Dawn of War II

Dawn of War II is een verademing voor het RTS-genre. De laatste tijd heb ik te veel strategiegames gespeeld waarin het telkens een kwestie was van het opbouwen van een basis om vervolgens de vijand te vernietigen. Dit is nog altijd leuk om te doen, maar soms wil je iets anders. Zie het alsof je na weken thuis lekker heb gegeten op een avond uit eten gaat en een heerlijke maaltijd krijgt voorgeschoteld. Dit, in een notendop, is Dawn of War II.

In Dawn of War II sta jij aan het hoofd van een groep Space Marines. Deze klasse kun je zien als de meest elite eenheden van de Emperor en met deze supersoldaten wordt de speler erop uit gestuurd om af te rekenen met een paar Orks. Er blijkt echter al snel meer aan de hand te zijn en uiteindelijk ben jij samen met jouw kameraden verantwoordelijk voor de veiligheid van het complete universum en komen er een hoop missies voorbij om de RTS-honger te stillen.

Uniek aan Dawn of War II is het feit dat er in de singleplayer nauwelijks bouwelementen aan te pas komen. Hierdoor ligt de nadruk op het tactische element van de game. De eenheden uit jouw team hebben stuk voor stuk hun eigen speciale vaardigheid en het is belangrijk dat je daar goed mee omgaat. De mannen met de grote wapens gebruik je om vanuit dekking de vijand onder vuur te nemen, waarna de melee-eenheden de klus afmaken. Soms deed de gameplay me een beetje denken aan de tactiek die ook gebruikt wordt bij de Brothers in Arms-games en dat is alleen maar een compliment. Helemaal een feest wordt dit bij de verschillende eindbazen die de game rijk is. Hierbij moet de speler echt alles uit zijn tactische trukendoos halen om überhaupt een kans te maken. Dat is echt fantastisch, net als overigens de variatie en onderlinge verschillen tussen deze eindbazen. Tijdens het avontuur kom je enorme sterke, maar logge Orks tegen, die afgewisseld worden door snelle Eldar-vijanden, die bovendien over de mogelijkheid beschikken om onzichtbaar te worden.

Daarnaast bevat de game heel veel RPG-elementen. Jouw eenheden gaan in level omhoog wanneer zij experiencepoints verzamelen, die te verdienen zijn met het omleggen van vijanden en het voltooien van missies. Wanneer een teamgenoot in level omhoog gaat, dan zijn er twee punten te verdelen over vier vaardigheden: gezondheid, het omgaan met geweren, het omgaan met close-combat wapens, en energie. De eerste drie spreken voor zich en met de laatste wordt het aantal punten voor de speciale vaardigheden verhoogd. Qua speciale vaardigheden kun je denken aan de mogelijkheid om tijdelijk onzichtbaar te worden, van een grote afstand gelijk op de vijand te springen en de mogelijkheid om niet om te vallen wanneer er een granaat op jou wordt gegooid. Verder word je verwend met verschillende voorwerpen die te vinden zijn of te verdienen door bazen te verslaan. De verschillende voorwerpen zorgen ervoor dat de helden beter en steker worden, net als in een gemiddelde RPG. Voor een RTS gaat het in elk geval behoorlijk diep en dat is echt een heel sterk punt.

Qua gameplay zit Dawn of War II dus goed in elkaar. Helaas gaat het ietsiepietsie mis op het gebied van variatie. Door het ontbreken van de mogelijkheid om een basis te bouwen, is het altijd een kwestie van jouw team tegen de rest. De ontwikkelaar heeft geprobeerd dit probleem op te lossen door spelers de ene keer in een soort verdedigingsmissie te gooien, en ze even later midden in de vijandelijke linie te droppen. Het blijft echter altijd een kwestie van jouw team tegen de rest. Op den duur kan dit een beetje eentonig worden, al krijg je daar pas echt last van als je bijvoorbeeld een flink aantal uur achter elkaar in de game doorbrengt.

Op het moment dat de eentonigheid toeslaat kun je echter lekker in de multiplayer-modus springen, die compleet anders is. Hierin krijg je wel met het bouwen van een basis te maken, waaruit eenheden getraind kunnen worden en je het in teamverband tegen elkaar opneemt. Het is echt heel erg vermakelijk en het biedt genoeg uitdaging en variatie om je een tijd zoet te houden. Meer hierover kun je lezen in ons Multiplayer-artikel.