Disaster: Day of Crisis

Je hebt Japanse ontwikkelaars die proberen een ‘westerse’ game te maken. Spellen die het bloed in de Europese of Amerikaanse huis-, tuin- en keukengamer sneller laten stromen. Dat resulteert dan vaak in spellen als Resident Evil 4 en 5, Metal Gear Solid of een Gran Turismo. Lekker snel, weinig woorden, maar daden en het wordt gewoon bruut in beeld gebracht. Het is lastig voor Japanse ontwikkelaars om uit de sterke art direction, tragere gameplay en uitgebreide verhalenmengsels van hun eigen Japanse games te kruipen. Maar die hardwerkende, koddige, rijstetende Salarymen hebben voor de westerse gamer van Disaster: Day of Crisis toch een prima stukje software gemaakt.

Iets wat je zeker niet zou verwachten van ontwikkelaar Monolith, de maker van typisch Japanse RPG’s als Xenosaga en Baten Kaitos. Nee, niets ervan, in Disaster: Day of Crisis spelen we met een bikkel, een echte bikkel, zo eentje die de hele dag nors kijkt, met een baard enzo, en spieren. (Red: mis je Youri zo erg Lauran?) Zijn naam is Ray, en hij is een hulpverlener. Zijn tegenstanders? Terroristen, vloedgolven en vulkaanuitbarstingen. Zo, als dat niet mannelijk is dan weet ik het ook niet meer.

Eerlijk is eerlijk, Ray is een leuke kerel om te volgen. Disaster: Day of Crisis is namelijk een ontzettend gevarieerde verzameling van opeenvolgende minigames. Je loopt een stukje met Ray, dan krijg je een scène waarin je bijvoorbeeld Wii-mote moet schudden om weg te rennen voor een stroom lava, dan mag je wat on-rails-schieten op terroristen en dan mag je weer springpuzzels oplossen. Het tempo is lekker hoog en omdat je nooit precies weet wat de volgende gebeurtenis is, is de motivatie groter om door te blijven spelen.

Nu zou je kunnen denken dat Disaster: Day of Crisis een soort Wario Ware is met een kloeke baardmans, maar de game heeft eigenlijk een paar hele originele elementen. Zo is daar de levensbalk die net even wat anders werkt dan normaal. Stof, extreme hitte of giftige stoffen zorgen dat de meter achteruit loopt. De balk wordt weer gevuld als Ray even goed diep gaat in- en uitademen, wat overigens ook weer een minigame is. Gedurende het spel krijgen spelers punten toegewezen die ze kunnen besteden aan bijvoorbeeld Ray’s conditie, zijn fysieke kracht om minigames sneller te voltooien en zijn concentratievermogen.

Dat laatste heb je vooral nodig tijdens de schietscènes waarin Ray een blaffer ter hand neemt. De terroristen zijn allemaal hevig gepantserd dus ze kunnen maar op bepaalde punten geraakt worden. Schuilend achter een object kun je af en toe tevoorschijn poppen om het vuur te openen. Door je ‘concentratievaardigheid’ te gebruiken kun je beter richten en wordt de tijd even vertraagd. Ondanks dat de actie on-rails is, en het dus iets té lineair aanvoelt, zijn het wel lekkere schietgevechten met de granaten, instortende huizen en natuurlijk de tijd die dringt.

Het lijkt misschien niet zo één, twee, drie af te zien aan de stilstaande beelden, maar Disaster: Day of Crisis ziet er voor een Wii-game bovengemiddeld goed uit. Het is gewoon een nette in elkaar gezette game, de animaties zijn soepeltjes, de modellen zien er gladjes uit, de effecten zijn netjes en de laadtijden zijn tot een minimum gehouden. Ook wil ik nog even vermelden dat de computergegenereerde filmpjes echt om te smullen zijn. Lekker episch, met gloedgolven die steden opslokken, instortende bruggen waar je overheen rijdt en meer.

Op het gebied van geluid en het uitdiepen van de personages laat Monolith hier en daar wat steekjes vallen. Ray is een leuke gast, maar de rest doet er eigenlijk niet zo veel toe. Je loopt de hele tijd een schreeuwend meisje achterna dat uit de handen moet worden gered van terroristen, het standaard Mario/Prinsessen-verhaal als het ware en de stemmen synchroniseren totaal niet met de lippen. De personages die dood gaan zijn toch nauwelijks aan het woord geweest, dus veel weet je er ook niet van. Ook de ondersteunende muziek is niet bijzonder sterk, maar storen doe je je er nog net niet aan. Kon beter dus, maar het is een kleine smet op een anderzijds prima game.