Mirror's Edge

Recensie | -

Sommigen waren er bang voor, anderen kon het geen reet schelen, maar de verwachtingen die iedereen stelde zijn uitgekomen: Mirror’s Edge is een enorm vette game geworden die je vanaf het eerste moment in zijn wereld opslurpt, om je vervolgens, na zo’n uurtje of zes à zeven gespeeld te hebben, met een overdonderd gevoel achter te laten en naar meer doet verlangen.

Is dat een kwalijke zaak? Dat is nogal een lastige vraag, want hoewel Mirror’s Edge door de doorgewinterde gamer dus vrij vlot uitgespeeld kan worden, geeft het avontuur waarin je ondergedompeld wordt enorm veel voldoening. Dat komt omdat Mirror’s Edge één in zijn soort is. Het is eigenlijk een first person platformer: een klim- en klauter-game vanuit eerstepersoons perspectief en dat is iets dat we nog nooit eerder gezien hebben in een game. Maar Robje, werkt die combinatie wel lekker dan? Ja lieve lezertjes, dat werkt verdomd lekker! Als daar dan ook nog eens een interessant verhaal, boeiende personages, gelikte graphics en een vette soundtrack aan toegevoegd worden, weet je dat je met een vette game te maken hebt.

In dit spel ben jij Faith, een meid die aangesloten is bij een rebellengroepering die bestaat uit zogenaamde runners. De grote stad die centraal staat in deze game wordt namelijk volledig onder controle gehouden door een corrupt regime dat mensen een welvarend bestaan biedt, in ruil voor hun vrije wil. De dagelijkse taak van een runner is het illegaal transporteren van informatie en dat doen ze voornamelijk door buiten het zicht van de politie over de daken van de talloze wolkenkrabbers te rennen. Als de zus van Faith echter al snel in het spel onterecht beschuldigd wordt van de moord op een politicus heb je de poppen aan het dansen en begint zich langzaam maar zeker een interessant plot te ontvouwen.

Na even kort wennen zijn de controls een verademing om mee te werken. Met slechts een tweetal knoppen is het al mogelijk om te springen, langs muren te lopen, onder hekjes door de sliden, aan palen te slingeren en duikrollen te maken. Zodra je de feeling van de game een beetje door hebt zwier je als volleerd acrobaat door de omgevingen heen. Als een fatsoenlijk gamer durft te beweren dat hij de controls van Mirror’s Edge na een half uur nog steeds niet onder knie heeft, dan eet ik de reviewcode op. Uiteraard zul je regelmatig groepen vijanden tegenkomen, maar vluchten is eerder regel dan uitzondering en vergroot Faiths overlevingskansen aanzienlijk. Dat klinkt wat duf voor een actiegame, maar vergis je niet. De eerste keer dat ik ongewapend aan een groep van vier soldaten ontkwam - puur en alleen door de omgeving in mijn voordeel te gebruiken - staat nu al in mijn geheugen gegrift als één van de vetste gamemomenten die ik heb meegemaakt.

Toch is het ook mogelijk om een groep vijanden aan te vallen met een aantal mêlee-aanvallen, mits je ze goed uit elkaar drijft. Dat kun je het beste doen door niet blindelings op ze af te rennen maar door zolang mogelijk uit hun gezichtsveld te blijven om ze vervolgens met een flinke trap in de ballen even te verlammen. Ook is het mogelijk om een vijand te ontdoen van zijn wapen met een goed getimede counter. Nu zijn er zat games waarin je dergelijke counter aanvallen uit kunt voeren, maar dit ook allemaal door de ogen van Faith aanschouwen geeft het net even een extra vleugje bruutheid. Ik bevond me slechts twee keer in een situatie waarbij ik het gejatte wapen ook echt gebruikte om verder te komen. Over die situaties gesproken; hoewel de game kort is, zitten er een paar momenten in die ik wel twintig keer overnieuw heb moeten doen. En tóch heb je altijd het idee dat het je eigen fout is en begin je vol goede moed opnieuw.

Het epische gevoel van de actiescènes wordt nog eens versterkt door de vette soundtrack. Waar de rustige verkenningsmomenten ondersteund worden door kalme en soms zelfs wat beklemmende sfeermuziek, kickt er op het moment dat de actie weer losbarst een vette technobeat in die ervoor zorgt dat je als speler onmiddellijk weer op het puntje van je stoel zit. Ook visueel overtuigt de game met een mix van stijlvolle tussenfilmpjes met een heel strak cartoony uiterlijk en de ‘hyperrealistische’ ingame beelden. Het zijn vooral de kleine details die imponeren, zoals het feit dat je ogen aan het daglicht moeten wennen als je net door een deur naar buiten stormt, of dat Faith’s lichaam altijd op een realistische manier in je gezichtsveld verschijnt.

En dan is het dus na een uurtje of zeven speelplezier al weer uit met de pret en zit je naar de aftiteling te kijken. Nu is het natuurlijk mogelijk om time trials te spelen of de game nog eens op een hogere moeilijkheidsgraad uit spelen, maar eigenlijk heb je honger naar meer. Waarom is er bijvoorbeeld geen vette multiplayer-modus, de mogelijkheden lijken me geweldig. Stel je voor: één speler is Faith en moet zo snel mogelijk de finish bereiken. Een aantal andere spelers neemt de rol van soldaat op zich en moeten haar met grof geschut zien te belemmeren. Of zelfs een simpel spel als ‘tikkertje’ kan met de gameplay van Mirror’s Edge uren spelplezier opleveren. Volgende keer beter DICE?

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Mirror’s Edge zuigt je op, spuugt je weer uit en doet je verlangen naar méér. De korte duur van het spel zou misschien niet eens echt opvallen, ware het niet dat de actie in de game zo tof is dat je geen moment zin hebt om de controller neer te leggen. Het enige dat ik je ga vertellen is dat de ervaring die Mirror’s Edge je biedt, ongeacht de spelduur, een dikke 9 waard is. Aan jullie de keuze, lieve lezertjes, of dat je zestig euro waard is in deze tijden van een overschot aan vette games.

9
  • Innovatief concept
  • Originele visuele stijl
  • Vette soundtrack
  • Simpele controls
  • Waarom zo kort?!
  • Amper replay-value

Plaats een reactie


X
Lees meer over Mirror's Edge: