The House of the Dead: OVERKILL

Voor de Dreamcast-bezitters was The House of the Dead-serie legendarisch. Twee delen zijn er op verschenen, waarbij je met een hippe lightgun op vele verschillende zombies kon knallen om vervolgens aan het eind van het level af te rekenen met een zeer pittige eindbaas. De serie was leuk, maar nam zich zelf enorm serieus.

Het eerste wat opvalt als je OVERKILL opstart is dat de game zijn voorgangers flink op de hak neemt. Zo begint het personage Washington - gevalletje Afro American met een veels te grote bek - te bitchen op het bekende House of the Dead-personage Agent G over zijn naam. In het kort komt zijn vraag er op neer ‘what the fuck’ voor mietjesnaam Agent G is. Hierop antwoord G kortweg dat dat ‘classified‘ is, waarna er een typische Samuel L Jackson-achtige ‘shiiiiiit’ uit de mond van Washington komt. De trend is gezet en ‘I likey likey!’

Hetzelfde enthousiasme komt naar boven als ik naar het sfeertje van de game kijk. Het bloederige van grindhouse in combinatie met dezelfde soort muziek werkt heel erg goed. Dit geheel wordt afgemaakt met een Technicolor-achtig filter. Visueel is The House of the Dead absoluut geen hoogvlieger, maar dankzij deze keuzes vormt het wel een tof geheel.

Qua gameplay is OVERKILL precies wat je er van verwacht. In de verschillende missies, vol met heerlijke opmerkingen van Washington en G, schiet je met jouw wapen de ene na de andere zombie af (die we technisch gezien overigens mutanten moeten noemen). Het doel van het spel is de monsterlijke professor Papa Cesar om te leggen. Voordat je daar echter bent, heb je al een groot aantal locaties afgewerkt, die vol zitten met zombies en eindigen met een pittige bossfight.

Tijdens het spelen zijn er kortweg twee doelen. Ten eerste natuurlijk het succesvol voltooien van missies om verder te komen in de game en ten tweede het neerzetten van een zo hoog mogelijk score. Deze behaal je door bijvoorbeeld geen enkele keer dood te gaan, maar daarnaast helpt het ook om zoveel mogelijk headshots te maken en zoveel mogelijk kogels achter elkaar raak te schieten. Aan het einde van het level wordt de score en behaalde objectives omgezet in keiharde dollars.

Die dollars zijn te gebruiken om nieuwe wapens te kopen of wapens die je al hebt te verbeteren. Hiermee wordt het neerzetten van een hogere score echt beloond en bestaat er de drive om levels opnieuw te doen. Dat moet ook wel, want zoals zo’n beetje elke on rails shooter met een lightgun is de game binnen een uurtje of drie wel uitgespeeld. Gelukkig bestaat er dan nog wel de mogelijkheid om de game samen met een vriend door te spelen en zijn er ook nog een paar aardige minigames.

The House of the Dead: Overkill is een game die de Wii nodig heeft. Het biedt de broodnodige variatie op de vele minigamescompilaties en saaie spellen om de hersenen mee te trainen, en het eindeloze gezeik met zwaaiende controllers. Verwacht echter geen game die je maandenlang speelt. Na alles één keer te hebben gedaan, kun je nog even doorgaan met het verbeteren van scores en misschien dat je het nog een keer met een maat speelt, maar daarna ben je er wel klaar mee.