Gastrecensie Final Fantasy IV

Dit is de gastrecensie van Sir Chrisalot, die de winnaar was van de Memberrecensie van de maand juni. Dat is al weer een tijdje geleden, maar door zijn drukke agenda verschijnt de recensie nu pas. Toch wensen we je veel plezier er mee!

“Let’s go recyc-oooooh!” Het thema recycling zal in de gelederen van Square Enix ongetwijfeld welbekend zijn. De afgelopen jaren heeft deze Japanse uitgever met vele remakes van oude games aangetoond dat hier grof geld mee te verdienen valt. Met name de Final Fantasy-serie is hiervan slachtoffer geweest. Final Fantasy I en II hebben al een stuk of vijf heruitgaven gekregen, de laatste heruitgave op de PlayStation Portable was dus een re-re-re-re-remake als ik het goed tel? En de serie blijft weinig bespaard, want Final Fantasy IV krijgt na remakes op de PlayStation en Game Boy Advance, enkele jaren geleden, nu voor de derde keer een nieuw jasje.

Deze keer komt de beroemde role-playing game uit op de Nintendo DS. Het is echter niet zomaar een re-re-remake, maar een heel bijzondere. Nooit eerder was Final Fantasy IV te bewonderen in drie dimensies. De game is dan ook volledig opnieuw vormgegeven. Oude tweedimensionale omgevingen schitteren ineens in 3D. Gevechten zien er fantastisch uit, waarbij vooral de oproepbare ‘eidolons’ machtig mooi zijn. En ja, er zijn zelfs tussenfilmpjes om bij in zwijm te vallen. Maar is een visuele update genoeg om een re-re-remake te rechtvaardigen?

Duidelijk is dus dat deze herbewerking van het origineel zich op het visuele vlak onderscheidt van vroegere versies. Dit in tegenstelling tot het verhaal. Dat is maar goed ook, want aan het fantastische, meeslepende verhaal hoeft niet meer gesleuteld te worden. De zelfbewuste ridder Cecil komt in gewetensconflict als zijn opgedragen missies steeds meer op misdaden beginnen te lijken. Nadat hij zijn eens zo goede koning met deze gewetensnood confronteert, wordt hij uit zijn hoge functie ontheven. De koning stuurt hem naar het hoge noorden voor een weinig eervolle missie. Wat volgt is een reis vol dilemma’s, conflicten en vriendschappen.

Aan Cecil en zijn gevarieerde gezelschap strijdmakkers rest de taak om het goede te doen en het kwade te laten. Door de vele plotwendingen blijft het verhaal van de eerste tot de laatste minuut boeiend. Dit wordt nog eens extra versterkt doordat de belangrijkste momenten niet met tekstwolkjes, maar in prachtige tussenfilmpjes worden uitgebeeld, waarbij elk personage van een passende stem voorzien is. Zodoende zal het verhaal je niet alleen af en toe schokken, maar zeker ook regelmatig ontroeren.

Toch kan de prachtige vertelwijze van het verhaal niet verhullen dat we hier te maken hebben met een spel dat zeventien jaar geleden voor het eerst verscheen. Final Fantasy IV is namelijk een traditionele RPG in de meest letterlijke zin van het woord. Je zult regelmatig vanuit het niets tot een gevecht veroordeeld worden, iets dat soms met een te hoge frequentie voorkomt. Veel vechten is echter pure noodzaak, omdat je team anders snel het nakijken heeft tegen de sterke tegenstanders. Tijdens de gevechten wordt op handige wijze gebruik gemaakt van beide schermen van de DS. Het ene scherm geeft namelijk de statistieken en menu’s weer, terwijl het andere scherm de gevechtsactie toont. Dit maakt de gevechten overzichtelijk en de besluitvorming over welke actie te ondernemen een stuk aangenamer.

Elk personage heeft een balkje dat aangeeft wanneer hij of zij een aanval kan uitvoeren. Een fysieke aanval kan direct uitgevoerd worden, maar voor speciale aanvallen en magie heeft elk personage wat voorbereidingstijd nodig. Hierdoor zul je goed moeten afwegen welke aanvallen je gebruikt, omdat de vijanden doorgaans niet zonder slag of stoot het loodje leggen. De uitdaging in de gevechten is namelijk structureel pittig. De gevechten zijn van hoog niveau, evenals de muzikale begeleiding, waardoor je graag al knokkend de talrijke omgevingen ontdekt om de vele verhaallijnen te voltooien.

Er zijn namelijk onnoemelijk veel zaken te doen in Final Fantasy IV. Behalve het zeer uitgebreide verhaal kun je enkele minigames spelen om Whyt, een van je eidolons, sterker te maken. Deze minigames bestuur je met de stylus en zijn niet meer dan een aardige toevoeging. Veel leuker is de zoektocht naar ‘augments’, die op verschillende plekken verstopt liggen. Hiermee kun je personages nieuwe vaardigheden aanleren. Er zijn mooie combinaties te maken, zoals de combinatie van de augments ‘counter’ en ‘draw attacks’. Deze listige combinatie zorgt ervoor dat de vijanden telkens dezelfde persoon aanvallen, die vervolgens een tegenaanval mag uitvoeren. De toevoeging van augments maakt de lastige gevechten net een tikje gemakkelijker.

Tegen het einde van het verhaal zijn er echter enkele onrealistisch sterke vijanden die zelfs een goed getraind team kansloos laten. Er zijn slechts twee oplossingen voor dit frustrerende fenomeen: lijdzaam toezien, of ‘level grinden’. Aangezien het eerste wel een oplossing, maar geen optie is, zul je dus veroordeeld zijn tot het tweede: verplicht ervaringspunten bijeen sprokkelen door in een vorig gebied vele vijanden te verslaan. Hoewel de hoge moeilijkheidsgraad doorgaans goed te versmaden is, zijn de soms onrealistisch sterke vijanden een onnodig frustrerende plaag. Zeker als de eindbaas van een bepaald gebied wel proportioneel sterk is, begrijp je niet waarom eerdergenoemde plagen zulke buitenaardse kwaliteiten zijn toebedeeld.