Codename Panzers: Cold War

Ik ben geen geschiedenis-buff. Ik weet niet precies wanneer wie welke oorlog waar met wie heeft uitgevochten en waarom, en het kan me ook niet zoveel schelen. Op complottheorieën ben ik daarentegen verzot. Voor elke theorie is namelijk wel iets te zeggen, hoe stom de argumenten ook zijn. Codename Panzers: Cold War valt wat dat betreft ook precies binnen mijn straatje, aangezien we in deze strategiegame te maken hebben met een verhitte strijd tussen de Amerikanen en de Russen.

Waarmee de game echter minder binnen mijn straatje past is het feit dat de term ‘strategie’ wel erg losjes gebruikt wordt. In een normale strategiegame heeft elke eenheid zijn voor- en nadelen, zo niet in Codename Panzers. Het meest typerend zijn nog wel de medics, wat een soort supersoldaten zijn als je twee groepjes bij elkaar hebt staan. Niet alleen genezen ze elkaar razendsnel, ze schieten ook nog redelijk met scherp waardoor niet tanks, niet je bazooka-eenheden maar je MEDICS de spil vormen van het leger.

Ook het zoeken van dekking is iets wat voor een extra strategisch laagje zou moeten zorgen. Lekker vanachter muurtjes Russen neerpaffen of verrast worden door de vijand die zich slim heeft verscholen. Niet dus. De enige ‘diepgang’ die verschuilen met zich meebrengt is dat je moeilijker geraakt wordt. Waar de vijand ook staat. Zo zaten op een gegeven moment een aantal Russische soldaten achter een muurtje verscholen. Slim als ik dacht te zijn stuurde ik mijn supersoldaten (lees: medics) via een omweg naar de vijand, zodat ze in de rug van de Russen uitkwamen. Tot mijn verbazing zag ik hoe salvo na salvo moest worden gelost op een vijand die letterlijk met zijn rug tegen de muur stond. Het devies is dan ook dat je altijd dekking moet zoeken, of je nu direct aangevallen wordt of niet. Lekkere diepgang.

Overigens is de game niet zo slecht als ik tot nog toe laat overkomen. Zo is het cinematische aspect van de game erg leuk in elkaar gestoken. Door archiefbeelden te gebruiken met een voice-over, krijg je echt het gevoel dat de geschiedenis inderdaad anders had kunnen lopen. Niet elk gepresenteerd scenario is even realistisch, maar er is wel over nagedacht. Geen enkele gebeurtenis in de game is bijvoorbeeld zonder gevolgen. Het neerstorten van een vliegtuig zorgt niet alleen voor een twist in het algemene verhaal, ook tijdens de missies krijg je met dit soort gebeurtenissen te maken, waardoor je van tactiek moet veranderen.

Zo stort al in het eerste level een hijskraan naar beneden waardoor plotseling een straat is afgesloten en jouw eenheden verplicht worden een andere route te kiezen. In weer een later level moet een trein veroverd worden, waardoor je aan de overkant van de rivier iedereen kan neermaaien. Door de veranderingen blijven elk van de missies lekker fris. Dat komt ook doordat het nu niet bepaald de langste missies zijn. Vooral in het begin raus je er snel doorheen, uren en uren zul je niet doorbrengen op een slagveld om te vechten voor elke meter die voor je ligt.