Valkyria Chronicles

De Tweede Wereldoorlog is een thema dat we al in honderden games zijn tegengekomen. Zo ook in Valkyria Chronicles, iets wat je niet meteen zou denken als je de mooi vormgegeven en typisch Japanse look van de game voor het eerst ziet. Dat komt omdat het spel zich afspeelt in het Europa van de jaren ’30, maar met een twist. Geen Hitler en Goëring dus, maar de kwaadaardige prins Maximillian en een lekker wijf genaamd Sylvaria Bles die de wereld willen overnemen in deze game.

Valkyria Chronicles is een echte tactical RPG. Daarbij kun je denken aan games als Advance Wars, Fire Emblem en Final Fantasy Tactics. Die games maken echter allemaal gebruik van een raster met vakjes waarover je eenheden zich bewegen, en één van de punten waarin Valkyria Chronicles zich daarin onderscheidt is dat dat in dit spel compleet anders is aangepakt. Het verplaatsen van een eenheid speelt zich in deze game namelijk in realtime af, waardoor je de eenheid zelf in third person door het speelveld moet loodsen. Ook het schieten doe je zelf, waardoor de game meteen al een stuk minder statisch aanvoelt en ook interessant wordt voor spelers die niet van ‘schaken’ houden.

Elke beurt die je speelt tijdens een missie bestaat uit twee fasen; de Command Phase en de Action Phase. Tijdens de eerste fase krijg je een overzicht van de kaart met daarop de verschillende units die tot je beschikking staan en de units van de vijand (mits ze goed in zicht zijn). In deze fase heb je verschillende Command Points tot je beschikking die je kuntzijn toe te wijzen aan units om ze te verplaatsen. Gewone eenheden zoals scouts en engineers verbruiken maar één punt, een tank daarentegen het dubbele. Je kunt de punten ook opsparen om mee te nemen naar de volgende beurt. Erg handig als je een groot offensief wil lanceren bijvoorbeeld.

Als je een unit selecteert begin je in de Action Phase. Hoewel ik eerder zei dat dit gedeelte zich in realtime afspeelt, heb je gelukkig wel de tijd om tijdens deze fase rustig om je heen te kijken (zolang je niet beschoten wordt natuurlijk). Vervolgens kun je de unit verplaatsen, hem laten schieten, iemand laten healen, een granaat laten gooien, basis laten overnemen; you get the point. Op die manier ben je de eerste paar missies nog bezig met het simpele uitschakelen van slechts drie tot vijf vijanden. Maar gaandeweg worden de missies langer, dieper, en een stuk pittiger. Dat begint vooral op het moment dat je een eigen leger mag samenstellen.

Er zijn namelijk vijf verschillende klassen in het spel. Met Scouts verken je de boel, Shocktroopers doen de meeste schade tegen infanterie, Lancers gebruik je om de tanks uit te schakelen, met de Engineers vul je je ammo aan en met Snipers geef je dekking op lange afstand. En dat is slechts een kleine greep uit de verschillende eigenschappen die elke klasse bezit. Maar het gaat zelfs verder dan het kiezen uit welke soort unit je mee wilt nemen in een missie. Elke eenheid heeft namelijk een eigen naam en persoonlijkheid, en die persoonlijkheid heeft zelfs invloed de gameplay. Voorbeeldje: een van mijn favoriete personages is Jann. Deze Lancer is een potige kerel met make-up op en een nogal vrouwelijke manier van doen. Eén van zijn eigenschappen is dat hij zich op zijn gemak voelt als hij bij mannen in de buurt staat (hey, ik heb het niet bedacht). Zo had ik hem tijdens een missie tussen twee mannelijke units instaan, waardoor hij een enorme accuracy-boost kreeg. En zo zijn er tal van deze eigenschappen te bedenken die een personage voor- of nadelen geven: een allergie voor gras, een voorliefde voor onverharde wegen, de voorkeur om alleen te werk te gaan, enzovoorts.

Daarnaast is het ook mogelijk om je leger op te waarderen. Elke klasse kun je een level laten stijgen met de experience points die je tijdens de missies vergaart. Met het geld dat je verdient koop je upgrades voor de wapens en uitrusting van de verschillende klassen en je tank. Wat wel een beetje irriteert is dat er voor en na het kopen van die upgrades telkens een personage in beeld komt met een mededeling als: ”Hey, ik heb de upgrade geïnstalleerd hoor!”.

Hoewel het met de gameplay dus wel snor zit, speelt ook het verhaal een grote rol in Valkyria Chronicles. Dit verhaal wordt aan de hand van verscheidene cutscenes uit de doeken gedaan. Dit is echter wel een dubieus punt. De overgang van tussenfilmpje naar missie is namelijk niet erg vloeiend, en zorgt ervoor dat je naast het spelen van missies bijna voortdurend naar filmpjes aan het kijken bent. Nu kun je de cutscenes wel overslaan, maar dat zou zonde zijn van het mooie verhaal en de prachtige sfeer. Een kleine voorliefde voor Japanse anime is dus een pre als je deze game aanschaft.