Resistance: Retribution

Recensie | -

Na een jaar van stofhappen mag mijn PlayStation Portable opeens weer aan de bak. Onlangs verscheen een vervolg op het meesterlijke Patapon en deze week ligt het handhelddebuut van de Resistance-serie in de winkel. Met nog een hoop grote titels in het verschiet lijkt de PSP aan een tweede leven te zijn begonnen en Resistance: Retribution is daar een goed voorbeeld van.

Retribution speelt zich af na de gebeurtenissen van Resistance: Fall of Man en dus ongeveer tegelijkertijd met het verhaal van het tweede deel. De game volgt James Grayson die, nadat hij zijn eigen broer heeft moeten vermoorden toen deze geïnfecteerd werd door het Chimera-virus, op zijn eigen kruistocht gaat tegen de Chimera. Hierbij blaast hij talloze ‘conversion centers’ (plekken waar mensen worden geïnfecteerd en veranderd in Chimera-vechtmachines) op om het gruwelijke einde van zijn broer te wreken. Het leger is niet al te blij met Graysons manier van handelen en besluit hem op te pakken, in de gevangenis te gooien en hem zelfs ter dood te veroordelen. Gelukkig voor hem besluit de Maquis, een soort verzetsgroep, hem nog goed te kunnen gebruiken in hun strijd en zo wordt Grayson weer op pad gestuurd, met als eerste bestemming Rotterdam.

Het singleplayeravontuur begint in de aan gort geschoten Nederlandse havenstad en laat je direct kennismaken met het eerste heikele punt van Retribution: de controls. Ontwikkelaar Sony Bend, ook verantwoordelijk voor de Syphon Filter-titels op de PSP, heeft duidelijk goed nagedacht over hoe een shooter te spelen met de beperkingen van de handheld, maar bevestigt daarmee direct dat het systeem er gewoon niet voor gemaakt is. Bewegen doe je in Retribution met de stick, terwijl je richt met de vier actieknoppen. In de praktijk hoeft er echter weinig gericht te worden. De auto-aim werkt namelijk zo eenvoudig dat het voldoende is om tegenstanders in beeld te krijgen en dan hersenloos te knallen met de R- (schieten) of L-knop (secundaire functie van het wapen).

Door dit gebruik van de auto-aim wordt de snelle gameplay van de Resistance-serie gehandhaafd, maar het maakt de game tegelijkertijd eenvoudig. Het komt er telkens op neer hordes vijanden neer te knallen vanachter dekking, zonder dat daar enige vaardigheid bij komt kijken. Op het moment dat de game eindbazen op je af begint te sturen wordt het echter een stuk interessanter, omdat je het dan niet meer redt door op één plek te blijven staan en af en toe wat kogels af te vuren. Gelukkig kom je later in de game meer en meer van deze enorme tegenstanders tegen en klim je op een gegeven moment ook nog eens zelf achter het stuur van een enorme Chimera-machine, waardoor het leuker en leuker wordt.

Retribution komt sowieso wat langzaam op gang. Rotterdam ziet er grijs, grauw en saai uit (net als in het echt dus), terwijl zowel omgevingen als personages qua details op zijn best middelmatig zijn. Wanneer je Europa later wat dieper intrekt en terechtkomt in enorme futuristische Chimera-bouwwerken, ziet de game er opeens een stuk appetijtelijker uit, al komt het nergens in de buurt van het machtsvertoon dat God of War: Chains of Olympus tentoon stelde. Tegen die tijd ben je ook meer gewend aan de toch wat onconventionele besturing en blijkt Resistance Retribution opeens wél een hele vermakelijke game te zijn.

Minder vermakelijk is het achterliggende verhaal en vooral de ingesproken stemmen van de hoofdpersonages. De leden van de Marquis hebben allemaal een zeer nep Frans accent, terwijl andere personages wel érg overdreven Brits klinken. Als hoofdpersoon is James Grayson overigens wel overtuigend, zeker door zijn zure opmerkingen en het-boeit-me-allemaal-niks-ik-wil-gewoon-zo-veel-mogelijk-Chimera-afknallen-houding. Het is jammer dat Grayson later in de game wat softer wordt, maar vergeleken met de nietszeggende Nathan Hale van de eerdere Resistance-games is dit een stap vooruit.

Jammer is de wat repetitieve opzet van de missies. Telkens ga je met een team op pad, maar telkens raak je dit team tijdens de eerste cutscene alweer kwijt, waarna de rest van het level uiteraard in teken staat van het terugvinden van jouw bondgenoten. Het lijkt alsof de ontwikkelaar geen zin had om tijd in een degelijke kunstmatige intelligentie te steken en het daarom maar op deze manier op heeft gelost. Nog een minpunt is het standaard wapenarsenaal, zeker in vergelijking met wat de Resistance-serie ons in het verleden allemaal bood om gespuis mee aan gort te knallen.

Ik realiseer me overigens ook wel dat ik Resistance: Retribution niet mag vergelijken met zijn grote broers op de PlayStation 3. De game biedt een singleplayercampagne die absoluut de moeite waard is en daarnaast genoeg andere mogelijkheden om je even mee zoet te houden. Zo kun je het tegen zeven andere spelers opnemen in de verschillende multiplayervarianten, met Assimilation als meest opvallende. Een potje begint met twee teams – één Chimera, één menselijk – maar ieder mens dat vermoord wordt veranderd daarna in een Chimera-soldaat, waardoor één mens het op een gegeven moment opneemt tegen zeven geïnfecteerde spelers. Ook leuk zijn de mogelijkheden om je PSP-versie te linken aan Resistance 2, waarmee het mogelijk wordt om de game met een PlayStation 3-controller te spelen, of de hele singleplayer als geïnfecteerde James Grayson te spelen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Alles bij elkaar genomen is Resistance Retribution een degelijk en compleet product. De singleplayer is lang en brengt op den duur genoeg afwisseling, terwijl je de game nog eindeloos kunt blijven spelen met de verschillende multiplayermogelijkheden. Het mist echter de overdonderende kwaliteit van een game als God of War: Chains of Olympus en bevestigt tegelijkertijd eens te meer dat shooters op de PSP nooit optimaal zullen werken.

8-
  • Even snel als PS3-versies
  • Multiplayer
  • Uitgebreide singleplayer
  • Shooter op de PSP
  • Matige voice acting
  • Komt langzaam op gang

Plaats een reactie


X
Lees meer over Resistance: Retribution: