Tom Clancy's EndWar

Als we naar ‘de grote drie’ uitgevers kijken dan is het toch vooral Nintendo die probeert te innoveren met nieuwe besturingsmogelijkheden, wat we duidelijk zien bij de Nintendo DS en de Wii. Gelukkig komen ook third party studios met nieuwe manieren om games te bedienen, zoals met de Guitar Hero-controller. Het is echter voor het eerst dat ik een game bijna geheel met mijn stem kan besturen.

In principe is EndWar een Real Time Strategy-game maar dan met een wat simpelere opzet. Je speelt als één van de drie facties (voor het verhaal, lees de impressie) en hebt verschillende soorten eenheden tot je beschikking. Hierbij kun je denken aan tanks, helikopters en infanterie, en al deze eenheden hebben hun voor- en nadelen ten opzichte van andere eenheden. Tanks zijn effectief tegen transportvoertuigen, maar weer zwak tegen helikopters en engineers. Je hoeft je niet bezig te houden met het verzamelen van resources zodat de nadruk lekker op de actie ligt. Maar de belangrijkste vraag is natuurlijk: hoe werkt het aansturen van je leger door middel van je stem en bovenal: is het leuk?

Door de R-trigger ingedrukt te houden kun je verschillende voice commands geven waarvan de meeste allemaal in een bepaalde volgorde uitgesproken moeten worden. Eerst de unit(s) die je aanspreekt, daarna wat ze moeten doen, en vervolgens waar ze dat moeten doen. Op die manier zeg je bijvoorbeeld: Unit 1, attack hostile 3. In elk speelveld bevinden zich een aantal gebouwen die aangegeven zijn met namen als Alpha, Delta en Whiskey, zodat je units gemakkelijk naar verschillende plaatsen kunt sturen. Wil je iemand echt naar een los punt op het speelveld sturen, dan kun je altijd nog de controller gebruiken. Nu is het wel belangrijk dat je een beetje fatsoenlijk Engels kunt spreken. De toon van je stem en een klein Nederlands accent zullen echt geen groot probleem vormen, maar misschien is het toch slim om bij twijfel eerst de demo even te checken. Als de computer negen van de tien commando’s niet begrijpt is de lol er namelijk snel vanaf.

De game heeft verschillende modi, maar omdat we een apart artikel gaan doen over de online multiplayer richt ik me in de recensie vooral op de singleplayer. Zoals verwacht kun je in de verhaalmodus als één van de verschillende facties spelen en is het de bedoeling om de wereld te veroveren. Er zijn wel verschillende soorten missies maar deze komen voornamelijk allemaal neer op het volledig vernietigen van de vijand, of het bezetten van een voldoende aantal uplinks. Voor elke veroverde uplink verzamel je een aantal punten en met genoeg punten kun je nieuwe units inschakelen. Daarnaast is het ook mogelijk om luchtaanvallen en andere speciale aanvallen te gebruiken door de uplinks te upgraden. Ze zijn dus een belangrijk strategisch element in elke missie. Hoe meer je speelt, hoe leuker het wordt, maar het is wel een gemiste kans dat de variatie in missies niet omhoog gaat.

Juist door het gebruik van je stem is het erg gemakkelijk om verschillende eenheden aan te sturen, je kunt alle units namelijk opdrachten geven zonder dat je ze in beeld hoeft te hebben. Maar daarmee komen we wel meteen bij een groot minpunt van EndWar, je hebt als speler vaak namelijk weinig overzicht. De camera is vrij te besturen maar volgt altijd één unit. Het is niet mogelijk om lekker ver uit te zoomen en een goed overzicht te krijgen van het gehele speelveld. Je kunt met een command vehicle wel een overzicht van de gehele kaart krijgen, maar het nadeel is dat je eenheden daarop niet staan aangegeven met hun corresponderende nummer.

Visueel is de game erg sterk en vooral de animaties springen in het oog. Stuur je een groep soldaten een gebouw in dan zie je ze niet ineens het gebouw in ‘verdwijnen’, ze lopen ook daadwerkelijk één voor één via de ingang naar binnen. Ook leuk zijn de kleine ingame CGI-filmpjes, zoals wanneer je bijvoorbeeld een uplink overneemt. Links in beeld verschijnt dan een klein schermpje waarin je een soldaat in een control room een computer ziet hacken. Het draagt allemaal bij aan de sfeer van de game.