Deadly Creatures

Qua huisdieren breng ik het er altijd karig vanaf. Ik had een kat, een hond en nu een goudhamster genaamd Thor. Zelf dieren hebben is vaak iets minder spannend dan wat bijvoorbeeld de Disney-films je laten zien. Thor kruipt nauwelijks uit z’n hok, slaapt de hele dag en beleeft geen avonturen in de wondere wereld van het dierenrijk zoals Bambi of Simba dat doen.

Hoe fleurig en kleurig we Bambi en Simba ook zien rondhuppelen, en hoe vredig Thor ook ligt te slapen in zijn kooitje, de dierenwereld is hard en meedogenloos. Oorlog, armoede en moord zijn niet minder aanwezig in de verscholen plekken van de aarde waar de mens niet komt. Deze donkere kant wordt in Deadly Creatures belicht. In de game speel je met een schorpioen en een vogelspin, die twee menselijke schatzoekers volgen. Echt heel duidelijk wordt niet uitgelegd wat de motivatie is van beide beestjes, maar de constant teasende conversaties van het duo schatzoekers (ingesproken door Billy Bob Thornton en Dennis Hopper) die je zo af en toe opvangt is net genoeg motivatie om door te blijven spelen.

Wat direct opvalt aan Deadly Creatures is de cameravoering. Aan de ene kant voelt die ietwat ruw aan, aan de andere kant roept het enige claustrofobie op aangezien het perspectief zo dicht achter je personage zit. Dat laatste past goed bij de donkere, grimmige sfeer van het spel. Je komt in de vele gangenstelsels en verlaten ruimtes die je passeert verschillende vijanden tegen, zoals ratten, hagedissen, andere spinnen en reusachtige slangen. Gelukkig staan de schorpioen en vogelspin redelijk hoog in de voedselketen en zodra je weet hoe je een beetje op verschillende manieren moet zwaaien met de Wii-afstandsbediening gooi je de ene naar de andere dodelijke move eruit.

De schorpioen is het meest vermakelijk om mee te vechten en zodra je het gebruik van de verschillende finishing moves onder de knie `hebt gekregen is het werkelijk waar genieten van het beestachtige geweld. Je tackelt in slow-motion een rat, hij breekt zijn nek op de grond, je spert met je poten zijn bek open duwt die gifstekel door zijn strot om hem leeg te zien bloeden en tegelijkertijd te zien bezwijken aan het gif. Ja, het gaat er hard aan toe.

Deadly Creatures draait overigens niet enkel om deze gevechten, maar kent ook een meer avontuurlijke kant. Vooral de spin kan, naast het vertonen van enige vechtkunsten, ook ontzettend ver springen. Dat is niet alleen handig om tegenstanders mee te verrassen, maar ook tof om van het ene op het andere platform te komen. De camera gaat hier, zoals ik al eerder zei, een beetje ruw mee om door het snelle veranderen van camerahoek. Deze platformelementen geven het spel wat meer variatie, maar het blijft toch echt een actie/vechtgame. Later in het verhaal leert de spin nog de mogelijkheid om over muren te kruipen en om zijn web te schieten richting tegenstanders. De schorpioen krijgt uiteindelijk de mogelijkheid om tunnels te graven en obstakels kapot te knippen met zijn scharen. Deze vaardigheden gebruik je in de Metroid-achtige stijl van spelen. Plekken waar je in het begin niet kon komen, zijn door het ontdekken van nieuwe vaardigheden ineens binnen bereik.

Zoals zo vaak in het actie/vechtgenre, zijn deze games niet episch lang. Deadly Creatures kent tien hoofdstukken waar je in een half uurtje per stuk doorheen kunt spurten. Dat levert ongeveer vijf uurtjes speelplezier op, maar met drie verschillende moeilijkheidsgraden zou je in principe het avontuur nog eens kunnen herbeleven, alleen al vanwege de gruwelijkheden die leuk blijven om naar te kijken. Deadly Creatures is zeker niet de mooiste Wii-game, maar heeft zeker zijn sterke momenten. Vooral de animaties van de beestjes zelf zijn knap in elkaar gezet en je hebt echt het gevoel met geleedpotigen te spelen.