Spectrobes: Beyond the Portals

Recensie | -

Sequels zijn populair. Hoewel niet alle vervolgen kwalitatief net zo goed zijn als hun voorloper, is het eerste deel vaak zó populair dat het publiek meer wil. De verkoopcijfers van Spectrobes waren voor uitgever Disney Interactive Studios schijnbaar goed genoeg om ontwikkelaar Jupiter een tweede deel te laten maken. Deel één werd niet bijzonder positief ontvangen – het scoorde op InsideGamer slechts een 5 – maar Jupiter heeft vast iets gedaan met de kritiek op het vorige deel. Toch?

Dit zou je tenminste wel denken en een eerste korte blik op het spel vertelt mij dat dit wel eens interessant kan gaan worden. Spectrobes: Beyond the Portals oogt voor DS-begrippen absoluut niet slecht. Omgevingen zijn voor een tijdje gevarieerd genoeg om in rond te dwalen en kleuren komt Beyond the Portals niet te kort. Helaas zijn videogames soms net als vrouwen en een goed uiterlijk garandeert dan ook lang niet altijd een leuk innerlijk. Het gedeelte waar een actie-RPG als deze namelijk pas echt op moet steunen, het verhaal en de gevechten, zijn bepaald niet aantrekkelijk.

Spectrobes is een serie bedoeld voor de wat jongere gamer en dit is inhoudelijk al gauw te merken. Het verhaal stelt, zachtjes uitgedrukt, helemaal niks voor: Rallen en Jeena, dezelfde hoofdpersonages als in het eerste deel, mogen op stap om alle vijanden te verslaan! Sommigen nemen hier misschien genoegen mee, maar ik krijg er spontaan een slappe van. Het verhaal mist een diepgaand plot, spanning en interessant uitgewerkte personages en dit is een van de doodsteken van Beyond the Portals. Stiekem moest ik soms ongelooflijk lachen als ik weer eens een ongeloofwaardige slechterik tegenkwam, of wanneer er weer eens een volledig mislukte oneliner op het schermpje verscheen, maar dit mag natuurlijk geen pluspunt worden genoemd.

Een ander groot probleem in Beyond the Portals hangt samen met de gevechten. Spectrobes zijn een soort van Pokémon, die uit de grond zijn op te graven door te krassen op het onderste schermpje van de DS. Ook is het de bedoeling allerlei mineralen op te graven, waar je de Spectrobes sterker mee kunt maken. Net als in het eerste deel geldt dat dit op papier leuk klinkt, maar in de praktijk niet echt het geval is. Het wordt te snel repetitief, de hoeveelheid aanvallen zijn te schaars en de onnodig complexe menu-indeling die hierbij hoort, weet ook geen potten te breken.

Hoe meer ik schrijf, hoe meer minpunten zich in mijn hoofd opstapelen. Het alsmaar lopen in gebieden waar je niets boeiends tegenkomt is kut, dialogen die werkelijk nergens over gaan zorgen voor een gevoel van ‘waar ben ik in godsnaam mee bezig?!’… Hell, ik speel nog liever een potje strippoker met Hillary Clinton dan dat ik nog maar één minuut achter dit spel moet zitten of er zelfs maar over moet schrijven!

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Nu kan ik me voorstellen dat fans van deel één geschokt zijn dit te lezen. Sommige mensen spelen klaarblijkelijk graag spellen die repetitief zijn, een ongeïnspireerd verhaal bevatten en variatieloze gevechten kennen. Ik behoor echter niet tot die doelgroep en ik verwacht dat het merendeel van de lezers hetzelfde gevoel heeft. Spectrobes: Beyond the Portals mag er dan best leuk uitzien, het speelt voor geen kloot en ik durf de game dan ook alleen aan te raden aan de mensen die het eerste deel tof vonden of gamers onder de twaalf jaar.

5
  • Ziet er best goed uit
  • Meer van hetzelfde is leuk voor de fans
  • Een ongeïnspireerde verhaallijn met dito dialogen
  • Saaie gevechten
  • Het vele rondlopen is slaapverwekkend

Plaats een reactie


X
Lees meer over Spectrobes: Beyond the Portals: