Prince of Persia

Prince of Persia vertelt een nieuw verhaal in de strijd tussen goed en kwaad, of beter gezegd: donker en licht. Na tienduizend jaar gevangenschap, is Ahriman, God van de schaduw, losgebroken uit de Tree of Life. Schaduw en corruptie maken hun opmars terwijl het licht steeds minder ruimte krijgt om nog te schijnen. Gelukkig is er hoop in de vorm van onze dappere Perzische prins die in dit nieuwe avontuur wordt bijgestaan door de beeldschone Elika.

Het eerste dat opvalt, is het nieuwe visuele stijltje van de game. De wat realistischere graphics uit de voorgaande delen zijn ingeruild voor een adembenemend cell-shaded jasje. Alles oogt als één geheel, één grote wereld die aan jouw voeten ligt om ontdekt te worden. Het gevoel van diepte is waanzinnig en je zult op plekken komen waar je gewoonweg even stil wilt staan om van het prachtige uitzicht te genieten. Maar hier houdt het niet mee op, want alle pracht en praal dat dit spel te bieden heeft is tot in de kleinste details uitgewerkt; van de lichtstraaltjes door de kleinste barstjes in de muur, tot aan het stofwolkje dat achter je komt opzetten wanneer je over zand loopt. Van de stukjes steen die van de muur afbrokkelen als je eroverheen rent, tot aan de lichtgevende gloed die Elika omringt wanneer ze haar magie gebruikt.

Als ik Elika alleen zou opnoemen als grafisch hoogstandje, zou ik haar veel tekort doen. Ze is namelijk van grote waarde in de game. Ze wijst je de weg en helpt met puzzels, platformelementen en gevechten zonder dat je ook maar één keer het gevoel hebt dat ze je voor de voeten loopt. Hoewel het soms wat flauw is, is de interactie tussen Elika en de prins erg uitgebreid. Naast het onderlinge geflirt kun je dikwijls gesprekken met haar aanknopen om zo meer te weten te komen over het achterliggende verhaal. Haar belangrijkste rol bestaat echter uit het genezen van gebieden die zijn opgeslokt door de corruptie van Ahriman en ook dat ziet er trouwens erg vet uit.

Voordat de gebieden genezen kunnen worden, moet er eerst nog een lange weg vol obstakels worden afgelegd. De puzzels vormen één van die obstakels. Helaas bevat de game er bijzonder weinig en wanneer je dan toch moet puzzelen, merk je dat het vaak niet meer is dan het omzetten van een hendel.

Wat wél veel uitdaging biedt, zijn de gevechten. Je vecht iedere keer maar tegen één monster, maar dit ene monster biedt meer tegenstand dan de groepjes uit voorgaande delen. De gevechten zijn spectaculair te noemen en de wezens blokken bij het leven. Ook jij zult je blokknop hard nodig hebben, want de klappen die je kunt oplopen zijn niet mals. Gelukkig beschikt de prins zelf ook over heel wat toffe aanvallen. Samen met Elika zijn er ontzettend brute combo’s uit te voeren. Toch begon het vechten na verloop van tijd soms wat repetitief aan te voelen. Het is ontzettend veel blokken en timen om een goede tegenaanval uit te voeren. Gelukkig is er wel wát variatie. Sommige vijanden kunnen bijvoorbeeld niet dood en moeten worden opgesloten, of in de afgrond worden gegooid.

Waar het in de game écht om draait, is het platformen. De hindernissen in Sands of Time waren één van de dingen die het spel zo tof maakten en ook in deze Prince of Persia ben ik er diep van onder de indruk. Je rent weer van muur naar muur, zwiert van stang naar stang en springt van balk naar balk, en dat allemaal zeer vloeiend en intuïtief. Er zijn momenten dat je voeten een minuut lang niet in aanraking komen met de grond, het is geweldig! Er is afscheid genomen van deuren die langzaam dichtgaan of vlijmscherpe messen die ineens uit de grond schieten, maar er zijn nieuwe elementen voor in de plaats gekomen. Je kunt nu bijvoorbeeld over muren naar beneden glijden met je ijzeren klauw. Ook zijn er een soort van magische objecten die de prins en Elika naar een heel andere kant van een level schieten. Daarnaast is de prins leniger dan ooit en beschikt hij over nog meer vette bewegingen. Eén van mijn persoonlijke favorieten is wanneer hij als een aapje over het plafond loopt. Het ziet er allemaal zó soepel uit. Ook Elika komt bij de platformelementen als geroepen. Ze kan ze je bijvoorbeeld een extra zetje geven tijdens een sprong waardoor je nóg verder kunt springen.

Het platformelement komt ook terug bij het verzamelen van Light Seeds. Deze lichtgevende zaden, die vaak op lastige plekken liggen, zijn nodig om nieuwe gebieden vrij te spelen. Dit is de eerste Prince of Persia waar je niet vastzit aan één specifieke route maar zelf kunt kiezen welk gebied je eerst wilt bezoeken. De Light Seeds liggen over de gehele wereld verspreid. Hoe verder je in het spel komt, hoe meer zaad Elika nodig heeft om een nieuw gebied toegankelijk te maken.

Hoe gruwelijk vet ik deze game ook vind, er is één ding waar ik maar niet aan kan wennen. Je kunt niet dood, want Elika redt je ALTIJD! Met de platformelementen kan ik hier nog mee leven. Soms zijn er zulke listige acrobatische acties, dat het haast onmogelijk is om in één keer goed te doen. Als de prins naar beneden valt, pakt Elika zijn hand en wordt hij op de plek teruggezet waar hij voor het laatst op de grond stond. Het zou irritant zijn om verder teruggezet te worden dan waar het lastige platformelement begint.

Met het vechten vind ik echter dat het niet dood kunnen gaan een heleboel spanning en voldoening wegneemt. Soms zijn er quick time events tijdens het vechten. Als er op het verkeerde knopje wordt gedrukt om een aanval af te weren, dan doet Elika dat alsnog voor je. Oké, de vijand krijgt er weer wat health bij, maar het voelt niet meer als een gevecht op leven en dood. Ik wil vechten tot de laatste snik, het gevoel krijgen dat elke fout mijn laatste kan zijn. Als ik mijn personage zie sterven en hij weer tien meter voor een monster word teruggezet, dan voelt het als een tweede poging, als een nieuwe kans waar ik niet wil falen. Nu wordt het gevecht alleen maar verlengd waardoor het niet als een nieuwe poging aanvoelt. Toch weerhoudt dit minpunt het spel er niet van om ontzettend vet te zijn en als je na alle toppers van de afgelopen tijd nog geld over hebt, dan is dit spel het meer dan waard!

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Crew

Prins of Persia is terug en hoe! Het nieuwe visuele jasje zit de prins als gegoten, de wereld ziet er fenomenaal uit en het spel is grafisch tot in de kleinste details uitgewerkt. Elika is een ware toevoeging voor de game en niet alleen vanuit het visuele oogpunt. Het spel bevat helaas wat weinig puzzels en uitdagend zijn ze al helemaal niet, maar de spectaculaire gevechten en de sublieme platformelementen maken dit meer dan goed. Het enige wat écht jammer is, is dat je niet dood kunt. Met name bij de gevechten neemt dit wel wat spanning en voldoening weg. Tóch is Prince of Persia weer een waar meesterwerkje geworden dat iedere euro dubbel en dwars waard is.

8

• Elika
• Visueel adembenemend
• Platformelementen (TE VET!)
• Spectaculaire gevechten...

• Je kunt niet dood
• Erg weinig puzzels
• die sóms wat repetitief aanvoelen