Guitar Hero On Tour: Decades

Dit is de memberrecensie van Martijntjuh, die vorig jaar werd uitgeroepen tot memberrecensent van de maand. Het is een beetje laat, maar desalniettemin de moeite om te lezen.

---

Pompende boxen, een dreunend basgeluid en een uitzinnige menigte. En daar, in het midden, fel belicht door drie gekleurde spotlights, een gitarist die de meest ingewikkelde notencombinaties foutloos weet te spelen. De muziek zwelt op, een zweetdruppeltje loopt langs zijn slaap naar beneden en dan, dan… “Volgende halte: station ’s Hertogenbosch,” klinkt de blikkerige stem van een machinist die bijna gestorven is door verveling. De getatoeëerde gitarist vervaagd en je beseft je weer waar je bent; een bloedhete treincoupé waar iedereen je afkeurend aanstaart om je continue meegeknik op de lekkere muziek en die vreemde ‘GameBoy’ in je handen. Met het schaamrood op je wangen sta je op en maak je snel dat je wegkomt.

http://media.insidegamer.nl/screenshots/public/13000/124561.jpg

Begrijp me niet verkeerd, de bovenstaande anekdote heb ik nooit zelf meegemaakt. Nee, mij zul je niet snel Guitar Hero On Tour: Decades in de trein zien spelen, want zowat iedereen wordt raar aangekeken door het onvermijdelijk headbangen dat Decades bij je opwekt. Want man, wat een tracklist heeft deze game! Ondanks dat het spel maar 28 nummers bevat, is bijna elke track leuk om naar te luisteren. In het begin wekken sommige keuzes weliswaar vraagtekens op (Tokio Hotel?), maar bij elke tien jaar die je terug in de tijd gaat, wordt de muziek beter. Als gitarist struin je in Decades namelijk vijf festivals af die elk een ander tijdperk beslaan, wat er in resulteert dat je uiteindelijk terechtkomt bij de 80’s en 70’s waar de ene na de andere knaller op je af wordt gevuurd.

Deze nummers speel je volgens het vertrouwde Guitar Hero-principe, maar bij deze DS-versie zijn er noodzakelijk een aantal veranderingen doorgevoerd. Allereerst krijg je geen gitaar in je hand gedrukt, maar een zogenaamde ‘Guitar Grip’. Daarnaast zijn er deze keer geen vijf knoppen maar vier en krijg je bij de game een plectrum meegeleverd. Hiermee moet je over het touchscreen bewegen om de noten aan te slaan. Dit alles maakt dat deze game een heel andere feeling krijgt dan zijn grotere broertjes op de console. Enerzijds is het goed dat het spel zich onderscheidt, anderzijds levert de nieuwe besturing wel een paar problemen op. Zo krijg je door de grip onvermijdelijk kramp na een tijdje spelen, wat betekent dat je per speelbeurt hooguit twee of drie nummers kunt spelen.



Bij de eerste twee moeilijkheidsgraden is dit zo’n beetje het enige dat je tegenzit om Guitar Hero On Tour: Decades urenlang te spelen. Het spel ziet er zeker ten opzichte van andere DS-spellen erg goed uit. Je kunt je blik maar af te toe van de gekleurde bolletjes af wenden, maar wanneer je dit doet zie je een kleurrijk podium inclusief bijpassende entourage. Goed, de zanger springt rond als een speenvarken met buikkrampjes, maar je kunt natuurlijk niet alles hebben! Let wel op dat het noodzakelijk is om bij dit spel met oortelefoontjes te spelen, omdat de schelle bliepjes die door de luidsprekers van de DS komen veel afbreuk doen aan de swingende nummers.

Goed, dat waren de eerste twee moeilijkheidsgraden. Wanneer je bij de laatste twee bent beland stuit je plots op andere problemen. Bij Easy en Medium was ik zowaar teleurgesteld wanneer ik bij de tweede poging geen perfecte score haalde, maar bij Hard is een perfecte score stukken moeilijker om te halen. Nu is dit geen slecht iets, want bij de consoleversies maakte dit het spel juist extra verslavend. Door het gemis van een vijfde knop, moet de moeilijkheidsgraad bij Decades echter ergens anders vandaan worden gehaald. Eén of andere snuggere pipo bij Red Octane kwam blijkbaar op het idee om dan maar zoveel mogelijk noten op de speler af te vuren. Doordat het aanslaan van de noten op het touchscreen dan plots zo snel moet, wordt dit inderdaad moeilijk. Frustrerend moeilijk zelfs. O, ik haal wel een redelijke score, maar wanneer ik mijn zusje enthousiast over het touchscreen laat krassen, haalt ze zonder veel moeite hetzelfde. Niet leuk dus.

Toch zal iedereen veel plezier kunnen halen uit Decades. Het feit dat je elk (!) nummer zowel met de lead- als basgitaar én in een gitaarduel kunt spelen, geeft zeker iets extra’s aan het spel. Vooral de laatste optie blijft altijd vermakelijk. Tel hierbij op dat de game een uitstekende multiplayermodus bevat waar alle nummers met de vorige Guitar Hero DS-game kunnen worden uitgewisseld en de minpuntjes wegen meteen wat minder zwaar mee.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Crew

Guitar Hero On Tour: Decades is een leuke game. Niet perfect, maar ook zeker niet slecht. Door een paar kleine aanpassingen op het basisconcept werkt de Guitar Hero-formule ook op de Nintendo DS naar behoren. De kramp door de ‘Guitar Grip’ en het gemis van de vijfde knop met alle gevolgen van dien (hint: een stortvloed aan noten), zijn helaas kleine smetjes die voor frustratie zorgen. Gelukkig maken de erg sterke soundtrack en de vele opties veel goed, maar wanneer je naar de échte Guitar Hero-experience zoekt, moet ik je toch doorverwijzen naar zijn consolebroertjes.

7

• Lekkere tracklist
• Veel verschillende opties
• Het werkt! Het werkt!

• Oortelefoontjes verplicht
• Krampjes in je handjes
• Oneerlijke moeilijkheidsgraad