GTA IV: The Lost and Damned

Grand Theft Auto IV werd door het InsideGamer-publiek uitgeroepen tot de beste game van 2008. Op veel fronten liep de game voor op zijn concurrenten. De enorme stad, de vrijheid, de vele radiostations, allemaal fantastische punten. In de eerste downloadable content kom je weer in dezelfde stad terecht, maar het voelt wel nieuw aan.

Grotendeels komt dat door het nieuwe personage: Johnny Klebitz. Aan het begin van het avontuur is hij de vice-president van de motorclub The Lost and Damned en gaat alles zijn gangetje. Dit verandert op het moment dat de voormalige president van de club, Billy, uit de gevangenis komt en zijn positie als leider opeist. Vanaf hier kom je in de typische GTA-flow terecht vol met vermakelijke missies. Het toffe aan The Lost and Damned is het feit dat je niet helemaal onderaan de ladder hoeft te beginnen. Johnny is echt al iemand en hoeft zich niet eerst te bewijzen met kleine rotklusjes.

Een andere toffe verandering is de motorbende-setting. Het voelt echt alsof Johnny onderdeel is van een grote familie die hun problemen ook als familie oplossen. Zo is het mogelijk in lastige situaties Johnny’s maten op te bellen, zodat zij hem komen helpen. Ook tof zijn de stukken waar er in een formatie van het clubhuis naar het begin van de missie wordt gereden. Er heerst verbondenheid binnen de club.

Toch zijn er een paar kwalijke gaten in het verhaal te vinden. Zo overlijden er soms broeders zonder dat daar echt bij stil wordt gestaan. Enkel in gesprekken worden deze overledenen even genoemd. Het doet soms denken aan afraffelen, iets wat vooral in de laatste missie in mijn gedachte naar boven kwam. Het eindigt spectaculair, maar het laat wel een paar vragen achter. Vragen die makkelijk beantwoord hadden kunnen worden als Rockstar er een paar extra missies aan had geplakt. Zo gek was dat niet geweest, aangezien een beetje goede speler de missies binnen een uur of zeven wel gehaald heeft.

Eenmaal klaar met de missies is de pret natuurlijk nog niet afgelopen. Heerlijk is het om met motoren door de stad te scheuren. In het origineel waren de motoren zeer kwetsbaar en werd de speler bij een kleine botsing al gelanceerd. In The Lost and Damned is dat probleem aangepakt. Het lijkt alsof Johnny lijm onder zijn bips heeft zitten, zodat hij er minder snel vanaf vliegt. Daarnaast zijn er een aantal nieuwe motoren die ook gewoon heel erg lekker rijden. Bovendien is het rijden op een motor met door de radio schallende rockmuziek gewoon erg vet.

Op die motoren zijn er twee soorten sidemissions die aangenomen kunnen worden. Ten eerste is er de mogelijkheid om te gaan racen. Dit kennen we al uit het origineel, maar nu ligt de nadruk uiteraard op motoren en is er de mogelijkheid om tegenstanders tijdens de race met een honkbalknuppel te meppen. Het geeft een beetje een Road Rash-achtig gevoel en maakt het racen een stuk stoerder. De tweede soort extra missie bestaat uit het aangaan van bende-oorlogen. Met jouw maten spring je op de motor en schiet je op alles wat op een vijand lijkt. Beide missies kunnen de levensduur iets uitrekken, maar groot is het niet. Wel zijn er op multiplayergebied een aantal nieuwe dingen te vinden, waarvan een aantal echt de moeite waard zijn. Meer daarover kun je hier lezen.