MadWorld

In de goot ligt een verbrand lijk. Op een stel puntige spijlen is een arme ziel vastgepind. Bloedspetters kleuren de omgeving rood. Afgehakte ledematen, onthoofde lichamen, verminkte zielen. In de verte klinkt de noodkreet van een overlevende, alsof iemand kan overleven in deze omgeving. Maar genoeg over mijn toeristische trip naar Hoorn, deze recensie gaat over MadWorld!

Hoofdrolspeler Jack – just Jack – bevindt zich in het moorddadige Varrigan City, alwaar hij de nieuwste deelnemer is aan de bruutste TV-show op de planeet: Death Watch. Duidelijk is al gelijk dat Jack geen spraakzaam type is, maar zijn acties liever voor zich laat spreken. Gewapend met twee vuisten en (o ja) een kettingzaag aan zijn arm hakt hij iedereen tot stukjes, plakjes en reepjes bloedworst. En zoals de titel al doet vermoeden gebeurt dit niet op een gemoedelijke manier, maar totaal MAD!

Mensen volledig doormidden zagen, ze vastspijkeren op de muur, ze kaal laten vreten door piranha’s, het kan allemaal. Aangezien de game draait om het scoren van punten is het raadzaam een mooie combo-kill te maken door vijanden eerst een verkeersbord of lantaarnpaal door het hoofd te rammen. Ook het tegelijkertijd afmaken van meerdere vijanden tegelijk leveren bonuspunten op. Het maken van combo-kills is niet per se noodzakelijk, normale kills kunnen evengoed, maar vet is het wel. Vooral de score die de speler krijgt na het maken van een kill is verslavend, wie wil er nu niet ‘Ultra Violence’ uitdelen?

En als je daar nog niet gemotiveerd door raakt, zijn er nog de hilarische minigames tussendoor in de vorm van Bloodbath Challenges. In elk level is een speciale plaats waar met behulp van gruwelijke apparaten de score flink opgevoerd kan worden. Denk hierbij aan een dartbord waar mensen tegenaan gemept moeten worden, het door hoepels golfen met hoofden, het pletten van mensen onder een pers. De ene Bloodbath Challenge is nog creatiever dan de vorige.

Ook de commentatoren waarderen deze creatieve martelingen, wat ze duidelijk laten horen. De heren gooien de ene na de andere oneliner eruit over alles wat met jouw daden te maken heeft. Daarnaast vertellen ze te pas en te onpas over hun eigen gebreken, wat hilarisch is. Zo is één van de commentatoren ‘betrapt terwijl ie seks had met een andere man’ . Het is cola-uit-je-neus-spuitend-grappig. Het is dan ook jammer dat het commentaar wat in de herhaling valt. Zo valt nu al te garanderen dat je ieder level geheid de twee iets hoort zeggen over ‘I like scotch’. Gelukkig valt het commentaar soms even wat minder op en kunnen we genieten van de geweldige soundtrack die onder de game zit. Een hiphop-achtige sound (ik kom uit Ermelo, vergeef me als ik het een verkeerd labeltje geef) dendert uit de boxen en past perfect bij de game (that’s right, it’s Jack, he’s a psycho maniac!). Maar zelfs met de afwisseling van soundtrack en commentaar sluipt de herhaling er op den duur een beetje in.

Hetzelfde gevoel krijg je als je een leveltje of tien hebt gehad. Elk level is bezaaid met dodelijke vallen waar vijanden ten prooi aan kunnen vallen, maar veelal zijn het herhalingen in een ander jasje. In het eerste level heb je te maken met een puntige spiesmuur, in het volgende level is het een vleeshaak. De animatie die bij de brute moord hoort is echter hetzelfde. Jack smijt een vijand op het puntige voorwerp, trekt hem eraf, smijt hem er opnieuw op en herhaalt dat drie keer. Erg gruwelijk, elke keer weer, maar zelfs een bruut bloederig..euh…bloedbad,dat steeds op dezelfde manier tot stand komt heb je na een honderdtal keer wel gezien.

Gelukkig valt er ook nog genoeg te genieten bij de eindbaasgevechten. De grootste, lelijkste, moeilijkste, smeagoligste vijanden komen langs. Aan het eind van het eerste level krijgen we bijvoorbeeld te maken met Little Eddie, die met zijn gigantische goedendag (bal, spikes, ketting, tjakka!) flink wat rake klapjes verkoopt en drie keer zo groot en breed is als Jack. En Jack is nu ook niet bepaald een Rob van der Leekje qua lengte. Het is dan ook flink aanpoten om in leven te blijven, wat niet makkelijker gemaakt wordt door de Quick Time Events. Af en toe krijg je de kans om een tegenstander flink harde klappen te verkopen door op tijd een Event te activeren. Vervolgens is het zaak om te schudden als een polaroidfoto. Na twee tennisarmen te hebben opgelopen moet vervolgens snel een kant worden opgezwiept, waar de crux zit. Het registreert namelijk slecht. Snel naar links of rechts zwaaien is vooral problematisch. Haal je de QTE niet, dan gaat er ook gelijk een flinke hap van je gezondheid af, met als resultaat de nodige frustratie.

Maar het zijn kleine smetjes op een game die voor de rest heel veel dingen heel goed doet. Zo weet MadWorld uitermate slim om te springen met het gebrek aan paardenkracht van de Wii. Door alles in zwart-wit weer te geven, kost het weergeven veel minder kracht, wat erin resulteert dat er genoeg ruimte is voor allerlei details. Straatsteentjes hebben uitgebreide patronen, tafels staan vol met voorwerpen die allemaal kapot kunnen en geen muur ziet er hetzelfde uit. Deze Wii-game doet qua detailniveau absoluut niet onder voor een – ik noem een dwarsstraat – Gears of War. Platinum Games verdient een pluim, twee thumbs up en een veer in hun reet.

Als leuk extraatje is er nog de multiplayer, waarin twee spelers samen Bloodbath Challenges kunnen spelen. Aron (Kapitein Krentenbaard) stond als een jonge hond te springen terwijl hij probeerde de bullseye te raken. Ik stond me ook te vermaken, al was het maar om te zien dat iedereen die deze game voor het eerst ziet een fonkeling in de ogen krijgt, keihard lacht en deze geweldige game gelijk op waarde kunnen schatten: de Wii heeft eindelijk zijn bloedeigen moordgame!