Fracture

Hoe voeg je nog iets nieuws, origineels toe aan een genre waarin al zoveel is verschenen als het third person shooter-genre? Het moet haast wel een vraag zijn waar ontwikkelaars hun hersenen over breken. LucasArts probeert het in Fracture met terreinvervorming. Helaas is dit niet voldoende om van Fracture een aanrader te maken.

Het probleem met Fracture is niet zozeer dat het veel fout doet, maar vooral dat het weinig goed doet. Neem nu de mogelijkheid om de grond te vervormen. Dit zou hét argument moeten zijn om deze shooter in huis te halen. En toegegeven, in het begin is het zeker tof om met een simpele druk op de knop de grond omhoog te laten komen of in elkaar te laten zakken. De animaties zien er indrukwekkend uit als je een heuvel maakt en op deze manier allerlei voorwerpen de lucht in slingert. Als je echter verder komt in het spel, blijkt het terrein vervormen eentonig te worden.

Uiteindelijk komt het erop neer dat je de techniek vooral gebruikt om verhogingen te creëren zodat je op een hoger gelegen platform komt, of een verlaging om onder een tunnel door te kruipen. Verder zul je regelmatig een heuvel uit de grond stampen om dekking achter te zoeken – wat dan wel weer erg nuttig is – en kom je zo nu en dan een te eenvoudige puzzel tegen die je ermee moet oplossen. Toffer zou zijn als je er ook vijanden mee kon doden, maar dat gebeurt nauwelijks. Afgezien van die ene keer dat ze onder een afdakje staan en jij ze plet door de grond omhoog te laten komen. Het is jammer dat het hierbij blijft, omdat de techniek verder prima werkt en dus zeker potentie heeft. Was er maar wat creatiever met de mogelijkheden om gegaan...

Laat je de terreinvervorming weg, dan blijft er eigenlijk niks bijzonders over en is Fracture een shooter als zovele. Ook hier is een verhaal bedacht dat net zo goed weg gelaten had kunnen worden. Na een natuurramp in de jaren 2100 is de Verenigde Staten in tweeën gesplitst en breekt er oorlog uit tussen de twee helften. Daar omheen is nog van alles bedacht met evoluerende technologieën en geherstructureerd DNA, maar ik heb nauwelijks het idee gehad dat ik deel uitmaakte van een echt verhaal. Er mag dan af en toe een cut-scene tussendoor komen waar het verhaal zich verder in ontwikkelt, de gameplay bestaat toch vooral uit knallen, knallen en nog eens knallen.

Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn bij een shooter. Alleen dan moet dat wel goed uitgewerkt zijn. En dat is nog een puntje van kritiek aan het adres van de ontwikkelaar. Het enige waar je mee bezig bent is het neermaaien van vijandelijke vliegtuigen, troepen en technische installaties, terwijl je van het ene naar het andere save point loopt. Ondertussen krijg je ook door dat de omgevingen die langskomen erg eentonig zijn en de vijanden niet heel veel hersenen hebben meegekregen. Toch kunnen ze het je nog knap lastig maken omdat ze gewoon met zoveel mogelijk tegelijk komen. In de eerste levels komt Fracture daar nog wel mee weg, omdat je dan nog onder de indruk bent van de chaotische gameplay die wordt veroorzaakt door de vervormbare grond. Maar later levert de toestroom aan vijanden frustrerende stukken op die je keer op keer opnieuw moet proberen totdat je er wel in slaagt het volgende save point te halen.

Overigens kent Fracture ook een aantal pluspuntjes. Zo zitten in het arsenaal wapens wat innovatieve exemplaren. Denk aan een granaat die een draaikolk veroorzaakt en daarmee alles binnen een bepaalde radius opslokt om vervolgens uit elkaar te knallen. Of wat dacht je van een rocket launcher die een raket onder de grond doorstuurt en die jij vervolgens kunt laten exploderen wanneer je wilt. Ook de multiplayer is een van de positievere kanten van Fracture. Het is een verademing om tegen menselijke vijanden te spelen, die ook allemaal de terreinvervormkrachten bezitten. Daardoor komt er al gauw meer tactiek bij het spel kijken en dat zorgt samen met de chaotische gevechten voor een online-ervaring die wél voldoet.