Disgaea 3: Absence of Justice

Niet naar school gaan, de hele dag manga’s lezen en dan nog een voorbeeldleerling zijn ook. In de RPG Disgaea 3: Absence of Justice heeft hoofdpersoon Mao het perfect getroffen op de Evil Academy. Maar wat wil je als je een Evil Quotient van 1.8 miljoen hebt en zoon bent van het schoolhoofd en opperbastaard the Overlord. Klinkt kwaadaardig genoeg en dus weinig reden om nog naar school te gaan. Tijdens het lezen van zijn strips komt hij er achter dat alleen helden overlords kunnen verslaan. Iets wat Mao maar al te graag wil, aangezien hij het op de heerschappij van papalief heeft gemunt. Daarom besluit hij een held te worden, puur om zijn vader van zijn troon te stoten.

Waarschijnlijk hebben jullie onderhand wel door dat het hier gaat om een typisch bizarre Japanse game. Deze RPG hangt aan elkaar van absurde figuren met nog wazigere dialogen. Denk aan pinguïn-achtige knechten die om de haverklap ‘dude’ roepen (geschreven als dood) tot meisjes met veel te grote ogen in schooluniformpjes die ruzie maken over hun kwaadaardige introductie. Ik vond dit verre van een probleem en moest vaak moeite doen mijn gezicht in de plooi te houden. De vertaling van Japanse games naar het Engels zijn namelijk lang niet altijd even goed als bij Disgaea 3.

Wat ook goed in elkaar steekt, zijn de tactische turn-based-battles waardoor je de personages laat levelen. Je kunt ze grinden tot level 9999, wat wel iets zegt over het aantal uren dat je in het spel kunt steken. Tijdens de gevechten kun je zoveel mogelijk karakters oproepen die een x aantal stappen mogen zetten en een actie kunnen ondernemen. De een is goed in magie en de ander kan bijvoorbeeld weer veel klappen opvangen. Het is dan ook de bedoeling deze vaardigheden zo ver mogelijk uit te bouwen. Tactiek is een belangrijk onderdeel tijdens de gevechten want je kunt bijvoorbeeld teamcombo’s maken door je personages naast elkaar te plaatsen. Verder moet je ook obstakels overwinnen op het slagveld, zoals opgestapelde blokken die je uit de weg moet ruimen. Er is genoeg variatie om de gevechten met het vele gespuis dat de school rijk is, boeiend te houden. Echt vernieuwend zijn deze battles echter niet en gamers die de vorige delen hebben gespeeld hebben het grootste gedeelte wel zo’n beetje eerder gezien. De grootste vernieuwing zijn gekleurde kubussen die bepaalde effecten hebben op de ondergrond. Deze zorgen ervoor dat je bijvoorbeeld vijftig procent minder klappen kunt ontvangen voordat je personage de pijp uitgaat. Het is dan ook de bedoeling deze blokken in een bepaalde volgorde te vernietigen, zodat je het strategische voordeel van de vijand wegneemt. Daarnaast doet het ook schade aan de vijanden die op de betreffende ondergrond staan.

Bij een game als deze heeft de gameplay uiteraard voorrang op de graphics, maar er moet toch echt een opmerking over worden gemaakt. Ik heb lang moeten sparen voordat ik een PlayStation 3 met een fatsoenlijk LCD-scherm had. Nu het eindelijk zover is, heb ik er niet zoveel zin in het gevoel te krijgen dat ik op een handheld bezig ben. De stripachtige tussenfilmpjes zien er gruwelijk uit, maar eenmaal ingame is het pixels tellen geblazen. Waarom het spel dan ook niet op de PlayStation Portable uitkomt is me een raadsel. Het spel past perfect bij een handheld om elke dag een paar uurtjes te werken aan je personages. Als ik mijn PS3 aanzet wil ik juist genieten van de kraakheldere pracht die het op mijn 32 inch scherm tovert. Ik ben echt geen graphicshoer, maar ik vind niet dat de makers hun hachje kunnen redden door het over de nostalgische boeg te gooien.

Afgezien van de graphics kon ik me af en toe ook irriteren aan de muziek tijdens de gevechten. Het grootste deel van de soundtrack is prima, maar soms lijkt het wel circusmuziek en word je echt simpel van die irritante deuntjes. Uiteraard kun je het volume omlaag gooien of zelf een muziekje opzetten, dus het is geen groot minpunt. De voice-acting is zoals eerder gezegd perfect en dat is een stuk belangrijker. De humor is toch wel een speerpunt van Disgaea 3 en deze komt vooral terug tijdens de vele dialogen op de kwaadaardige school. Bijvoorbeeld wanneer Mao een van zijn knechten uitlegt dat je zogenaamde HL-punten nodig hebt om nieuwe vaardigheden te leren waarna hij grijnzend het slaafje dwingt al zijn punten op te geven. De knecht krijgt opeens de typische Japanse zweetdruppel op zijn voorhoofd en complimenteert hem haastig voor zijn boosaardigheid. Het gegeven van een Evil Academy is simpelweg ideaal voor deze heerlijk bizarre humor.