Quantum of Solace: The Game

Een game van een film maken lijkt makkelijker dan het in werkelijkheid is. Zo hebben gameontwikkelaars vaak niet de benodigde tijd en middelen om al hun ideeën te realiseren aangezien de film altijd op het eerste plan zal komen. Daarnaast is het nog steeds erg moeilijk om de intensiteit en beeldkwaliteit van een spetterende actiefilm te evenaren in een game. Je moet dus wel van heel goede huize komen, wil je de ‘vetheid’ van een James Bond-film succesvol vertalen naar een computergame.

Quantum of Solace is de eerste Bond-game van Activision sinds ze twee jaar geleden de licentie hebben overgenomen van Electronic Arts. Hoewel de titel verwijst naar de allernieuwste film zul je in de game ook scènes tegenkomen uit de vorige film, Casino Royale. Door middel van flashbacks speel je zo bijvoorbeeld de memorabele openingsscène van Casino Royale na, waarin je dwars door een bouwput een terrorist achterna raast. Hoewel de opzet van deze game op papier hartstikke leuk klinkt, blijkt het in de praktijk een stukje minder tof en dat komt eigenlijk door twee dingen. Zo is allereerst de manier waarop het verhaal verteld niet heel spannend. De meeste informatie krijg je tijdens ongeïnspireerde laadschermen, waarin je vaak door M. (ingesproken door de ‘echte’ Judi Dench) en James Bond (gelukkig ook door de ‘echte’ Daniel Craig) zelf op de hoogte wordt gesteld van bad guys en opdrachten. Hierdoor voelt de singleplayermodus van Quantum of Solace ook erg rommelig aan; het ene moment vecht je nog in je eentje, terwijl je na een laadscherm opeens samen met de (bloedmooie) Camille ergens bent beland. Bond-liefhebbers die op een volwaardig en compleet verhaal zaten te wachten, komen met deze game dus bedrogen uit.

Waar Quantum of Solace echter wel veel raakvlakken heeft met de film is de mate van actie in de game. De meeste levels zijn groots opgezet en bevatten veel explosieve elementen; her en der liggen veel rode brandblussers, witte gasflessen en ander ontploffend spul. Bij iedere andere game had ik dit denk ik als minpunt beschouwd (het voelt namelijk wel heel erg ‘gemaakt’), maar bij James Bond vind ik het prima passen. Verder is Quantum of Solace grafisch wisselvallig: het ene moment kijk je je ogen uit wanneer je in de stromende regen bovenop een rijdende trein staat, terwijl je even later dekking probeert te zoeken in een saaie, donkere tunnel. Het spel maakt in mijn ogen op een redelijke manier gebruik van de geprezen technologie van Call of Duty 4: Modern Warfare, maar weet echter nooit iets verbluffends op het scherm te toveren.

De besturing van Quantum of Solace is wel dik in orde, maar dat kan ook bijna niet anders. Het speelt namelijk vrijwel hetzelfde als, daar istie weer, Call of Duty 4: Modern Warfare en heeft alleen een dekkingssysteem als echt groot verschil. Dekking zoeken zul je vaak genoeg moeten doen, zeker wanneer er grote hordes vijanden op je afkomen. Wanneer je in de dekking zit zie je bovendien James Bond vanuit de derde persoon en zodoende wordt het gevoel dat je als James Bond speelt versterkt. Dat gevoel wordt op z’n beurt weer verslechterd door het dramatische gebruik (of beter gezegd: misbruik) van Quick Time Events. Zo kun je door hard tegen een vijand aan te sprinten een minigame activeren, waarin je iemand kan omleggen met een spectaculaire judobeweging. De uitwerking hiervan is echter zo simpel en voorspelbaar dat het nooit tof wordt. Datzelfde geldt eigenlijk voor alle minigames en Quick Time Events in het spel, of het nu gaat om het hacken van beveiligingen of het verslaan van een eindbaas.

De multiplayer van Quantum of Solace is eigenlijk van een zelfde kwaliteit als de singleplayer, hoewel het op visueel vlak toch behoorlijk wat kwaliteit inlevert. Er zijn verschillende modi, waarvan Bond Evasion en Golden Gun het meest interessant zijn. In Bond Evasion speel je als een MI6-agent die in teamverband een VIP moet zien te escorteren, terwijl de tegenpartij dit natuurlijk probeert te verhinderen. De modus Golden Gun was natuurlijk destijds legendarisch op de Nintendo 64 in ‘GoldenEye’, maar weet anno 2008 geen grootse indruk meer te maken. Kennelijk zijn er door de jaren heen coolere gameplay-elementen geïntroduceerd dan één of ander gouden pistooltje van Scaramanga.