Lost in Blue 3

Recensie | -

Wie de tv-serie Lost wel eens heeft gezien, weet dat als je op een onbewoond eiland terechtkomt het aardig spannend en interessant is. Wie de Film Cast Away wel eens heeft gezien, weet dat als je op een onbewoond eiland aanspoelt het nogal een eenzaam bestaan is. Zo erg zelfs dat je tegen een volleybal gaat praten. Maar wie Lost in Blue 3 heeft gespeeld, weet dat op een onbewoond eiland terechtkomen ook heel saai en inspiratieloos kan zijn.

In plaats van een verhaal dat inspirerend of in ieder geval meeslepend is, krijg je een paar plaatjes te zien met enkele regels aan tekst. Om het nog makkelijker te maken is het hoofdpersonage ook nog eens zijn herinnering kwijt. Overigens maakt het niet uit of je met het jongetje (Sam) speelt of met de dame (Claire) speelt, want beide verhalen beginnen vrijwel hetzelfde. Ik koos voor Sam, want ik ben immers zelf ook een jongetje.

Het is de bedoeling dat jij erachter komt hoe je op het eiland bent gekomen. Het enige dat Sam zich weet te herinneren zijn die paar plaatjes van de zogenaamde intro. Daarna wordt Sam wakker op het strand. Na een klein stukje lopen kom je Claire tegen en daarna mag je het zelf uitzoeken.

Op zich is dat best logisch. Wanneer iemand op een onbewoond eiland komt, ligt er natuurlijk geen gebruiksaanwijzing voor hem of haar klaar. Maar op sommige momenten in het spel is het echt hinderlijk. Zo is er een moment dat de voet van Claire zeer doet. Het is dus de bedoeling om een medicijn te gaan zoeken, althans dat leek mij het meest voor de handliggende. Dus zoeken en zoeken en nog eens zoeken, maar het mocht niet baten. Achteraf blijkt namelijk dat ze helemaal geen medicijnen nodig heeft. Sam moet met James praten en daarna richting grot terugkeren. Vervolgens is zij op miraculeuze wijze genezen.

Al lopend over het eiland valt ook meteen op hoe saai, leeg en nep de omgeving is. Normaliter wanneer je op een onbewoond eiland komt, zijn daar geen uitgegraven grotten, geen apen die midden in het bos blijven staan om te praten, geen onnatuurlijke richels waar het personage opklimt en dat is maar een kleine greep uit de grote lijst van rare dingen. Zo zijn er afgebakende gebieden die niet bij elkaar passen en is er zo weinig visuele aankleding dat de game al snel saai aandoet.

De dingen die Sam moet doen zijn ook niet echt zo uitdagend. Zo is het mogelijk om te vissen, koken, dieren te vangen en te jagen. Na één of twee keer het proberen is elke activiteit zo eenvoudig en wordt het meer een routine dan een uitdaging. Wat wel lastig is, is de eerste keer dat Sam een brug moet maken, maar ook hier geldt weer nadat je twee keer hebt gedaan, de uitdaging weg is.

Zo zijn er nog een paar hekele punten. Doorgaans staan er in een dergelijke ‘Sims-achtige’ game aan de zijkant van het scherm allerlei metertjes met daarin aangegeven wat personages op dat moment nodig hebben. Bij Lost in Blue is dat niet anders, alleen zijn er maar vier metertjes. Één die het uithoudingsvermogen aangeeft, één die de honger aangeeft, één die de voorraad water aangeeft en één normale gezondheidsmeter. De eerste drie lopen af en toe zo snel af dat er geen tijd is om echt rond te kijken of gewoon lekker van het zonnetje te genieten. Naast dat je je eigen metertjes in de gaten moet houden, moet je die van je medelotgenoten ook nog eens in de gaten houden, wat op een gegeven moment echt hinderlijk wordt.

Sam moet er dus voor zorgen dat ook zijn partners genoeg drinken en eten krijgen. Vreemd genoeg kun je Claire wel zelfstandig eten laten zoeken, maar voor een slokje drinken moet ze netjes aan het handje naar een rivier toe geleid worden. In het begin is dat niet erg. Buiten de schuilplaats stroomt namelijk een rivier, maar later in het spel is het de bedoeling dat je een halve marathon met je partners aflegt. Zelfs dat is nog niet erg, zolang het maar één keer gebeurt. Helaas, op een gegeven moment is het zo dat je tweemaal per dag heen en weer moet met twee verschillende mensen.

Later in de game verandert dat, want net wanneer het bijna je strot uitkomt om voor water te zorgen, spoelt er iets zeer nuttigs aan.. Wat overblijft is echter de saaie routine en het frustrerende strijden tegen de leeglopende energiemeters. Zo blijft er weinig tijd over om echt te genieten van je verblijf op het toch al niet al te interessante eiland.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Lost in Blue 3 is geen spannende film of tv-serie. Lost in Blue 3 is als een heel dik boek waar je al tegen opkijkt wanneer je hem ziet liggen. Naast dat het spel niet uitdagend is, blijft vooral de inspiratieloosheid hangen. Het minimalistische leveldesign en de snel aflopende balkjes, gemixt met het water halen en het zelf uitpuzzelen van de missie zorgt voor een slechte game-ervaring.

4
  • Goed excuus om 'Op een onbewoond eeeeeiland' te zingen
  • Inspiratieloos verhaal
  • Minimalistisch leveldesign
  • Geen uitdaging

Plaats een reactie