World in Conflict: The Complete Edition

Er is een hele soap vooraf gegaan aan World in Conflict: The Complete Edition. Na het succes van het originele World in Conflict begon ontwikkelaar Massive Entertainment snel te werken aan de uitbreiding Soviet Assault, waarbij de oorlog ook door de ogen van de Sovjet-Unie zou worden getoond. Tevens werd er een consoleversie gemaakt. In de zomer van 2008 moest de game eigenlijk uitkomen, maar met de fusie tussen Activision en Blizzard werd Massive Entertainment keihard gedumpt. Gelukkig vond het snel onderdak bij Ubisoft, maar die leek niet te veel risico met de game willen te lopen. De consoleversie werd gedumpt en omdat het origineel alweer twee jaar achter ons lag werd besloten om alleen de zogenaamde Complete Edition uit te brengen in Nederland, waarin het origineel en de uitbreiding wordt gebundeld voor de prijs die je normaal voor een uitbreiding neer zou leggen.

Een mooie oplossing zou je kunnen denken, maar in de praktijk blijkt de Complete Edition een belediging te zijn voor de fans van het origineel. Iedereen die met veel plezier de game heeft uitgespeeld, wordt nu verplicht om veel van de missies opnieuw te spelen om zo te kunnen genieten van de nieuwe content. De missieopbouw is zo dat de missies van de Russen (nieuwe content) worden afgewisseld met de Amerikaanse (oude content). Voor een nieuwkomer is het een toffe manier om het verhaal van beide kanten te beleven, maar voor de veteraan is het gewoon gruwelijk vervelend om door een taaie koek te bijten voordat hij mag genieten van een ambachtelijk slagroomtaartje.

Dit probleem had simpel opgelost kunnen worden door een optie aan te bieden waarbij de speler alleen de Sovjet-missies zou spelen, maar helaas zit dat er niet in. Nu is de kwaliteit van de oorspronkelijke game nog altijd uitstekend, maar het is en blijft content die je al gespeeld hebt. Afijn, het minpunt is gemaakt. Jammer, maar uiteraard niet genoeg reden om de game niet te kopen.

De strategische gameplay is namelijk nog altijd uitstekend, ook in deze complete versie. Missies zijn lekker snel omdat er geen enkele vorm van basis bouwen in zit. Spelers worden gelijk op het veld gedropt, krijgen een aantal objectives te horen en moeten vervolgens met een klein bataljon aan eenheden de klus zien te klaren. Elke eenheid heeft natuurlijk zijn eigen voor- en nadelen en ook nog eens een speciale aanval, waarmee het verschil gemaakt moet worden. Met die wetenschap zet je een aantal verschillende teams op en probeer je op die manier de verschillende missies te volbrengen.

Naast het vechten met eenheden, krijgt de speler vaak ook de beschikking over speciale aanvallen. Denk daarbij aan artillerievuur, luchtsteun en het ultieme wapen: de nucleaire bom, die er nog altijd enorm indrukwekkend uitziet. Uiteraard hebben beide facties de beschikking over andere eenheden, maar in de praktijk verschilt het gebruik van bepaalde tactieken niet. Altijd is de speler op zoek naar het juiste antwoord op aanvallen van de vijand.

De missies van Sovjet-factie zijn vermakelijk, maar verwacht absoluut geen revolutie. Misschien is het daarom dat ze verweven zijn met de oorspronkelijke campagne en het voor nieuwkomers op die manier niet opvalt. Er zijn zoals gezegd wat andere eenheden, wat andere wapens en dat is het wel zo’n beetje. Teleurstellender is het feit dat er maar zes Russische missies zijn, wat er op neer komt dat je maar een uurtje of drie aan extra gameplay krijgt. En dat is voor een euro of dertig echt te weinig.