LittleBigPlanet

Toen LittleBigPlanet meer dan anderhalf jaar geleden werd aangekondigd was al duidelijk dat we hier met iets bijzonders te maken hadden. De tijd lijkt voorbij gevlogen, want nu ligt de game alweer bijna in de winkel en kan iedereen aan de slag met misschien de meest bijzondere game van de afgelopen paar jaar.

In de basis is LittleBigPlanet niet veel meer dan een simpele platformer á la Super Mario tijdens het 2D-tijdperk. Je bestuurt een personage, een zogenaamde Sackboy in dit geval, vanuit een zijaanzicht door levels heen met een duidelijk begin en een eind, om zo veel mogelijk punten te scoren en items op te pikken. Daarbij zijn eigenlijk maar drie verschillende knoppen belangrijk, namelijk het bewegen met je linkerstick, springen met kruisje en dingen vastpakken met de R1-knop. Zou je de game alleen op de eenvoud beoordelen, dan kom je al uit op een dikke voldoende, maar LittleBigPlanet is meer. Veel en veel meer.

LittleBigPlanet is behalve een platformer namelijk ook een game met oneindige mogelijkheden om je creativiteit in te uiten. Denk aan de editors voor Quake II lang geleden, maar dan veel uitgebreider en, misschien belangrijker, veel gebruiksvriendelijker. LittleBigPlanet is daarnaast ook een game met physics waar fans van Half-Life 2 van moeten smullen. LittleBigPlanet is een game met ongeëvenaarde mogelijkheden op het gebied van online multiplayer, gezamenlijk spelen en creëren. LittleBigPlanet is hip. LittleBigPlanet is schattig. LittleBigPlanet is alles wat het predicaat ‘next-gen’ ons ooit heeft beloofd. Maar boven alles is LittleBigPlanet gewoon ongelofelijk leuk.

Het is echt zo’n game waarin de techniek volledig in dienst staat van de lol die spelers moeten hebben wanneer zij hun PlayStation 3 aanzetten om zich te vermaken. Natuurlijk ziet de game er zeer gedetailleerd uit, met verschillende soorten focus om diepte te creëren, vette beeldeffecten, enzovoorts, maar het is de aankleding die hier alle aandacht naar zich toetrekt. Alles in LittleBigPlanet lijkt rechtstreeks afkomstig uit het brein van Michel Gondry (kijk maar eens The Science of Sleep). Oppervlakken zijn uit karton geknipt en aangekleed met stof, terwijl je de naden kunt zien zitten waarmee verschillende onderdelen aan elkaar gebreid zijn. Combineer dat met een kleurenpalet waar menig Nintendo-game jaloers op zou zijn en je hebt een wereld die gemaakt lijkt in het gemiddelde handenarbeidlokaal. Zij het met wat meer talent dan de gemiddelde puber.

In deze wereld beweegt jouw stoffen poppetje zich voort. Dit doet hij in zijn eentje of samen met drie andere Sackboys. Dat kunnen Sackboys zijn die worden bestuurd door drie vrienden bij jou op de bank, of door mensen van over de hele aardkloot. Dat eerste is echt geweldig, omdat het dwingt tot samenwerken, maar vaak juist ontaardt in elkaar ordinair klappen uitdelen. En waarom? Gewoon, omdat het er zo leuk uitziet.

Na een tijdje aankloten begint het samenwerken echter toch en ga je met zijn tweeën, drieën of vieren op pad door een eigen creatie of één van de vele levels die de game rijk is. De levels variëren van het simpele ren- en springwerk tot het via een aantal draaiende wielen naar boven zien te komen, het ontwijken van een enorme slang die zich supersnel door een gang beweegt, het zo snel mogelijk door een level racen op een skateboard, het bevechten van een enorme stuiterende sumoworstelaar (van hout natuurlijk) met vier zwakke plekken, enzovoorts enzovoorts. De bijgeleverde levels bieden al zo veel variatie dat anti-creatieve gamers niet bang hoeven te zijn om LittleBigPlanet aan te schaffen.

Uiteindelijk speel je die levels niet alleen voor de lol, maar ook om zoveel mogelijk objecten te verzamelen. Elke constructie die je tegenkomt in de bijgeleverde levels is dan ook volledig na te bouwen in de editor, mits je de juiste objecten hebt opgepikt. Zoals ik al zei blinkt deze editor uit in zowel diepgang als gebruiksvriendelijkheid. Je kunt het zo gek nog niet bedenken, of het is wel te bouwen in LittleBigPlanet. Het mooie is dat dat levels oplevert die zelfs ontwikkelaar MediaMolecule niet aan heeft zien komen, gewoonweg omdat zij slechts een simpele gereedschapskist aanreiken, waar creatieve geesten de meest bijzondere dingen mee kunnen maken. Zo zijn er mensen al heftig aan de slag gegaan met het bouwen van levels waarin je heel makkelijk Trophies kunt verdienen.

Mijn enige kritiekpunt is hierbij dat de mogelijkheden in de editor op een gegeven moment zo uitgebreid worden dat het einde een beetje zoek raakt. Het overzicht in de menu’s ontbreekt wanneer je rijen met objecten, gereedschappen en materialen hebt vrijgespeeld, waardoor je soms compleet vergeet wat ook alweer allemaal mogelijk is. Misschien is dat een luxeprobleem, maar een overzichtelijker menustructuur had hierbij zeker kunnen helpen. Het klinkt wellicht ook als een wat onbenullig minpunt, maar bij een game waarin creëren zo centraal staat, moet de toolbox waarmee je werkt ook feilloos in elkaar zitten.

Dat minpunt neemt niet weg dat LittleBigPlanet een bijzondere game is. Het biedt een wereld die volledig interactief is, er geweldig uitziet, oneindige mogelijkheden tot samenspelen biedt, het mogelijk maakt al je creaties met de hele wereld te delen, technisch verbluffend in elkaar zit en daarnaast ook gewoon bakken vol plezier biedt. Dit is pas echt next-gen.