Tomb Raider: Underworld

Recensie | -

Lara zit in de lift. Na wat mindere Tomb Raider-games met Angel of Darkness als triest dieptepunt, bracht Legend de serie weer in de buurt van het niveau waar het eigenlijk thuis hoort. Met een compleet nieuwe engine, volledige motion-capturing en een scala aan nieuwe foefjes, moet Tomb Raider Underworld de eerste echte next-gen Tomb Raider worden. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen...

Dit achtste deel uit de serie speelt zich af na Legend en haalt zijn inspiratie uit de Noorse mythologie en onderwereld. Jij gaat als de altijd even sexy Lara Croft op zoek naar de magische hamer van Thor, de Noorse god van de donder. Zonder teveel van het plot te verklappen kom je tijdens je zoektocht achter antwoorden op een aantal vragen over je vader en moeder. Het verhaal is zelf niet heel bijzonder maar brengt je wel weer op de meest uiteenlopende plekken.

Het beste aan deze nieuwe Tomb Raider is dat je meer dan ooit het idee hebt dat je echt op ontdekkingsreis bent. Je bent altijd op zoek naar het juiste pad dat je weer een stapje in de goeie richting brengt. Laat wel een ding duidelijk zijn: de omgevingen mogen dan groter zijn, uiteindelijk leidt er nog altijd maar één weg naar je doel. Al kan ik me best voorstellen dat mensen het tof vinden om de buurt te verkennen. Vooral de natuurgebieden van Mexico en Thailand waar je komt stikken van het leven, zitten vol met details en zien er prachtig uit. Verwacht echter niet veel beloning: het levert enkel muntjes en heel af en toe een achievement op. Jammer is ook dat er weer omgevingen tussen zitten die een stuk minder geïnspireerd ogen. Het beste voorbeeld hiervan is een missie op een schip dat bestaat uit niet veel meer dan wat grijze vlakken.

Beter zijn de missies waar je als vanouds op rotsen en in grotten aan het klimmen en klauteren bent. Zeker nu Crystal Dynamics de klimvaardigheden van Lara heeft uitgebreid en je jezelf niet alleen meer aan richels en balken kunt vastklampen. Vaak zijn muren ook begroeid met groepjes uitstekende stenen waar je als het ware overheen kunt lopen. Hierbij hoef je niet steeds van steen naar steen te springen, maar kun je in één ruk door een muur beklimmen. Dit zorgt er - zeker in het begin - voor dat het klimmen fris blijft en het niet altijd even voor de hand ligt hoe je bepaalde locaties kunt bereiken.

Traiditiegetrouw is Lara natuurlijk niet de enige die achter de hamer aanzit. Reken er maar op dat er weer genoeg actie in deze Tomb Raider is te vinden. Nou waren deze actie-elementen in het verleden nooit zo heel boeiend, maar in Underworld maakt Crystal Dynamics het wel heel bond. Je zou bijna gaan denken dat de schietpartijen nog dateren uit een van de eerste delen van Tomb Raider. Vooral de gevechten tegen menselijke vijanden zijn een kwestie van op een vijand locken en je magazijn legen tot ze erbij neer vallen. Echt veel uitdaging biedt dat niet, zeker ook door de erg magere tegenstand. De exotische dieren die je tegenkomt (beren, tijgers, enorme hagedissen etc.) maken het je misschien iets lastiger. Maar zolang je maar genoeg springt en salto’s maakt tijdens het schieten krijg je ook die vrij eenvoudig dood.

Het vreemde is dat de aanpassingen die zijn gedaan de gevechten eigenlijk nog makkelijker maken. Zo zijn de quick-time events uit Legend vervangen door een soort bullet-time. Tijdens de gevechten vult zich een adrenaline-meter en hoe voller die is, hoe langer je de tijd kunt vertragen. Kogels richten dan meer schade aan, dus op de echt moeilijke momenten komt dit goed van pas. Verder is er de mogelijkheid om allebei de wapens op verschillende vijanden te richten. Erg handig als je wordt omsingeld door een groepje slechterikken. Overigens is er de keuze uit iets van vijf wapens, zoals een machinegeweer, shotgun en natuurlijk een harpoengeweer. Helaas lijkt er weinig verschil te zitten tussen deze wapens en voegen ze weinig toe.

Gelukkig ligt de nadruk nog altijd op het oplossen van puzzels. Daar moet de serie het eigenlijk al vanaf het begin van hebben. De puzzels zijn gelukkig wat we gewend zijn en zitten prima in elkaar. De meeste zijn niet spectaculair moeilijk, maar ook weer niet te makkelijk zodat je toch altijd even goed moet uitvogelen waar je heen moet. Je moet uiteraard weer van punt A naar punt B zien te komen en daarbij moet je deuren openen door stenen op een tegel te leggen, hendels over te halen en gevonden objecten in houders te plaatsen. Niet veel nieuws onder de zon, maar wel weer Tomb Raider-waardig. Jammer is dat je voor een object soms naar de andere kant van het level moet en vervolgens weer helemaal terug kan om het daar te plaatsen. Ook dat is typisch Tomb Raider, dus daar moet je van houden. Maar soms zijn omgevingen zo groot en open dat je de weg kwijt raakt en dat kan behoorlijk frustrerend zijn. Wat hierbij zou moeten helpen is de toevoeging van een Sonar-apparaat waarmee je een 3D-afbeelding van de omgeving krijgt te zien. Die heeft me echter werkelijk geen een keer verder geholpen omdat op de map verder geen aanwijzingen of iets staan waar je heen moet.

Het is inmiddels een bekend probleem, maar ook in deze Tomb Raider vormt de camera weer een groot obstakel. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat we het hier zo veel delen verder nog steeds over hebben. De camera is weliswaar met je rechter stick te draaien, maar niet zo ver dat je kunt zien wat er zich recht tegenover Lara bevindt. Vooral als je op een richel staat of ergens aan hangt, helpt dat natuurlijk niet. Het gevolg is dat je op deze momenten blind moet springen en maar moet hopen dat je goed terecht komt. Met een beetje pech val je naar beneden en kun je weer helemaal opnieuw beginnen. Maar ook in andere situaties haalt de camera te vaak rare fratsen uit. Van al dat rare geschud van die camera zou ik zo dronken kunnen worden.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Als je eerder Tomb Raider hebt gespeeld en die tof vond, dan ga je je ook met Underworld vermaken. De puzzels zitten prima in elkaar en meer dan ooit heb je het gevoel echt op ontdekkingsreis te zijn. Dat komt vooral door de omgevingen die groter, uitgebreider en gevarieerder zijn. Kijk je echter heel kritisch naar deze nieuwe Tomb Raider dan is het belachelijk dat die camera nog steeds kuren vertoont en de actie uit de oertijd lijkt te stammen. Bovendien is het avontuur wederom aan de korte kant. Underworld maakt de verwachtingen dus niet helemaal waar, maar is wel de moeite waard voor wie maar geen genoeg kan krijgen van het puzzelen met Lara.

7
  • Prima puzzels
  • Meer klim-skills
  • Grotere, sfeervolle gebieden
  • Camera blijft problemen geven
  • Actie achterhaald
  • Aan de korte kant

Plaats een reactie


X
Lees meer over Lara Croft Tomb Raider: Underworld: