Midnight Club: Los Angeles
Recensie | -Een echte stad kan in een game een wereld van verschil maken. Het was heel erg tof dat je in Grand Theft Auto IV het gevoel had alsof je in New York rondliep, Central Park betekende veel voor Alone in the Dark en ook The Getaway had een leuke setting (alhoewel dat de game niet kon redden). Maar de meest toffe verwerking van een stad in een game heb ik gevonden in Midnight Club: Los Angeles.
De stad is niet één op één nagemaakt, dan zou de game simpelweg niet op tien DVD’s hebben gepast, maar alle belangrijke straten en gebouwen zitten er in en dat is voor een LA-bezoeker als mijzelf echt heel erg tof. Op Sunset Boulevard reed ik bijvoorbeeld langs de hippe bar van The Standard, om aan de overkant mijn favoriete vreetschuur de Saddle’s Ranch tegen te komen en iets verder naar het westen lag de stripclub waar ik op een foute avond met de heren Jaap, Marvin en Kris terecht in ben gekomen. Voor een bekende van de stad zijn er veel plekken die je uit het echt kent, maar ook voor iedereen die er nog nooit is geweest voegt de stad Los Angeles enorm veel toe. De verschillende straten sluiten heel logisch op elkaar aan en ook de verschillende sluiproutes liggen op de juiste plek. Een verademing in vergelijking met de soms ietwat vreemde lay-out van de fantasiesteden uit Need for Speed.
En daar noemen we gelijk de grootste concurrent van de game. Beide games zijn straatracers, maar zijn totaal niet met elkaar te vergelijken. Sterker nog, Midnight Club: Los Angeles laat zien hoe matig de Need for Speed-games de laatste jaren zijn geweest. Niet alleen op visueel vlak overtuigt de game, maar ook de grote hoeveelheid verkeer dat tegelijkertijd op het scherm wordt getoverd is indrukwekkend. De straten van LA zijn net als in het echt drukbevolkt door de Heilige Koeien en vormen een obstakel waar je een haat-liefdeverhouding mee op bouwt. Het is supervet als je met een snelheid van 230 kilometer per uur langs de auto’s op de snelweg scheurt terwijl je door de politie achterna wordt gezeten. Eindelijk voel je je als O.J. Simpson die voor de sterke arm van de wet op de vlucht was. In tegenstelling tot de oud-Football-speler is het in de game wel mogelijk om aan de politie te ontkomen. Maar het verkeer kan uiteraard ook in de weg zitten. Te vaak komt het voor dat je aan het einde van de race tegen een metalen koekblik aanrijdt en vervolgens van de eerste plaats terugzakt naar de vijfde. Zure momenten, maar absoluut geen reden om de game vloekend weg te gooien.
Het tempo waarmee je geld verdient en nieuwe auto’s vrijspeelt is vrij laag en daar ben ik blij mee. Hierdoor voelt het als een hele prestatie als je genoeg geld hebt gespaard om die ene Nissan aan te schaffen. Je auto’s worden echt je baby’s in plaats van zielloze scheurmonsters. Ik was er dan ook goed ziek van toen ik mijn Mazda tijdens een zogenaamde Pink Slip race verloor. Mijn complete investering was in één klap weg en ik moest weer plaatsnemen in mijn afdankertje. Twee uur later had ik met het barrel genoeg geld verdiend om een nieuwe bak aan te schaffen en besloot ik mijn verloren auto terug te winnen. De euforie die vrijkwam toen ik daarin slaagde valt met geen pen te beschrijven, maar mijn vreugdesprongen waren op de Schaal van Richter terug te vinden.
De gameplay van Midnight Club: Los Angeles past dan ook perfect bij de game. Het racet heerlijk arcade, door bochten drift je met meer dan honderd kilometer per uur. Ook de Nitro’s die je kunt gebruiken zorgen voor een heerlijk overdreven snelheidsgevoel en als klap op de vuurpijl kun je tijdens de race gebruikmaken van speciale vaardigheden. Zo is het mogelijk om de tijd tijdelijk te vertragen, waardoor je een perfecte bocht kunt nemen of tegemoetkomend verkeer kunt ontwijken. De andere drie vaardigheden waaruit je kunt kiezen maken het mogelijk om het verkeer weg te toeteren, tijdelijk extra sterk te worden of je knalt er een stroomstoot uit waardoor de andere wagens stilvallen. Gelukkig hebben de tegenstander geen toegang tot deze foefjes, dus hoef je je niet druk te maken dat jij in één klap stilvalt.
Naast het verbeteren van je auto kun je ook de auto op visueel vlak aanpassen. Dit heeft geen gevolg voor de prestaties of het scoren van meer respect, maar is puur bedoeld als lust voor het oog. De mogelijkheden om dat te doen zijn bevredigend. Het is minder uitgebreid dan in voorgaande delen, maar dankzij de mogelijkheid om net als in Forza 2 je eigen figuren op de auto te kalken, is de kans klein dat je online snel eenzelfde soort auto tegenkomt. Wil je weten hoe de multiplayermodus werkt? Lees dan speciale artikel.
Een ander zeer belangrijk positief punt aan de game is de variatie in de races. Er is de keuze uit kampioenschappen, races waarbij je van punt A naar B rijdt en zelf moet bepalen hoe je dat doet, er zijn time trials, races waarbij je weddenschappen kunt afsluiten en races over de snelweg. Midnight Club: Los Angeles is echt volgestampt met content. Snel klaar zul je niet zijn.
Conclusie en beoordeling
Ik wist dat deze game tof zou gaan worden, maar uiteindelijk heeft hij mijn verwachtingen kunnen overtreffen. De stad Los Angeles is perfect in de game verwerkt, met veel verschillende toeristische trekpleisters. Daarnaast is het gevoel voor snelheid echt fantastisch en krijg je een heerlijke haat-liefde-verhouding met de nietsvermoedende auto’s in de stad. Een perfecte toevoeging aan de gamecollectie wanneer je je ooit hebt vermaakt met een game als Need for Speed en natuurlijk de vorige Midnight Club.
- Stad Los Angeles
- Veel content
- Gevoel voor snelheid
- Lekker pittig...
- Maar soms iets te pittig
Registreer nu!