Sam & Max: Season One

Eigenlijk is het typisch. Toen de Wii-mote voor het eerst getoond werd, hadden mensen de meest fantastische gedachten over de mogelijkheden van het apparaat. Lichtzwaardgevechten, veel goede shooters en een comeback van het point-and-click-genre. Geen van die ideeën zijn echt helemaal waarheid geworden. Het gevoel dat velen nu bij de Wii hebben is dat het een console is waar voornamelijk afdankertjes en shovelware (= goedkoop te produceren troep met massa's tegelijk) op verschijnt. Sam & Max: Season One valt precies tussen de fantastische ideeën en de bittere waarheid.

Laten we duidelijk voorop stellen dat Sam & Max echt weer dat gevoel van ‘vroegâh’ geeft. Het begint al gelijk bij het eerste probleem dat je krijgt voorgeschoteld. De telefoon is gekidnapt door de vervelende huisrat en als losgeld wil hij gatenkaas. “Jammer dat we alleen twintig kilo gewone kaas hebben”, antwoordt Max op een toontje waardoor je weet dat jij voor die gaten moet zorgen. Met Sams revolver zijn er zo gaten in de kaas geschoten en ziedaar, puzzel opgelost! De stiekem uitgesproken hints, de logica (of het gebrek eraan), het gebruik van voorwerpen, stuk voor stuk zijn deze elementen weer aanwezig.

Daarmee komt ook de typische frustratie weer om de hoek kijken. Als jij net dat ene voorwerp over het hoofd hebt gezien, dan zit je vast. Als jij net niet dat ene gesprekje hebt gehad om iets te triggeren, dan kom je niet verder. Irritatie die inherent is aan het genre en daarom misschien ook wel zo charmant.

De game zoals de spelers die op de Wii krijgen voorgeschoteld, verscheen in 2006/2007 al episodisch ter download op de PC en nergens voelt het alsof voor de Wii-versie iets veranderd is. Technisch is het zelfs zwaar onder de maat. Regelmatig hapert het beeld en zijn de laadtijden (en al helemaal voor een Wii-game), erg lang. Hoewel een point-and-click-game niet draait om extreme souplesse, is het wel fijn als een game een beetje fatsoenlijk draait. Nu is het ronduit irritant als je Sam en Max hortend en stotend in hun auto ziet rondrijden en je weer een halve minuut zit te wachten tot de volgende locatie is ingeladen.

Ook het daadwerkelijke ‘pointen’ en ‘clicken’ werkt niet ideaal. Waarom de dialoogkeuzes in donkerblauw geschreven staan is mij nog steeds een raadsel, het is af en toe turen geblazen om alles te kunnen lezen. Ook zodra iets aan is geklikt, staat het beeld heel kort even stil, net lang genoeg om even uit de sfeer van de game te raken. Maar dat zou natuurlijk ook kunnen komen doordat de game bij mij op een gegeven moment daadwerkelijk helemaal vastliep. Elke keer als de game weer hapert, stottert en sputtert zit ik in de gordijnen met de wensgedachte ‘als het maar goed gaat’, niet echt bevorderlijk voor het spelplezier dus.

Desondanks valt er toch genoeg plezier te halen uit Sam & Max: Season One, want hoe krakkemikkig het ook aanvoelt en -doet, de game is gewoon ontzettend grappig. De oneliners van Max tegenover de extravagante zinsconstructies die Sam bezigt, werken als een trein. Mensen die aan ondervoeding lijden door het gebrek aan point-and-click-games, kunnen zich zeker een twintigtal uren kunnen vermaken met de game.