Sonic and the Black Knight

Op de Xbox 360 en de PlayStation 3 stelt Sonic al jaren teleur, maar op de Nintendo-systemen weet hij de snelheid van weleer nog vast te houden. Mario & Sonic was goed, Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood mocht er zijn, Sonic Rush Adventure was zelfs erg tof en ook hadden we op de Wii nog Sonic and The Secret Rings, die destijds een 7,5 scoorde. Sonic & The Black Knight is een opvolger op de laatste titel.

Net als bij zijn voorloper komt Sonic terecht in een sprookjesachtige wereld. Deze keer is de setting de wereld van Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel, maar dan met een Sonic-sausje. De game begint wanneer de hoftovenares op het punt staat onthoofd te worden door Arthur, die dankzij een machtig zwaard naar de ‘Dark Side’ over is gegaan. Als schietgebed spreekt zij een spreuk uit, waarna Sonic uit de lucht komt vallen. Met zijn chillidog nog in de hand rekent hij af met Arthur’s minions. Klaar is hij dan uiteraard nog lang niet. De schone dame vraagt aan Sonic of hij niet even Arthur kan verslaan en de wereld weer in orde kan maken. Aangezien Sonic niks beters te doen heeft, gaat hij daar op in en dan begint het avontuur.

Net als bij The Secret Rings dus een redelijk wazig verhaal. Helaas houdt hier de vergelijking met het vorige deel op. Waar het in The Secret Rings vooral draaide om snelheid en reactievermogen, heeft The Black Knight een vreemde twist naar het hack and slash-genre genomen. Al rennend door de levels moet het zwaard worden gebruikt om vijanden een kopje kleiner te maken. Dit heeft als gevolg dat de gameplay een stuk langzamer is dan dat we van Sonic zijn gewend. Te vaak wordt hij afgeremd en duurt het te lang voordat hij weer op volle snelheid is.

Kwalijker is het feit dat je je arm vernaggelt om de game te spelen. De hele tijd moet er met het zwaard gezwaaid worden en was ik met de Wiimote aan het zwaaien alsof mijn leven ervan afhing. Het idee om de Wiimote als zwaard te gebruiken bestaat al sinds de aankondiging van de controller en ik begrijp ook wel dat Sega hier iets mee wil doen, maar kom op, niet in een Sonic-game en vooral niet zo! Het zorgt er gewoon voor dat de game nauwelijks meer leuk is om te spelen.

De verschillende missies helpen hier niet bij. Het is voor mij onbegrijpelijk dat de supersnelle Sonic ringen moet verzamelen en die vervolgens aan dorpelingen moet geven. Dat hij daarbij ook nog een minigame moet voltooien voordat de ontvangende partij de ringen accepteert gaat me helemaal te ver. Andere missies bevatten opdrachten als het afslachten van vijftig vijanden (dag pols!), het afmaken van vijanden via een bepaalde combo (gaap) en gelukkig zijn er ook nog missies waarbij je enkel het doel moet halen. Deze wisten me nog een beetje plezier te geven, omdat ik mezelf de opdracht gaf elke vijand te negeren en er snel overheen te springen. Op die manier kreeg ik nog een beetje het Sonic-gevoel, maar een glimlach verscheen er nooit op mijn gezicht.

Het technische geheel van Sonic zorgt er nog net voor dat we niet met een complete rukgame te maken hebben. De graphics van de game zijn namelijk goed. De lichteffecten mogen er zijn, de kleuren zijn lekker fel en bij hoge snelheid flitst alles aan Sonic voorbij. Daarnaast is er heel veel in de game te verzamelen, is er de mogelijkheid om het op te nemen tegen een vriend en kunnen scores vergeleken worden met de rest van de wereld. Ik denk dan ook dat de matige kwaliteit van deze game een simpel gevolg is van de slechte keuze om de nadruk te leggen op de zwaardgevechten.