Order Up!

Twee hamburgers, eentje met extra patat, een panna cotta, een extra gekruide kipkluif, drie pizza’s en gezonde salade! Nee, we hebben het hier niet over mijn gemiddelde lunch, maar over het hectische bestaan van chefkok in de game Order Up!. Van het kopen van speciale kruiden tot het inhuren van adequaat personeel, alles moet in goede banen worden geleid wil je restaurant een daverend succes worden.

Order Up! is een erg casual game. Hetzelfde riedeltje wordt elke dag herhaald: jij opent de deuren van je restaurant en vervolgens komen er klanten binnen met verschillende bestellingen. Aan jou dan de taak om de juiste ingrediënten op de goede manier te bereiden. Hoe beter je dit doet, hoe meer fooi je krijgt en hoe meer extra’s je kunt kopen zoals een betere bakplaat voor de hamburgers of personeel dat zich ontfermt over het bereiden van andere gerechten. In principe zijn er ook zat gratis flashgames te vinden waarin dit ook allemaal kan.

Wat Order Up! echter beter maakt dan die flashgames, is onder meer de algehele aankleding. In plaats van een karig vijftal aan gerechten, bevat de game echt tientallen verschillende gerechten met ieder hun eigen bereidingswijze. En ook de klanten hebben een persoonlijkheid: de boerenhannes bedankt je met een boerenknauw, terwijl de rijke Texaan zegt dat hij alles lekker ‘greasy’ wil, alsof hij het over zijn eigen olie heeft. Deze nonsenshumor wordt ook versterkt door het onzinnige cartoony uiterlijk: je kok (dus geen Mii) kijkt uit zijn ogen alsof hij aan de XTC zit.

Hiernaast is het ook geen simpel sleep- en klikwerk. Elk ingrediënt moet weer anders worden behandeld.

Slablaadjes moeten zo snel mogelijk van de krop getrokken worden door met je Wii-mote naar rechts te zwaaien, terwijl je hamburgers op tijd moet omdraaien op de bakplaat en de pollepel af en toe moet roeren door de macaronipan. En dat alles moet zo precies mogelijk worden gedaan. Bij elk ingrediënt loopt een metertje mee dat aangeeft hoe goed de handeling is uitgevoerd. Hamburgers en frieten kunnen aanbakken, macaroni kan blijven kleven aan de binnenkant van de pan en boter moet goed verspreid worden over de koekenpan. Elke keer is het weer een kleine uitdaging om alles zo goed mogelijk te bereiden. Op den duur vallen de handelingen natuurlijk wel in herhaling, maar dat gebeurt minder snel dan je zou verwachten.

Het bereiden moet natuurlijk ook zo snel mogelijk gebeuren, dus zal er gemultitaskt moeten worden. Een ei bakken en macaroni koken kan niet tegelijkertijd, dat gebeurt namelijk allebei op het fornuis. Van te voren zul je dus een strategie moeten bedenken waardoor een maaltijd snel en efficiënt bereid wordt. Want het spreekwoord mag dan zijn ‘de soep wordt nooit zo heet gegeten als ie wordt opgediend’, koude soep is (op gazpacho na) ook niet lekker. Hoe heter de maaltijd wordt opgediend, hoe meer fooi je ontvangt en hoe sneller je het restaurant kunt uitbreiden.

Het fooisysteem is overigens wat wazig. Een perfecte maaltijd levert wat extra fooi op, maar ook een ‘normaal geslaagde’ maaltijd wordt al redelijk snel beloond met een flinke fooi. De drive om alles perfect te doen is er niet echt. Het is wel leuk om een compliment te krijgen van de serveerster, maar echt voldoening levert het niet altijd op.

Het runnen van je restaurant blijft langer leuk dan ik had verwacht. Als je namelijk een bestelling verprutst dan zijn er geen inkomsten en zul je zelfs verlies draaien doordat het vlees, de eieren, de tomaten en sla niet aan de bomen groeit. Daarnaast kost ook het ingehuurde personeel geld, dus is het zaak om constant bestellingen aan te nemen. Als het een dagje maar kielekiele gaat zie je dat direct terug in de resultaten van die dag en bestaat de kans dat je maar net break even draait. Het is dus geenszins zo dat het restaurantwezen in Order Up! instant doekoes oplevert. Je zult moeite moeten doen en daar ontbreekt het vaak aan bij die casual games: moeite moeten doen. En met die wijsheid, die ook Theo Maassen al eens bezigde, wil ik maar afsluiten.