The Lord of the Rings: Conquest

‘Ladies and Gentlemen, WE’VE GOT HIM!’ De eerste game met naam die tegenvalt in 2009. Lang hebben we er niet op moeten wachten, want al na twee weken in 2009 delen we de eerste onvoldoende van het jaar uit. En de winnaar van deze prijs is Lord of the Rings: Conquest geworden.

Het gaat veel te ver om de game te bestempelen als rukgame, maar er zitten gewoon te veel vervelende fouten in om je lang te vermaken. Zoals in mijn Gespeeld impressie al aangegeven is het idee achter de game erg goed. In Conquest speel je een groot aantal veldslagen uit de films en boeken na. De speler kan bij elke veldslag kiezen uit een aantal verschillende classes, waarbij elke class anders speelt en zijn eigen voor- en nadelen heeft. Met de Warrior hak je er van dichtbij lekker op los en kun je veel klappen incasseren, maar stel je vanaf een afstand niks voor. Een magiër heeft daarentegen spreuken waarmee hij van een afstand op een vijand kan schieten, maar legt na een paar rake tikken al het loodje. Daarnaast zijn er ook nog personages uit de film, die een rol als held vervullen. Alleen als je een bepaald doel hebt gehaald worden deze vrijgespeeld, maar echt veel voegen de helden niet toe. Qua vaardigheden doen ze nauwelijks iets extra’s en de stemmen lijken in de verste verte niet op de acteurs uit de films.

De gameplay zelf is best wel geinig, maar valt snel in herhaling. Dankzij de vele vijanden die in de verschillende levels te vinden zijn verandert de game heel snel in een hack and slash-festijn, waarbij het verstand op niveautje nul gezet kan worden. Omdat de omgevingen en vijanden er tijdens dit feest nauwelijks interessant uit zien en de missiedoelen je niet warm maken, ben je geneigd om de spelcomputer al snel uit te zetten. Tevens is het jammer om te zien dat de camera niet naar behoren werkt en het overzicht snel wordt verloren. Pluspunt is dan nog de mogelijkheid om zo nu en dan de rol over te nemen van een groot beest, zoals een Ent of een Trol, waarmee je alles kapot ramt, maar na drie keer heb je dat ook wel gezien.

Naast het verhaal van de goede kant, de kant zoals die in de films en boeken wordt belicht, is het voor de speler ook mogelijk om als slechterik te spelen. Het idee om Frodo en zijn vrienden af te slachten is tof, maar omdat de gameplay aan deze kant net zo rammelt als bij de brave Hendrikken, nodigt het niet uit om lang te spelen.

Het enige wat de game nog enigszins weet te redden is de multiplayermodus. Goed is deze niet te noemen, aardig wel. In plaats van te vechten tegen hordes hersenloze vijanden, neem je het hier op tegen mensen van vlees en bloed. Het voordeel is dat het geheel een stuk overzichtelijker blijft en de gevechten meer tactiek vereisen in plaats van hersenloos op de knoppen te rammen. Toch zul je na een paar avonden weer overstappen op de multiplayergames die zich al bewezen hebben, zoals Resistance, Gears of War of Call of Duty. De cameraproblemen zorgen voor dezelfde problemen als in de singleplayermodus, veel meer dan elkaar afslachten en punten veroveren doe je niet en visueel is het nauwelijks om aan te zien.