Shellshock 2: Blood Trails

Recensie | -

Na Call of Duty 5, Brothers in Arms en hoogvlieger Turning Point is de Tweede Wereldoorlog-moeheid weer volop toegeslagen. Ontwikkelaar Rebellion maakt daar mooi gebruik van en neemt ons gamers mee terug naar de jungle van Vietnam, om de oorlog die zich daar afspeelde van een andere kant te belichten.

Shellshock 2 is het vervolg op het door het Nederlandse Guerrilla ontwikkelde eerste deel uit 2004. Die game scoorde overal nog redelijke cijfers en kwam uit in een tijd dat de Vietnamoorlog een nog enigszins populaire setting was binnen de gamesindustrie. Nu, vijf jaar later, is de timing van Rebellion op zijn minst interessant te noemen. Shellshock 2 is namelijk een game binnen een genre waar nog hooguit drie, wellicht vier gamers in geïnteresseerd zijn, terwijl het wordt ondersteund door techniek van zes jaar geleden en besturingsmechanieken bevat waar ze in de prehistorie al helemaal niets mee konden.

Voor ik de game verder de grond in boor is het wellicht leuk om te vertellen waar Shellshock 2 over gaat. Jij neemt de rol op je van een Amerikaanse soldaat die moet uitzoeken wat er precies aan de hand is rond het geheimzinnige Whiteknight-project-iets-dinges. Verschillende soldaten zijn inmiddels al verdwenen, terwijl anderen helemaal doorgedraaid zijn teruggekeerd van hun missie. Al snel begin je beelden te zien door de ogen van je broer, die opeens over bijzondere krachten blijkt te beschikken. Niet veel later neem je het op tegen allerlei zombies, malloten en nog veel meer gespuis.

Shellshock 2 kent naast de standaard shooteractie dan ook enige horrorelementen. Dat is in principe een mooi uitgangspunt, omdat de Vietnamese jungle vol boobytraps en uit het niets opspringende Vietcong al onheilspellend genoeg is. Het probleem is echter dat Rebellion de game, om deze horrorelementen beter tot hun recht te laten komen, van begin tot eind veel te donker heeft gemaakt. Dat werkte in bijvoorbeeld Condemned uitermate goed, maar zowel de omgevingen als de personages in Shellshock 2 worden op deze manier zo’n pixelbrij dat ik constant het idee had te spelen zonder mijn lenzen in.

Nu is dat niet zo’n enorm probleem tijdens het vechten op korte afstand en in kleine afgesloten ruimtes, maar Shellshock 2 speelt zich te vaak af op wat grotere open gebieden. Op die momenten wordt je van alle kanten bestookt door de Vietcong, zonder dat je ook maar een idee hebt waar ze zich precies schuilhouden. Hier komen meteen een aantal andere problemen om de hoek kijken. Zo ontbreekt er ten eerste een duidelijke indicatie van de hoek vanwaaruit je beschoten wordt, terwijl werkelijk elke andere shooter dat tegenwoordig heeft. Ten tweede is het richten een drama omdat je vizier een klein beetje bijsturen praktisch onmogelijk is en ten derde duurt het herladen van al die kutwapens zo ongelofelijk lang dat je überhaupt amper aan het schieten toekomt.

Het spelen van Shellshock 2 is dan ook verschrikkelijk frustrerend en al snel verlies je alle motivatie om verder te spelen. Rebellion heeft toch genoeg ervaring met het ontwikkelen van shooters en daarom is het zo raar dat juist onderdelen als het richten en herladen zo ongelofelijk in de weg staan van de gameplay. Het is alsof ze een voorbeeld hebben genomen aan Turning Point: Fall of Liberty, die ook volkomen onspeelbaar was. Ook die game had een aardig uitgangspunt, maar faalde op elk aspect van de uitwerking. Ook raar is het feit dat je de ene keer op een knop moet drukken om ammo en wapens op te pakken, terwijl deze even later weer automatisch worden bijgevuld op het moment dat je er overheen loopt. Daarnaast zien ontploffingen eruit alsof iemand een rotje afsteekt en zijn geluiden in de verte vaak harder dan die van een schietend geweer dat je zelf vasthoudt. Frappant zijn ook de lange laadtijden, waarbij je je afvraagt wát er dan precies ingeladen moet worden.

Shellshock 2 bestaat overigens uit tien hoofdstukken waar je je doorheen moet zien te werken. Daarnaast bevat de game geen enkele vorm van multiplayer, maar op zich is dat niet zo’n drama. Ik wens het namelijk niemand toe om deze game ook maar één minuut langer te spelen dan nodig is.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Shellshock 2 ziet eruit alsof de game in de vorige generatie is blijven hangen en speelt alsof er geen enkele aandacht aan de controls zijn besteed. De setting en het uitgangspunt zijn nog het minst problematisch in deze aanfluiting van een game die ik werkelijk niemand aanraad om te spelen, tenzij je kickt op frustratie, strontlelijke omgevingen en tegenstanders, en horrorelementen die totaal niet eng zijn.

2
  • Geen Tweede Wereldoorlog
  • Belachelijke besturing
  • Inspiratieloos
  • Donkere pixelbrij
  • Horrorelementen falen
  • Vietnam is passé
  • Ammo oppakken
  • Laadtijden

Plaats een reactie


X
Lees meer over Shellshock 2: Blood Trails: