Fable II

Beste lezers,

vier jaar geleden, in een duistere herfst, leefde er een klein, lelijk jongetje in de mysterieuze provincie Limburg. In de zomer voorafgaande aan die herfst bedelde hij de provincie af om in die herfst een magische zwarte doos te kopen. Toen de tijd daar was, kocht hij bij die doos tevens de magische schijf ‘Fable’. Toen er ook een kijkdoos in zijn bezit kwam, kon dat lelijke jongetje zich wagen in de wondere wereld Albion. Nu, vier jaar later, is dat jongetje uitgegroeid tot een grote zeventienjarige lelijkerd, is Fable II er inmiddels om in zijn magische witte doos te stoppen en dwaalt dat ventje weer door Albion. Ik herhaal, mijn lezers: Fable II is er!

Fable II is het vervolg op Fable, en dat is aan een aantal dingen te zien. De structuur is vrijwel identiek: je begint het spel als een jongeling die geen cent te makken heeft, je familie wordt door een snoodaard uiteengerukt, jij wordt een held en uiteindelijk moet je die snoodaard verslaan om je familie te wreken en Albion te redden. Nu is deze opsomming erg kort door de bocht, want het verhaal in Fable II gaat veel en veel dieper dan dat. Na een uur of twintig rushen(!) was ik bijvoorbeeld pas door de game heen. Ik zal er ook niets van verklappen, dat mogen jullie, de avonturiers, zelf gaan meemaken op jullie eigen manier.

Het is namelijk zo dat de beleving van Fable II voor iedereen anders zal zijn. In deel één probeerde men dit al te bewerkstelligen en lukte dit maar half, in het tweede deel is het wel helemaal succesvol uitgewerkt. Alle keuzes die je maakt hebben, afhankelijk van het belang van die keuze, een impact op de wereld en op je personage. Zo moet je in één van de eerste queesten vijf arrestatiebevelen zoeken, die je aan een wachter of een crimineel kan geven. Als je ervoor kiest ze aan de wachter te geven, zal hij gepromoveerd worden tot sheriff en zal de stad waar hij de wacht hield een vredige en welvarende stad worden. Geef je ze echter aan die crimineel… Tja, het is aan jou om dat uit te vinden.

In een aantal queesten vind je overigens leuke verwijzingen naar de originele Fable. Zo vraagt een grafbewaker je het lichaam van Lady Gray, de burgemeester van Bowerstone in deel één, op te graven, zodat hij haar tot leven kan wekken en met haar kan trouwen. Een ander leuk voorbeeld is de Chamber of Fate. In het eerste deel kwamen daar, na elke voltooide klus van het hoofdverhaal, plakkaten te hangen over de queeste en in deel twee zijn diezelfde plakkaten daar nog steeds.

Iets wat ook overgenomen is van Fable, is de visuele stijl van het spel. De game had destijds een heel vrolijke en sprookjesachtige grafische stijl die op zichzelf al voor een fabelachtige sfeer zorgde en met de kracht van de Xbox 360 is die stijl in Fable II alleen maar mooier geworden. Momenteel zijn er een hoop games op de markt die ontzettend gedetailleerde visuals hebben, maar vaak hebben ze daar ook een grijzige filter bovenop zitten. Fable II is ook erg gedetailleerd, maar daarnaast heeft de game een prachtige cartooneske stijl en erg sterke, vrolijke kleuren. Albion is een fantasiewereld die zijn weerga niet kent; de spelwereld ziet er prachtig uit en ademt een zeer magische sfeer uit. Deze sfeer wordt alleen maar versterkt door de prachtige muziek die gecomponeerd werd door Russell Shaw, die ook de muziek van het eerste deel verzorgde. Hier en daar zijn wat deuntjes overgenomen uit Fable, maar die zijn dan op een heerlijke manier aangepast en nog sterker en aangrijpender gemaakt. Bovendien is muziek nu tevens bij de combat geïmplementeerd.

Je zult, als je een aantal mooie acties weet uit te voeren, die handelingen in slow motion zien met bijbehorende opzwepende muziek. Deze acties zijn uit te voeren met je zwaard, pistool, kruisboog of geweer, of met magie, en dat allemaal middels de speciale ‘one-button combat’. Dit houdt in dat je een knop hebt voor je zwaard, je pistool en je magie om combo’s mee te maken. Natuurlijk moet je personage wel van een bepaald niveau zijn, wil je die handelingen kunnen uitvoeren. Het ontwikkelen van je personage werkt, net zoals in Fable, met het verzamelen van ervaringspunten. Ditmaal is het echter zo dat bij elke klap die je uitdeelt met je zwaard, pistool of wat dan ook, gekleurde ‘XP Orbs’ uit je vijand slaat. Naarmate je die aanvallen stijlvoller uitvoert, zul je ook grotere Orbs verdienen en dus meer ervaringspunten krijgen. Met die punten kun je weer nieuwe combo’s kopen, wat weer leidt tot een nog uitgebreidere combat-ervaring. Feitelijk is het zo diepgaand te maken als jij, de speler, wilt.

Gelukkig is het niet moeilijk om te begrijpen en wordt het allerminst eentonig. Vijanden zijn niet bijster slim, waardoor je veel kansen hebt op te gaan in de actie. Vijanden hoeven ook niet slim te zijn in een game als Fable II, dat doet alleen maar afbreuk aan de ervaring. Je moet gewoon je lol kunnen halen uit die schermutselingen, snelle combo’s kunnen maken en vette actie in beeld krijgen. Dat krijg je niet voor elkaar als er vijftien bandieten om je heen staan met de intelligentie en kracht van een Big Daddy. Overigens zitten er zeker een paar pittigere momenten in, zoals gevechten met trollen. Ten eerste zijn deze trollen groter en indrukwekkender dan in de originele Fable en ten tweede vereisen ze een totaal andere aanpak. Op hun lichaam hebben ze een aantal zwakke plekken die je met je pistool, geweer of met een spreuk moet raken. Het zorgt voor een erg episch schouwspel, vooral als je een hele sterke vuurbal of bliksemschicht in slow motion naar dat gespuis kunt sturen.

Daarnaast is het mogelijk om al deze gave dingen met zijn tweeën te doen. In Fable II kun je een vriend via Xbox Live uitnodigen met jou mee te spelen. Ontwikkelaar Lionhead heeft aan het hele ‘Invite-systeem’ van Xbox Live ook een erg leuke en originele draai gegeven. Als jij door Albion loopt, zul je doorgaans paarse bolletjes tegenkomen. Deze bolletjes zijn gamers uit jouw vriendenlijst, die zich op dat moment op die plek in Albion bevinden. Je kunt dus, als je ze tegenkomt, ervoor kiezen ze te vragen met je mee te spelen of ze gewoon door te laten lopen. Natuurlijk kan het ook zo zijn dat jij uitgenodigd wordt.

Het zijn deze kleine dingen die de game uitzonderlijk maken. Natuurlijk werd dit al luidkeels door Peter Molyneux, het creatieve brein achter de serie, verkondigd op de E3 van afgelopen zomer. Feitelijk heeft hij lang daarvoor al een hoop functies voor Fable II belooft, zoals het innovatieve en leuke ‘one-button combat’ en de liefdevolle hond aan je zijde. Ik moet toegeven dat ik er sceptisch over was. Maar uiteindelijk valt het met geen mogelijkheid te ontkennen dat het een waardevolle en plezierige toevoeging is aan de gameplay. Het beest zal net als jij groeien door de keuzes die jij maakt en reageert realistisch op hoe jij hem behandelt. Daarnaast helpt hij je in gevechten - als jij een vijand omverwerpt, zal hij hem voor je doodbijten - en wijst hij je schatten aan waar jij aan voorbijloopt. Het zal overigens ook vaak gebeuren dat je iets de eerste keer niet zien en de tweede keer wel, aangezien Albion ongeveer vijf keer zo groot is als in deel één. Gelukkig zijn de omgevingen erg gevarieerd en is er overal wat te doen; de wereld voelt nooit leeg aan, wat een indrukwekkende prestatie is.

Alhoewel ik nu al veel over Fable II heb gezegd, valt er nog zo ontzettend veel te vertellen. Ik kan nog tientallen alinea’s volschrijven over de invloed die de speler heeft op de wereld, het feit dat je ook verschillende baantjes kunt aannemen, dat je nu over en van obstakels kunt springen, of over de geweldige Britse humor die in het spel zit. Het komt er gewoon op neer dat Fable II een ontzettend uitgebreide game is die zijn voorloper ongelooflijk ver voorbijstreeft. Bovendien zijn werkelijk alle beloftes van Molyneux nagekomen, van het liefdevolle hondje tot aan de in-game groeiende boom. Ik kan er niet omheen, Fable II is een fantastische game die elke Westerse RPG-liefhebber in zijn collectie moet hebben. En nu houd ik erover op. Punt.