Dragon Quest: Hand of the Heavenly Bride

Ontwikkelaar Square Enix verdient de laatste paar jaar nou niet bepaald lof voor de ontwikkeling van interessante en nieuwe content. Met gemak gooien ze de ene na de andere klassieke RPG als handheld-remake in de winkels (kijk maar: klik, klik en klik). Dragon Quest: Hand of the Heavenly Bride is daar geen uitzondering op. Hoewel ik dit fenomeen aan de ene kant niet toejuich, realiseer ik me aan de andere kant ook wel weer dat er een hele hoop gamers zijn die de RPG’s van weleer nooit gespeeld hebben. Vooral voor die personen zijn spellen als Final Fantasy IV, Chrono Trigger en Dragon Quest - remake of niet - eigenlijk best wel heel erg leuk.

In Hand of the Heavenly Bride (oorspronkelijk deel vijf in de DQ-serie) volg je de held in verschillende periodes van zijn leven. Het spel begint als de held nog maar een kleuter is en met zijn vader de wereld rondreist. Al snel haalt hij zich allerlei problemen op de hals en brengt hij zichzelf, achter de rug van zijn vader om, in levensgevaar. Enkele (avont)uren verder zal zijn leven voorgoed veranderen en niet snel daarna neemt het verhaal een sprong van tien jaar vooruit in de tijd. De inmiddels stoere held is nu een tiener, en op zijn queeste om de wereld te verlossen van het kwaad zal hij nieuwe vrienden maken, oude bekenden tegenkomen en natuurlijk duizenden vijanden verslaan. Het is allemaal enorm cliché, maar toch bevat het verhaal met zijn opgewekte dialogen en diverse personages genoeg charme om je keer op keer weer naar die DS te laten grijpen.

Op het gebied van gameplay is er niets nieuws onder zon. Op de worldmap lopen je avonturiers van locatie naar locatie. In vrijwel elk dorp en elke stad zijn er verscheidene voorwerpen, wapens en uitrusting aan te schaffen. Bij de lokale kerk kun je tevens je spel opslaan en overleden party members weer tot leven wekken of genezen van een vloek of een verlamming. Een handig foefje in de game is dat je in elk dorp met een druk op de Y-knop een overzicht krijgt van de locatie van verschillende winkels en het aanbod aan items dat ze verkopen. Dit scheelt een hele hoop lopen als je alleen maar even wil weten of er nieuwe en sterkere items beschikbaar zijn. Tijdens het navigeren over de worldmap verschijnt er op het bovenste scherm een kaart waarop belangrijke locaties als grotten, steden en kastelen overzichtelijk staan aangegeven. Uiteraard word je na elke zoveel stappen aangevallen door een groep monsters, waarna het spel overschakelt naar het gevechtsscherm.

De oude vertrouwde gevechten die zo kenmerkend zijn voor de Dragon Quest-serie zijn ook in deze remake onaangetast gebleven. Eén of meerdere vijanden verschijnen in beeld waarna de verschillende personages het gevecht kunnen aangaan. Zo kan er aangevallen worden, heb je de beschikking over verschillende magische spreuken en kan er ook gekozen worden om te verdedigen. Hoewel je telkens netjes op je beurt moet wachten (meer turn-based dan dit wordt het niet), ligt het tempo in de gevechten toch vrij hoog. Dat is absoluut een pluspunt aangezien ik persoonlijk altijd een enorme afkeer had voor de statische gevechten in dergelijke games.

Het enige unieke element aan deze verder traditionele game is de mogelijkheid om monsters te trainen en voor je te laten vechten. Op een bepaald moment in het spel krijg je namelijk de beschikking over een huifkar waardoor je naast de vier standaard party members ook nog eens vier extra personages mee kunt nemen. Vanaf dat moment komt het af en toe voor dat een monster zich bij je party wil voegen nadat je deze verslagen hebt. Deze monsters hebben dezelfde eigenschappen als de ‘gewone’ personages en kunnen dus ook in level stijgen en speciale aanvallen leren. Iedereen die je in de party meeneemt verdient ervaringspunten ongeacht of ze meevechten of niet. Op deze manier kun je monsters met een laag level gemakkelijk trainen. Daarnaast zijn er in de grote steden speciale opvangtehuizen waar je monsters die je niet mee wilt nemen kunt achterlaten, zodat je meer dan maar liefst zeventig monsters kunt rekruteren.

Qua uiterlijk is de game een mix van plus- en minpunten. Zo staan de mooie gevechtsanimaties van de vijanden en de prachtige 3D-omgevingen in schril contrast met de lelijke en platte world map en de amper geanimeerde sprites van de personages. Wel is het erg geinig dat je de camera in steden en kerkers rond kunt draaien met de schouderknoppen. Op deze manier kun je soms ingangen vinden die je niet kunt zien als de camera altijd op dezelfde plek staat. Daarnaast belooft de game georkestreerde muziek, maar die ben ik eigenlijk alleen tegen gekomen in het hoofdmenu. De rest klinkt gewoon als de standaard 16 bit-muziek zoals we die van vroeger kennen.