het RPG-element in Battle March. Deze speciale eenheden bevatten magische aanvallen en eigenschappen. Deze variëren van fysieke aanvallen zoals vuurballen en aardbevingen tot het healen of helpen van een reguliere unit van soldaten. Ook hebben Heroes skilltrees waar je na het stijgen van een level verschillende punten in kunt steken. Leuk is dat Heroes van verschillende facties een duel aan kunnen gaan. Zodra je het duel aangaat kunnen andere eenheden de Heroes niet meer aanvallen en eindigt het gevecht op leven en dood. Tenzij een van beide het hazenpad neemt natuurlijk.

Eenheden en Heroes kunnen tal van verschillende orders gegeven worden, en daar komt het grote probleem van Battle March om de hoek kijken. Simpele commando's als aanvallen en verplaatsen zijn nog niet zo lastig, maar als je in rap tempo verschillende units verschillende taken wil laten uitvoeren, dwingt het spel je om allerlei lastige knoppencombinaties uit te voeren. Tegen de tijd dat dit je echter gelukt is, ben je vaak al een Hero of een eenheid kwijtgeraakt. De uitgever had dit euvel kunnen verhelpen door het speltempo wat lager te leggen, maar helaas is dit niet het geval.

Audiovisueel is de game een mix van sterke en zwakke punten. Zo zien we aan het begin van de campaign een prachtige cutscene die al in het originele spel zat, maar nog steeds indrukwekkend is. Vervolgens worden de inleidingen van de missies echter puur door simpele lappen tekst ingeleid. Er worden redelijk wat verschillende units op beeld getoverd zonder dat de framerate laag ligt, maar toch is de spelwereld wat saai, al is dat waarschijnlijk een kwestie van smaak. De muziek van componist Jeremy Soule is gelukkig wel prachtig, al zul je daar nooit echt aandachtig naar kunnen luisteren omdat er tijdens een missie regelmatig van alles geschreeuwd wordt door je leger.