The Last Remnant

Recensie | -

Na een behoorlijk lange tijd heeft Square Enix eindelijk weer eens een volwaardige RPG ontwikkeld en zelf noemen ze het een RPG voor de hele wereld. Het bedrijf lijkt vandaag de dag maar een beetje aan te modderen met allerlei heruitgaven van oude games. We moeten nog even wachten op Final Fantasy XIII, maar tot die tijd worden de fans tevreden gehouden met The Last Remnant. Om fans tevreden te houden, moet je ze echter eerst tevreden krijgen. Iets wat The Last Remnant niet bepaald voor elkaar krijgt.

Zoals de titel al aangeeft gaat deze game over Remnants. Dit zijn grote magische objecten die de lokale bevolking haast aanbidden. Wat ze precies zijn en doen kom je in de loop van het verhaal achter. Dat verhaal begint met de jongen Rush, die koste wat het kost zijn ontvoerde zusje wil redden van de slechteriken. Hij krijgt een hoog geplaatst iemand zo ver om hem te helpen. Samen met enkele vrienden komt Rush stukje bij beetje meer te weten over de slechteriken en de Remnants. Helaas moet er wederom geconcludeerd worden dat het verhaal amper kan boeien, en zeer generiek en weinig verrassend is. Van deze kwaal hebben meerdere Japanse RPG’s last die op de Xbox 360 zijn uitgekomen. Rush is een acceptabel hoofdpersonage, maar de rest van de cast is niet sterk uitgewerkt en laat weinig indruk achter. Het verhaal komt traag op gang, kent bijna geen hoogtepunten en mondt uiteindelijk uit in een teleurstellend einde. Van de eens zo grote ontwikkelaar van de Final Fantasy-reeks zou je meer mogen verwachten. Misschien is het zo eenvoudig gehouden, omdat het een ‘RPG voor de wereld’ is. Met andere woorden een RPG die voor iedereen speelbaar moet zijn.

De spelwereld van The Last Remnant bestaat uit meerdere onherbergzame locaties en steden. Op een wereldkaart staan deze netjes vermeld en kun je eenvoudig naar deze plaatsen toe reizen. Dit brengt al meteen een minpunt met zich mee, omdat dit niet het gevoel geeft dat het hier om een samenhangende wereld gaat, waar je te voet van de ene naar de andere locatie reist. Uiteraard ben je vooral bezig met het hoofdverhaal dat steeds meer van de kaart in beeld brengt, maar daarnaast zijn er een hoop sidequests te doen die je op verschillende plaatsen kunt verkrijgen. Sidequests zijn zowat een verplichting voor JRPG’s, maar in deze game passen ze niet echt bij het hoofdverhaal. Ook vervelend is dat je maar één quest tegelijk kunt aannemen en deze vervolgens ook móet gaan doen. Je bent in ieder geval ten alle tijden bezig met het verkennen van omgevingen, lullen met NPC’s en natuurlijk vechten met tegenstanders. Vooral naarmate de game vordert en het versterken van je personages gebeurt automatisch, er is geen sprake van ‘levels’.

Dit laatste is veruit het meest interessante aan The Last Remnant, omdat de strategische invalshoek veel diepgang met zich meebrengt. Tijdens de gevechten ,die overigens gestart worden door vijanden te selecteren in de omgeving in plaats van de bekende random encounters, is het de bedoeling dat er met squads wordt gewerkt. Er kunnen maximaal zes groepen meedoen, die ieder zo’n vier vechters hebben. Buiten de belangrijke personages om, kun je zelf beslissen wie in welke squad vecht. Als het gevecht eenmaal begonnen is valt er te kiezen uit meerdere opties, zoals healen, magie gebruiken en het uitvoeren van standaard aanvallen. Het vechten is turn-based, dus je kunt rustig de juiste keuzes maken. Het vereist wat gewenning, maar wanneer je eenmaal wat vooruitgang maakt,kun je heel wat strategische elementen toepassen en experimenteren met het systeem.

Hoewel dit vrij unieke vechtsysteem een leuke toevoeging is, zijn er helaas ook minpunten die opvallen. Zo wordt de situatie vaak zeer onoverzichtelijk, waardoor je totaal niet meer door hebt wat er nu precies gebeurd op het scherm. Dan kun je niet veel meer dan afwachten totdat de beurt weer aan jou is. Ook zijn de te verdienen bonussen en de gevechtsopties gebaseerd op toeval, waardoor de balans soms zoek is. De ene keer zijn de gevechten onterecht moeilijk en de andere keer weer opmerkelijk makkelijk. Er is geen pijl op te trekken.

De gameplay buiten de gevechten om is bekend voor het genre en dat is eigenlijk jammer. The Last Remnant kent buiten het gevechtsysteem dan ook amper vernieuwing. Behalve een beetje praten tegen de weinige NPC’s waar je überhaupt tegen kúnt praten, valt er eigenlijk bar weinig te verkennen. De steden en andere locaties zijn vaak klein en er valt vrijwel niets te beleven. De gehele game is vrij lineair, waardoor de spelwereld kleiner overkomt dan dat hij eigenlijk is. Een welkome vernieuwing is trouwens wel, dat je bijna overal je game kunt opslaan. Iets wat niet vanzelfsprekend is voor het genre.

Wat nog niet aan bod is gekomen zijn de visuele aspecten van de game. The Last Remnant is vervaardigd met de Unreal 3-engine en dit is terug te zien. Op een positieve, maar meer nog op een negatieve manier. De gezichten van de personages en de animaties zien er mooi uit. De omgevingen variëren van prachtig tot ronduit lelijk, maar in bijna alle gevallen is het vooral leeg en kaal. Alsof Square nog niet alles had ‘ingevuld’ in de spelwereld. Verder is het dramatisch om te zien dat de game lijdt onder een ernstig haperende framerate en behoorlijk lange laadtijden. Het komt daardoor vrij amateuristisch over allemaal. The Last Remnant had zeker een paar maanden extra ontwikkeltijd kunnen gebruiken, wat naast het visuele aspect ook blijkt uit de voice acting. Niet dat de stemmen heel slecht zijn, maar er worden vaak dingen gezegd die niet bij de juiste situatie passen. Dit zou natuurlijk ook aan de vertaling kunnen liggen, maar het is en blijft pijnlijk. De hele game is pijnlijk, als je denkt aan Square’s reputatie voor het maken van onvergetelijke RPG’s. The Last Remnant is dat zeer zeker niet.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Waar Square Enix ooit bekend stond als een garantie voor uitstekende RPG’s, is dat tegenwoordig wel anders. The Last Remnant faalt op bijna alle vlakken en is bovendien verre van fatsoenlijk afgewerkt. De game heeft sterke punten zoals het diepgaande vechtsysteem en de lange speelduur (een goede vijftig uur), maar het verhaal, de looks en de spelwereld zijn onder de maat. Wederom lost een Japanse RPG zijn verwachtingen niet in. Het genre begint zowat op de tocht te staan.

6-
  • Diepgaand vechtsysteem
  • Lange speelduur
  • Grappig hoofdpersonage
  • Matig verhaal
  • Onlogisch questsysteem
  • Beperkte spelwereld
  • Balans is soms zoek
  • Slechte afwerking

Plaats een reactie


X
Lees meer over The Last Remnant: