Crysis: Warhead

Het is alweer bijna een jaar geleden dat Crysis PC-gamers liet schrikken met zijn belachelijke systeemeisen. Mensen die de game in volle glorie konden spelen maakten echter ongeëvenaarde graphics, gameplay en intensiteit mee. Crysis liet zijn fans smachten naar meer. Dit ‘meer’ is er nu eindelijk in de vorm van de stand-alone uitbreiding Crysis: Warhead. De game kost een magere 25 euro en deze FPS is hier elke cent van waard. De ontwikkelaars hebben namelijk niet zo maar wat extra content op een schijfje gedonderd. Nee, Warhead is bijna net zo goed als het origineel.

Crytek koos ervoor niet een vervolg op het originele verhaal te maken, maar de speler nu de gebeurtenissen op het tropische eiland vanuit een ander perspectief te laten beleven. Door de ogen van Sergant Michael Sykes welteverstaan, beter bekend als Psycho. Hij wordt aan de andere kant van het eiland gedropt waar de Noord-Koreanen en Amerikanen vechten om een buitenaards object. De nieuwe hoofdpersoon gaat een stuk meer leven door middel van de third-person filmpjes die in het origineel ontbraken. Het is een eigenwijze Rambo (mét hersens) en dat past heel goed bij het spel. Actie staat namelijk, nog meer dan voorheen, centraal, met als keerzijde dat de game helaas meer lineair is. Er zijn gelukkig een hoop nieuwe tegenstanders en wapens bijgekomen en daarnaast zijn de rustpunten tussen alle explosies een stuk minder lang.

Het nano-suit zorgt ervoor dat de speler deze actie heelhuids doorloopt. Psycho beschikt door dit strakke pakje namelijk wederom over extra snelheid, kracht en de mogelijkheid even onzichtbaar te worden. Net als in Crysis werkt dit systeem nog steeds onovertroffen. Na een poosje voelt je personage echt als een professionele killer aan. Psycho kan bijvoorbeeld onzichtbaar naar een groep soldaten toe sluipen en ze van dichtbij vol met lood pompen, of gewoon één van de soldaten oppakken en deze samen met zijn collega’s door een gaar strandhutje heen kegelen. Deze mogelijkheden maken de gameplay zo gevarieerd dat de replay-waarde bijzonder groot is. Je kunt immers op tig verschillende manieren de singleplayer aanpakken.

Jammer genoeg komt het ook snel tot replay, want de singleplayer is erg kort. Na ongeveer zes uur ben je door alle vijanden heen en dat is balen. Gelukkig is de ervaring wel intenser dan zijn voorganger, omdat een aantal levels niet uit grote open stukken bestaat. Vervelen zit er dus niet bij en de speler zit constant op het puntje van zijn stoel. De gevechten zijn een stuk meer hectisch en vooral de veldslagen met de aliens zijn nu echt zenuwslopend. Op een gegeven moment zat ik bijvoorbeeld zonder ammo in een huis dat door buitenaards gespuis omsingeld was. Ze smeten opeens een tank door het dak naar binnen en ik kon net supersnel wegduiken en mezelf alleen redden door de aliens te bekogelen met alles wat maar los zat.

De Koreanen werken ook goed samen, maar hebben soms toch wel wat stomme acties. Af en toe zie je ze bijvoorbeeld zachtjes tegen elkaar aanlopen waarna ze allebei bijna knock-out op de vloer blijven liggen. Afgezien van dit zijn het wel waardige tegenstanders die Psycho omsingelen of zich verstoppen in de bosjes. En deze bosjes zien er nog steeds belachelijk mooi uit. De omgevingen geven elke keer precies de juiste sfeer af. Als het eiland verder in het verhaal bevriest, begin je dan ook bijna te bibberen voor je PC. Zit je daarna weer in het zonnetje op het parelwitte strand, zou je het liefst je zwembroek aandoen en een duik nemen in het prachtige tropische water.

Waar je ook een warm gevoel van krijgt, is de online multiplayer. Deze is uitgebreid ten opzichte van het origineel en zelfs een stuk beter geworden. Warhead bevat online namelijk 21 nieuwe speelbare maps en de toevoeging van superkrachten. De balans bij deze krachten is heel goed uitgewerkt en geeft een toffe Crysis-inslag aan de online-gevechten. Het maakt deze multiplayer tot een ervaring die je nergens anders aantreft.