Street Fighter IV

In 1993 gingen mijn ouders voor het eerst akkoord met de aanschaf van een spelcomputer. De Super Nintendo Entertainment System (SNES) was net op de Europese markt en de hype was zo groot dat zelfs mijn vader en moeder niet in staat waren het anti-console-regime voort te zetten. Wat mij persoonlijk het meeste aantrok aan het nieuwe apparaat van Nintendo was de arcade-port van Street Fighter II. Waarschijnlijk dacht Nintendo hier hetzelfde over, aangezien het spel voor bijna twee keer zoveel over de toonbank ging als de andere launchgames. Van Street Fighter I had ik overigens nog nooit gehoord, maar de screenshots in de gamesbladen en de titel zelf spraken genoeg tot de verbeelding. Street Fighter II maakte alle verwachtingen meer dan waar. Ik heb dat spel helemaal kapot gespeeld. En nu, bijna twee decennia later, een flink aantal versies en een poging het spel naar drie dimensies te vertalen, kan ik de dagen aftellen tot de release van Street Fighter IV.

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen en vertellen dat Street Fighter IV het wachten meer dan waard is geweest. Het weet de essentie van Street Fighter succesvol in een modern jasje te stoppen. En ondanks dat 2D-vechtgames misschien door veel mensen als ouderwets en achterhaald worden bestempeld, bewijst ontwikkelaar Capcom met deze game dat vechten in twee dimensies nog steeds heel vet kan zijn. De gevechten hebben een moordend tempo en iedere vechter heeft een scala een vechttechnieken tot zijn of haar beschikking. Naast de gebruikelijke schoppen, stoten en worpen zijn er special moves als vuurballen, bliksemsnelle stoten en helikoptertrappen. De vergrotende trap hiervan is de super combo en de overtreffende trap is de ultra combo. Voordat je een super of ultra combo uit kan voeren moet je het bijpassende metertje volkrijgen. Deze worden respectievelijk gevuld door klappen uit te delen en te incasseren. Om het vechtsysteem compleet te maken is er ook nog een focus attack aan toegevoegd. Dit geeft iedere strijder de mogelijkheid om een aanval te incasseren en daarna meteen meedogenloos toe te slaan. De schade, die is aangericht tijdens het incasseren, wordt geleidelijk aan weer ontdaan, mits de speler niet weer geraakt wordt.

Het is wellicht een ietwat complexer vechtsysteem in vergelijking met andere vechtgames, die het houden bij een afwisseling tussen hoge en lage aanvallen, gecombineerd met de mogelijkheid om de tegenstander vast te pakken. Maar als je het jezelf meester hebt gemaakt, dan is de voldoening en beloning des te groter. Ieder gevecht wordt weer een tactische aangelegenheid, die je op het puntje van je stoel houdt. En toch voelt het ook iedere keer weer aan als gewoon een lekker potje beuken. Zo hoort een vechtgame te zijn.

Een ander aspect waarop Street Fighter IV zijn voorgangers ruim voorbij streeft is het aantal vechters. De terugkerende personages, zoals Ryu, Ken en Chun Li, zien er beter uit dan ooit te voren en de nieuwe vechters, Rufus, El Fuerte, Crimson Viper en Abel zijn stuk voor stuk helden in hun eigen recht. In totaal telt Street Fighter IV 25 speelbare vechtersbazen en alle characters hebben duidelijk een eigen persoonlijkheid en uitstraling. Zo is er voor iedereen een favoriete held om de strijd mee aan te gaan. Bovendien heeft iedere vechter zijn eigen verhaallijn. Via fraaie animé-achtige filmpjes kom je er in de Arcade Mode achter wat de verschillende krijgers motiveert om de ring te betreden.

Wil je die verhalen opnieuw meemaken maar dan met Ken die iemand billenkoek geeft in een ander pakje, dan biedt de Trial Mode uitkomst. In deze modus moeten een hele reeks uitdagingen afgegaan worden om zo nieuwe outfits en treiterbewegingen (taunts) vrij te spelen. Denk hierbij aan een bepaald aantal mannetjes afmaken met een enkele levensbalk of het uitvoeren van specifieke combinaties van vechttechnieken.

Al dit knokken vindt overigens plaats op de meest schitterende locaties. Je reist af naar slagvelden als een cruiseschip, een vliegveld of een jungle. Ze zien er allemaal kleurrijk uit en in de meeste vechtarena’s zie je in de achtergrond van alles bewegen. Mannetjes zijn aan het werken, toeschouwers zijn aan het juichen en af en toen breekt er een ton of krat. Het is allemaal typisch wat we van Street Fighter gewend zijn en het past goed bij het nieuwe grafische stijltje.

Toch zijn er ook minpunten te ontdekken in Street Fighter IV. Zo zijn de laadtijden voor ieder gevecht wat aan de lange kant (maar is door te installeren redelijk op te lossen) en dit wordt vooral merkbaar als je keer op keer het onderspit delft tegen de frustrerende eindbaas Seth. Dan hebben we ook gelijk het tweede minpunt genoemd: Seth. Hij is nog het best te beschrijven als een kaal en gespierd standbeeld met een grote ying/yang-bal op de plek waar zijn middel hoort te zitten. Ware het niet dat een standbeeld voor zover ik weet niet beweegt. Seth is namelijk snel, kan teleporten, heeft elastische armen en beheerst de beste aanvalstechnieken van de beste Street Fighter-personages. Eigenlijk is hij een template waar technieken van andere personages overheen zijn geplakt. Hij doet deze aanvallen dan meestal wel net een beetje harder, beter en uitvoeriger dan de vechters waarvan hij ze gestolen heeft. Tel hier nog eens bij op dat hij drukker wordt als hij aan de verliezende hand is en je hebt een aardig beeld van de inspiratieloze en frustrerende eindbaas, Seth.

Street Fighter IV is dan ook op zijn best als je niet tegen de, soms frustrerend moeilijke, computer speelt. Het spel komt pas echt tot zijn recht met een vriend naast je op de bank, die in het heetst van de strijd even je ergste vijand is. Vooral als het een beetje gelijk opgaat, blijft het eindeloos leuk om uit te vechten wie de enige echte kampioen is. Maar ook als de strijd ongelijk is, zoals hier op de redactie, blijft het spel vermakelijk. Keer op keer heeft Jelle me uitgedaagd en keer op keer bleef het leuk om hem compleet af te takelen. In zijn geval, omdat hij wel degelijk een stijgende lijn zag in zijn vechtkunde en in mijn geval, omdat iemand de baas zijn ook tegen een onervaren speler voldoening geeft. Mocht er nou niemand in de buurt zijn om af te tuigen, dan kun je altijd nog online vechten tegen uitdagers over de hele wereld. Je kunt zelfs instellen dat je in de Arcade-modus, terwijl je je verhaallijn tegen de computer speelt, uitgedaagd kunt worden door online spelers. Dit werkt uiterst soepel en zo hoef je dus nooit te zitten wachten op een waardige tegenstander.

Ik moet toegeven dat Street Fighter IV mij positief verrast heeft. Het leek me vooral een leuke titel vanwege de nostalgische waarde. Ik wilde maar al te graag in het verleden duiken met het weerzien van oude vechtvrienden als Sagat en Ken in gedachten. Maar Street Fighter IV is veel meer dan een reünie van vergeten vechters. Street Fighter IV is een van de beste vechtspellen ooit gemaakt.