Banjo-Kazooie: Boutjes & Moertjes

Het lijkt wel alsof mensen niets liever hebben dan Rare op hun bek zien gaan. Iedere keer weer wordt er gesproken over de vroegere magie van Rare en hoe dat na de overname van Microsoft allemaal verdwenen is. Als de gelegenheid zich voordoet wordt ook het magere Grabbed by the Ghoulies er met de haren bijgesleept om hun gelijk te bewijzen. En ook Viva Piñata moet het ontgelden, dat is maar een ‘kiddy’ game. En zie daar, Banjo-Kazooie: Boutjes & Moertjes verschijnt en er is weer wat nieuws om over te zeiken: die stomme voertuigen en dat stomme bouwen.

Dus laten we het nu even goed in onze oren knopen: Banjo-Kazooie is géén spirituele opvolger van de Nintendo 64-platformers, sterker nog het is eigenlijk helemaal geen platformer. Banjo-Kazooie is veel meer een doe-het-zelf-racer. Met Banjo-Kazooie: Boutjes & Moertjes vindt Rare eigenlijk een heel nieuw genre uit. Waar veel games tegenwoordig vertrouwen op beproefd recept – kijk eens naar hoe weinig topgames de afgelopen tijd géén vervolg zijn – pakken ze het met deze nieuwe game totaal anders aan. Daarvoor verdienen ze gewoon respect, geen hoon. Columbus werd ook voor gek verklaard toen ie naar het Westen voer met zijn scheepjes, maar zie wat ie uiteindelijk vond.

Maar laten we het over de game zelf hebben. Zoals gezegd is Banjo-Kazooie vooral een racer. In verschillende, werkelijk waar prachtige levels zijn een reeks uitdagingen aan te gaan. De ene keer is het een simpele race langs checkpoints terwijl je een andere keer voorwerpen met je voertuig naar een bepaalde plek moet vervoeren. Die opdrachten beginnen oersimpel, maar behelzen op een gegeven moment echt dat je moet nadenken over het te gebruiken voertuig. Zo dacht ik bij een uitdaging met mijn autootje wel al het reuzenvuilnis te kunnen opruimen, maar kwam ik er bedrogen uit. De gigantische vuilnisbak waarin het vuilnis moest bleek alleen te bereiken per helikopter. Oké, tegenvallertje dus, maar gelukkig had ik een standaard helikopter tot mijn beschikking. Een herstart later vlieg ik naar het eerste stuk vuilnis. Ik kijk nog eens goed en vraag me hardop af hoe ik dat vuilnis mee moet nemen. Er zat geen laadbak aan de helikopter. Shit! Na wéér een tochtje naar de garage was ik dan eindelijk klaar voor de uitdaging, maar wat blijkt: doordat ik de laadbak aan de achterkant van mijn helikopter heb gemonteerd helt het gevaarte flink over. Met pijn en moeite haal ik het. Tjak tjak tjakka!

Het bouwen van voertuigen is vrij simpel van opzet. Je hebt wielen of propellers, een motor, een tank, een stoel om op te zitten en eventueel een laadbak, schietkanon of bijrijderstoel. Naar gelang kun je nog extra bouwstenen overal aanbrengen waar je wilt, zolang ze maar aan het vehikel vastzitten. Nieuwe onderdelen zijn onderweg te vinden met elk hun sterke en zwakke punten. Zo zorgt licht materiaal ervoor dat je voertuig niet erg vertraagt, maar zijn ze erg zwak. Door deze opzet is het soms ook zaak om oude levels nog een keer door te spelen. Op het moment dat jij een betere motor hebt gevonden, zijn bepaalde opdrachten opeens wel haalbaar.

Dat bepaalde opdrachten pas te halen zijn na verloop van tijd betekent echter niet dat de game moeilijk is. Game

Over gaan kan natuurlijk sowieso niet, maar als je een opdracht waarvoor je vijf minuten de tijd krijgt binnen twee minuten te halen is, heb je geen voldaan gevoel na voltooiing. Natuurlijk zou het kunnen zijn dat ik met mijn superieure bouwskills zo’n monsterlijk goed voertuig heb gebouwd dat ik eigenlijk bijna vals speel, maar waarschijnlijker is dat de game net wat makkelijker is gemaakt om vooral jongere kindertjes aan te spreken. Nog zoiets wat Rare-haters eens een keer moeten begrijpen: Rare maakt geen games meer voor jullie verbitterde, doorgewinterde gamers die Gears of War uitspelen op Insane, maar voor mensen die houden van vrolijke kleurtjes en vooral plezier willen beleven.

Die kleuren zijn ook volop aanwezig. De game ziet er kraakhelder uit, iemand in het testhok merkte zelfs op dat de game er ‘te mooi’ uitziet voor Banjo-Kazooie. De leisteentjes op de daken zijn stuk voor stuk te onderscheiden, het gras is groener dan groen en het water spettert realistisch. Ook kenmerkt de game zich door de geweldige levels. Een level dat zich ‘binnenin een 360’ afspeelt zit vol met grappige details. Zo bestaan de vijanden uit kevers (bugs dus) en vind je allerlei draaiende discs van bijvoorbeeld Viva Piñata, waar dan ironisch op staat ‘voted best game no-one ever played’. De levels zijn erg origineel en goed ontworpen.

Eigenlijk heeft de game één gigantisch minpunt: het tempo. Het tempo ontbreekt volledig. Nooit raak je in een stroom van vervoering, je blijft beseffen dat je een spelletje aan het spelen bent. Dit komt eigenlijk puur vanwege het feit dat je in dat karretje zit. Je hebt niet de neiging om de hub-wereld uit te pluizen met een sloom wagentje. Ook in de levels wordt het spelen steeds onderbroken. Voordat je elke uitdaging aangaat moet je weer gaan bedenken of een voertuig wel geschikt is. En als dat niet zo is móét je weer verplicht naar die garage toe. Het duurt te lang voordat je weer een puzzelstukje hebt, maar niet doordat de game zo lastig is. Het tempo wil maar niet omhoog in de game.

Hiernaast blijft het toch knagen, zelfs als je Rare al het beste toewenst: wat als deze game ‘gewoon’ een platformer was? Ik denk dat we dan te maken hadden gehad met een supergame. De levels lenen zich perfect voor toffe platformactie. Op het moment dat je uit je voertuig stapt en een paar vette sprongen aaneenrijgt, voel je dat de game als platformer echt een topper was geweest. De levels doen ook echt denken aan de eerdere Banjo-games. Het bouwen van voertuigen lijkt daardoor des te meer een krampachtige vernieuwing. Dit betekent niet dat het niet leuk is om te doen, maar doordat het een verplicht geïntegreerd onderdeel van de gameplay is, vertraagt het het geheel juist.