Resident Evil 5

Dat Chris Redfield de juiste man is om bioterrorisme te bestrijden heeft hij al meerdere malen duidelijk gemaakt. Deze spierhomp handelt uit het belang van de goede wereld en zet maar wat graag de aanval in op sekten en organisaties die zijn idealen in gevaar brengen met hun onheilspellende activiteiten. In Resident Evil 5 is het gevaar groter dan ooit, maar gelukkig staat Chris er niet alleen voor. Samen met de appetijtelijke Sheva Alomar probeert hij het Afrikaanse continent voor eens en altijd te bevrijden van het bioterrorisme.

Het eerste dat tijdens het introductiefilmpje van Resident Evil 5 opvalt, is dat de game filmischer is dan zijn voorgangers. De cameravoering zorgt er, samen met de levensechte animaties van het gezicht en lichaam, voor dat ik me direct in een kaskraker uit Hollywood waande, beter dan de Resident Evil-films in de bioscoop. Een grote bijdrage aan deze filmische sfeer wordt geleverd door personages vol visuele details, wapens en sfeervolle omgevingen. Lopend met een krachtpatser door een typisch Afrikaans dorpje vol krotten en lemen huisjes, de zonnestralen brandend op zijn huid… De tussenfilmpjes zijn telkens weer een genot om naar te kijken, maar ook tijdens het spelen zijn de geweldige details en lichteffecten niet over het hoofd te zien.

Bij het horen van het woordje lichteffecten zullen veel fans hun bedenkingen hebben. Resident Evil was immers altijd de serie met donkere steegjes, een grauw huis of het duistere platteland. Dat is bij Resident Evil 5 wel anders. Het perspectief is met dit laatste deel nog meer verschoven naar dat van een actiespel, waardoor afscheid wordt genomen van de horrorwortels van de serie. Persoonlijk vind ik dit geen probleem, maar ik kan me voorstellen dat er een selecte groep is die zich niet kan vinden in deze drastische verschuiving (die natuurlijk al werd ingezet door Resident Evil 4). Aan hen het advies de game alsnog te gaan proberen, want ook al valt er niet echt meer te spreken van horror, het goede verhaal en de beklemming zijn nog steeds duidelijk aanwezig.

Het verhaal is meeslepend, spannend en sluit perfect aan bij dat van andere Resident Evil-spellen. De game barst van de verwijzingen naar voorgaande delen en er keren een aantal oude bekenden terug. Het is dan ook een feest van herkenning voor diegenen die de serie al jaren volgen. Heb je echter nog nooit een Resident Evil-game aangeraakt, wees dan niet getreurd. Tijdens de laadschermen word je namelijk helemaal op de hoogte gebracht van belangrijke punten uit de Resident Evil-geschiedenis. En zelfs zonder enige voorkennis is het verhaal bovengemiddeld sterk. Er zijn namelijk een aantal intrigerende personages aanwezig en ook aan plotwendingen ontbreekt het niet.

Deze plotwendingen maken het dat de game niet gauw verveelt en ook de diverse omgevingen dragen daar aan bij. De Afrikaanse dorpjes kennen we natuurlijk allemaal al van de demo en de trailers. Dat dit slechts één van de vele omgevingen is zal voor velen een verrassing zijn, want nooit eerder was er sprake van zoveel verschillende settings tijdens een Resident Evil-game. Zo zul je ondermeer struinen door een dorre kloof, ploeteren door een donkere mijn of terechtkomen bij een heuse voodoostam. Je hebt dus nooit het idee dat je weer door hetzelfde gangetje loopt of in hetzelfde gebouw staat.

Ook de gameplay kent diversiteit, al is het wel wat minder dan de omgevingen. Het gros van de game loop je in de derde persoon rond en elimineer je het aankomende gevaar in de vorm van geparasiteerde Afrikanen. Dat er gigantisch is geklaagd over het feit dat Chris niet kan lopen en schieten te gelijk wil ik graag voorzien van een tegenargument. De besturing zorgt in Resident Evil 5 juist voor beklemming. Je kunt niet als malle inrennen op een meute Afrikanen, je moet heel tactisch heen en weer bewegen om vervolgens een paar schoten te lossen. Het besturingsschema is totaal niet standaard, maar ik verzeker je dat je er na een half uurtje spelen niet meer over hoeft na te denken. Resident Evil 5 bevat echter ook andere passages die afwijken van deze gameplay. Zo word je af en toe geconfronteerd met gigantische eindbazen die je helemaal aan gort moet knallen en ga je even later weer aan de gang met een quick time event.

Tot nu toe niets anders dan positiviteit. Er zijn eigenlijk maar twee kanttekeningen die ik bij de game kan maken. Zo bouwt Resident Evil 5 overduidelijk voort op de fundamenten van het vierde deel, waardoor de game niet drastisch vernieuwt. Voor veel mensen zal dit geen probleem zijn, aangezien Resident Evil 4 simpelweg fantastisch was. Een andere kanttekening heeft te maken met de offline co-op. Dat de game coöperatief te spelen is, is natuurlijk fantastisch. De co-op is ook goed uitgewerkt, op het feit dat het beeld raar wordt opgedeeld bij de offline co-op na. Zo nemen de gameplaybeelden slechts een klein deel van het scherm in, terwijl de overgebleven ruimte simpelweg zwart is. Op een kleine televisie ontstaat dan ook al gauw een onspeelbare situatie. Gelukkig is er dan nog altijd de online co-op.

Je hoeft de game echter niet met een partner van vlees en bloed te spelen om het een plezierige ervaring te maken. Anders dan in de demo en previewversie is de kunstmatige inteligentie van je kompaan Sheva Alomar namelijk prima. Sheva pakt zelfstandig allerlei voorwerpen en maakt je beter als je op het punt staat te sterven. In alle gevallen dat ik werd geconfronteerd werd met een game over-scherm was dit namelijk te wijten aan mijzelf en vaak was Sheva juist de redster in de nood. Tel daarbij op dat ze geweldig uitziet en je hebt je een beeld van de natte droom van menigeen.