Final Fantasy Fables: Chocobo's Dungeon

Een vrouwelijke wapensmid die tijdens het werk niets anders draagt dan een klein uitgevallen bikini; waar anders dan in Final Fantasy kom je dat soort dingen tegen? Zelfs in Final Fantasy Fables: Chocobo’s Dungeon, dat in eerste instantie voornamelijk op kinderen van een jaar of tien gericht lijkt. Maar Chocobo’s Dungeon bevat wel meer eigenaardigheden. Wie heeft het bijvoorbeeld verzonnen dat een schattige Chocobo, en niet zijn stoere baas Cid, diverse grotten door moet spitten en ondertussen tientallen vijanden af moet slachten?

Nee, erg geloofwaardig is het allemaal niet. Dat hoeft ook niet, want belangrijker is het of het verhaal wel weet te boeien. En dat doet het. In het kort komt het hier op neer: de eerder genoemde stoere treasure hunter Cid en Chocobo (met Carebear-achtige schattigheidsfactor) belanden per ongeluk in het stadje Lostime, gelegen in het koninkrijk Memoria. Daar luidt eens in de zoveel tijd de kerkklok, waarna alle inwoners van het pittoreske stadje een deel van hun herinneringen kwijt zijn.

Dat is inderdaad vervelend (vergelijk het maar met het later te horen krijgen dat je in een bijzonder dronken bui een bijzonder lelijke aan de haak hebt geslagen), maar gelukkig komt er een baby uit de hemel vallen, genaamd Rafaëllo. Dit groenharige schatje zorgt ervoor dat jij met Chocobo de hersenpan van de dorpsbewoners in kunt om daar hun meest duistere herinneringen op te halen.

Elk van deze hersenpannen is weer een nieuwe dungeon, bestaande uit een aantal verdiepingen en op het einde een gigantische eindbaas. Dat maakt Final Fantasy Fables: Chocobo’s Dungeon een échte dungeon-crawler. Het concept is bekend. Het vechtsysteem is daarentegen wat anders dan gebruikelijk, want hoewel dit turn-based is, vinden de gevechten niet in een apart scherm plaats. Elke keer dat jij met Chocobo een stap zet in de dungeon, doen de vijanden dit ook. De truc zit hem er dus in om je zo voorzichtig mogelijk door de kerker te verplaatsen, want voor je het weet staat er een vijand voor je snavel. Of twee. En in dat laatste geval wordt het behoorlijk lastig om je er levend uit te redden.

Een dood betekent overigens niet direct een Game Over-scherm, maar als je besluit door te spelen kom je weer terecht in Lostime zonder al je items (behalve diegene die je ge-equipped had) en geld. Aangezien sommige dungeons meer dan een half uur duren en er eenmaal binnen geen save-optie is, kan dit soms behoorlijk frustrerend zijn, terwijl het tegelijkertijd een behoorlijke uitdaging vormt. Eén keer een vijand over het hoofd zien kan al leiden tot een zekere dood.

Dat het spel soms behoorlijk pittig is en zeker niet erg vergeeflijk, is opvallend. De kinderlijke, haast infantiele uitstraling van het geheel en erg simpel onder de knie te krijgen gevechtssysteem, laten je het spel snel onderschatten. Want niet alleen Chocobo zelf is een schattig beestje, het hele spel heeft een kinderlijke look, om over de oortergende voice-acting nog maar te zwijgen. Het zorgt ervoor dat je als speler Chocobo’s Dungeon in eerste instantie misschien niet erg serieus neemt hoewel het verhaal toch zeker wel interessant en onderhoudend is en het mede door de onderhoudende gameplay toch één van de najaarstopppers voor de Wii is.