Mortal Kombat vs. DC Universe

Laat ik het maar meteen opbiechten: ik ben een Mortal Kombat-fanboy, of beter gezegd: ik wás een Mortal Kombat-fanboy. Na MK II en MK III heb ik het allemaal achter me gelaten. Totdat Mortal Kombat vs. DC Universe plots op de deurmat viel. In tien jaar tijd is er natuurlijk veel veranderd. De serie is inmiddels al jaren 3D, de graphics zijn verbeterd en je kunt nu met gasten uit het DC-universum vechten. De insteek is echter grotendeels hetzelfde gebleven: kill or be killed.

Voordat je iemand naar het hiernamaals kunt sturen, moet je vanzelfsprekend eerst een vechter uitkiezen en het gevecht op leven en dood winnen. In totaal zijn er twintig verschillende personages, tien uit MK en tien uit DC. Iedere vechter heeft zijn eigen herkenbare signature moves. Zo vliegen de vonken er bij Raiden weer vanaf en is de haak van Scorpion weer van de partij (GET OVER HERE!). Ook de helden en schurken uit DC weten zich erg goed van elkaar te onderscheiden. The Flash kan supersnelle aanvallen uitvoeren terwijl The Joker een hele lading flauwe speeltjes heeft meegenomen om mee aan te vallen.

De arena’s waarin je tegen elkaar strijdt zijn al minstens zo gevarieerd als de personages waarmee je speelt. Je bezoekt bijvoorbeeld de donkere straten van Gotham City om niet veel later te vechten in de heetste uithoeken van de hel. Toch mag er gezegd worden dat de omgevingen er niet allemaal even sfeervol en gedetailleerd uitzien.

MKvsDC bevat een aantal nieuwe spelelementen in de vorm van Quick Time Events. Allereerst is er een Freefall Kombat. Je beukt de tegenstander uit de arena naar een lager gelegen platform en tijdens de val naar beneden kun je stoten uitdelen door op één van de vier hoofdknoppen te drukken. De tegenstander (die het eerst de grond raakt) doet hetzelfde en indien jullie beide op dezelfde knop drukken, zal jij onderop belanden en schade oplopen als de grond geraakt wordt. Het is naar mijn mening een geslaagd idee omdat maar één persoon alle schade krijgt en wie dat is kan tot aan het einde toe veranderen. Erg spannend dus!

Een ander element volgens hetzelfde principe is de Klose Kombat. Als jij een knop indrukt dan sla of schop je de tegenstander. Als de tegenstander op dezelfde knop drukt dan blokkeert hij jouw aanval en is hij aan de beurt om een knop in te drukken. Deze modus werkt minder lekker dan de Freefall omdat je bij elke klap schade oploopt. De spanning dat je op het laatste moment de rollen omdraait en dat je tegenstander alle schade krijgt, is hier niet aanwezig.

Tot slot is er nog een laatste Quick Time Event: het door muren beuken van tegenstanders. Hoe beter je kunt buttonbashen, hoe meer schade je doet (of hoe minder schade je oploopt wanneer jij degene bent die de muren van dichtbij mag bekijken). Als je er ook nog eens bij optelt dat je naast je levensmeter een zogenoemde rage-meter hebt die ervoor zorgt dat je extra sterk wordt, minder schade oploopt en beter kunt blokken, kun je je in ieder geval voorstellen dat de gevechten genoeg variatie bieden om leuk te blijven.

Als we naar de verschillende gamemodi kijken, zien we dat het in tegenstelling tot vorige MK-games erg karig gesteld is. Er is een Story Mode die de verhaallijn van beide werelden op een clichématige, doch leuke manier aan elkaar vlecht. Erg diep gaat het allemaal niet, maar ik ben de laatste die een vechtgame koopt voor het verhaal. Bovendien voegt het mede dankzij alle cut scenes weldegelijk iets toe aan de hele speelervaring.

De Arcade Modus is ook weer van de partij. Helaas hier geen cut scenes, zelfs niet aan het eind. De beloning is een stukje artwork met een voice-over die in drie zinnen zegt wat het gekozen personage verder gaat doen met zijn leven. Een kleine anticlimax als je het mij vraagt. De andere modi zijn evenmin spectaculair. Er is nog een Practice Mode die niemand gaat spelen (je leert door te doen, niet door zo’n gare modus), en een Kombo Mode. Hier krijgt ieder personage tien verschillende combo’s die uitgevoerd moeten worden. Ikzelf vond er geen ene reet aan en de enige mensen die hier volgens mij blij van worden zijn de Achievementwhores.

Naast de beperkte hoeveelheid modi en het geringe aantal personages, kent de game nog twee andere minpunten. Allereerst de laadtijden: zelfs in het menu word je soms geconfronteerd met een kleine tien seconden wachttijd. Een erger minpunt vind ik echter de hoeveelheid gore, of eigenlijk het gebrek eraan. Deze game is een stuk minder gewelddadig dan dat we van MK gewend zijn. Ik wil zoveel bloed zien als bomen in een bos, als zand in de woestijn en als water in de zee. Dát was Mortal Kombat! Een spel waar het de moeite waard was om elke fatality uit je hoofd te leren. Bij MKvsDC kun je het rustig vergeten. Vanwege de 16+ rating en de DC-licentie is het allemaal stukken minder geworden. De DC-helden kunnen niet eens een fatality uitvoeren omdat helden nu eenmaal niet moorden. Daarvoor in de plaats zijn er Heroic Brutalities waarbij ze de tegenstander wel heel veel pijn doen, maar het voelt gewoon niet hetzelfde.

Ondanks de minpunten is de fanboy in mij enthousiast. Vooral een potje tegen elkaar is een garantie voor dolle pret. Dikwijls lig je in een deuk door de bizarre aanvallen die je op het scherm ziet verschijnen. Daarnaast maakt het niet uit of je hardcore of casual bent, want met buttonbashen kun je een heel eind komen in deze beperkte, maar toch erg toffe arcadevechter.