Unsolved Crimes

Recensie | -

Wat is toch de charme van het oplossen van misdaden? Of nog liever, het kijken naar iemand die misdaden oplost? Al jarenlang kijken mensen maar al te graag naar detectives op TV en ook modernere series als CSI, terwijl je meestal op voorhand wel weet hoe de misdaad is gepleegd en door wie. Toegegeven, er zijn momenten dat je verrast wordt, maar dan nog blijft het typisch dat mensen blijven kijken. Alsof ze er een bepaalde les uit kunnen leren, van hoe je voorkomt een slachtoffer te zijn of juist hoe je een perfecte misdaad pleegt. Van epische verhalen moeten dergelijke series het niet hebben. Er komen ook steeds meer games die dit thema gebruiken en Unsolved Crimes past precies binnen dit profiel. De titel laat weinig aan de verbeelding over.

Unsolved Crimes is zeker niet de eerste game (en vast ook niet de laatste) die het oplossen van misdaden interactief maakt. Het beste voorbeeld is de Nintendo DS-game Phoenix Wright, die weliswaar ietsje overdreven de misdaad bestrijdt, maar dankzij de geschifte personages en bizarre zaken toch heel vermakelijk is. Het verschil zit hem echter voornamelijk in het feit dat Phoenix Wright advocaat is en in Unsolved Crimes ben jij de rechercheur die alles tot aan de rechtzaak moet ophelderen. Jij zelf bent ook écht de rechercheur, want dit anonieme personage heeft geen naam en je bekijkt alles door diens ogen. Je begint als rookie, maar al snel werk je jezelf op naar ervaren misdaadoplosser. Van een verhaal kan moeilijk gesproken worden, al zit er tussen de onafhankelijke misdaden wel een verhaallijn verweven die de ontvoering van de zus van je partner behandelt. Dit flinterdunne verhaaltje dat zich afspeelt in het New York van de jaren zeventig is echter zo inwisselbaar dat je het hier niet voor hoeft te spelen.

De game schotelt je acht criminele zaken voor die opgelost dienen te worden en hierbij gaat het vooral om moordzaken. De eerste zaken vergen niet al te veel denkwerk, maar later in het spel wordt het wat uitdagender. Voorafgaande aan een zaak krijg je van je baas een briefing en tevens kom je dan al te weten wie de mogelijke daders zijn. Het is jammer dat je de daders nooit in levenden lijve te zien krijgt. Je moet het doen met de statische informatie van een virtueel logboek en hiermee ga je vervolgens op onderzoek uit. Er zijn eigenlijk maar twee locaties die je bezoekt en dat zijn het politiebureau en de plaatsen der delicten. Beiden bevatten altijd maar één ruimte waardoor je de hele tijd een claustrofobisch gevoel hebt. Je zit in principe continue opgesloten in deze game. Af en toe beland je in een minigame zoals in de vorm van een autoachtervolging, maar enthousiast word je hier niet van. Gelukkig zijn de misdaden boeiend genoeg om op te lossen, maar legendarisch wordt het nergens.

Het onderzoeken van de weinige ruimtes die je aandoet gebeurt door jouw ogen en hierin kun je vrij bewegen en met voorwerpen interacteren. Het doet erg veel denken aan Hotel Dusk: Room 215, welke veel weg heeft van een point & click-adventure, maar veel meer spanning kent. Het is de bedoeling dat je bij iedere zaak de plaats van delict bezoekt en op zoek gaat naar bewijsmateriaal. Op basis daarvan stelt je partner een hoop vragen die uiteindelijk leiden tot de oplossing. Toch wordt het nergens echt té moeilijk, omdat je partner je iets te veel helpt en het enige wat je eigenlijk moet doen is het beantwoorden van vragen aan de hand van de plaats van delict. Hiervoor krijg je telkens vier antwoorden waarvan er regelmatig drie zo onwerkelijk zijn dat deze automatisch afvallen. Als alle feiten op een rijtje zijn gezet, moet je een rapport uitbrengen naar je baas en vervolgens verschijnt er een scherm in beeld die aangeeft hoe goed je de zaak tot een einde hebt gebracht. Op basis daarvan kent de game jouw punten toe voor eigenschappen als intuïtie en het nemen van beslissingen. Dit is echter zo vaag gedaan, dat je vaak niet begrijpt hoe de game beslist over welke punten jij krijgt en welke niet.

De game weet op geen enkel vlak te overtuigen en dit komt door de te eenvoudige gameplay en de inspiratieloze omgevingen en personages. Op zich kun je Unsolved Crimes beter scharen onder de hersentrain-games dan de adventure-games en in dit geval is dat geen compliment. Er zijn zeker ook positieve elementen te bespeuren zoals de inventieve moorden, maar daarvan zijn er te weinig om indruk te maken. Daar komt ook nog bij dat de game een te korte speelduur heeft. Dertig á veertig minuten is vaak al genoeg om een zaak op te lossen. Er zijn acht zaken dus reken maar uit.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

De detectivegames stapelen zich op en helaas is Unsolved Crimes een echte dertien-in-een-dozijn-game die door veel soortgelijke games wordt voorbijgestreefd. Denk bijvoorbeeld aan het onlangs uitgebrachte [url=http://www.insidegamer.nl/nintendods/professorlaytonandthecuriousvillage/recensies/23056]Professor Layton[/url]. Ondanks dat de game enkele originele misdaden bevat om op te lossen, steekt het nergens boven de middelmaat uit. Daarvoor is de gameplay te eenvoudig en is er een gebrek aan creativiteit. Bovendien is er nergens sprake van enige vorm van spanning. En dat had deze game nou net zo hard nodig.

5
  • Interessante misdaden
  • Gebruik van intuïtie
  • Gebrek aan spanning
  • Stroeve besturing
  • Matig verhaal
  • Te kort en te eentonig

Plaats een reactie


X
Lees meer over Unsolved Crimes: