Ninja Blade

Dat ninja’s stoer, megasterk en supersnel zijn weten we allemaal. Je hebt ze bovendien in alle soorten en maten. Ninja’s die puberen, ninja’s met drie vingers en twee tenen en ninja’s met flinke kabouters. Ken, het hoofdpersonage uit Ninja Blade, is echter uit ander hout gesneden. Op een motor achterstevoren op een muur rijden en ondertussen de poten van een reusachtig monster afhakken? Ken doet het met twee vingers in zijn neus.

Wie de screenshots ondertussen al bekeken heeft zal ongetwijfeld grote overeenkomsten zien met die andere hack ’n slasher, Ninja Gaiden. Ook in Ninja Blade speel jij de hoofdrol in een neo-futuristisch Tokio. Deze stad moet jij ontdoen van mensen die geïnfecteerd zijn met een parasiet die ervoor zorgt dat men in de meest ranzige gedrochten muteert. Dit geeft je niet alleen een hoop slachtvee van menselijke proporties, maar ook een hele trits aan reusachtige eindbazen.

Gelukkig beschikt hoofdpersonage Ken over drie verschillende zwaarden die elk hun eigen combo’s en specialiteit hebben. Van die drie gebruik je de Ninja Blade het meest, een allround katana met redelijk sterke aanvallen en genoeg snelheid om meerdere vijanden bezig te houden. De twee andere wapens – het krachtige Stonerender-zwaard en de snelle maar zwakke Twin Falcon Knives – spelen niet alleen binnen de gevechten een rol. Zo kan Ken met het zwaard muren kapot breken en bevatten de kleine messen een koord waarmee Ken naar andere gebouwen kan slingeren.

De nadruk ligt sterk op de actie maar hier en daar moeten een paar obstakels overkomen worden door gebruik te maken van Ken’s acrobatische moves of zijn magische shuriken. Deze laatste is niet alleen handig om mee aan te vallen, maar kan met zijn verschillende elementen (wind, vuur en elektriciteit) ook gebruikt worden om vuur mee te doven of om licht mee te scheppen in donkere ruimtes. Daarnaast raak je soms in situaties verzeild waarin je achterna wordt gezeten door een eindbaas of waarbij de omgeving volledig instort. Ken kan hierbij over muren lopen en moet er soms van de ene naar de andere muur gesprongen worden. Dat springen wil nog wel eens houterig werken, maar gelukkig zitten er niet al te veel van dit soort momenten in de game. In weer andere levels neem je plaats achter een enorm geweer en belaag je de vijand met kogels en raketten. Niet bepaald ‘the way of the ninja’ maar het werkt prima en zorgt voor de nodige afwisseling die een game als deze wel kan gebruiken.

Ninja Blade imponeert echter vooral met de eindbaasgevechten en Quick Time Events. De eindbaasgevechten beginnen met de overbekende formule van ‘zwakke plek zoeken, speciale aanvallen ontwijken, zwakke plek aanvallen’. Heb je de eindbaas echter genoeg verzwakt dan heb je de kans om een todome-aanval uit te voeren. Deze aanvallen worden uitgevoerd door middel van Quick Time Events en gaan gepaard met de meest gruwelijk gechoreografeerde filmpjes. De acties zijn heerlijk over the top en laten zich eigenlijk met geen woorden beschrijven; zien is geloven. Doodgaan doe je hierbij nooit omdat je na elke gemaakte fout simpelweg opnieuw mag beginnen. Dat is misschien een wat zwakke keuze van de ontwikkelaar, maar storen doet het nooit.

Toch heeft de game niet de triple-A kwaliteit waar ik op gehoopt had. Het spel is ten eerste met negen missies wat aan de korte kant. Ook krijg je nergens in het spel een echte band met de personages. Ken wordt na de eerste missie verraden door zijn vader, maar omdat je op dat moment nog helemaal geen epische gebeurtenissen met hem hebt meegemaakt, boeit dit je in de rest van het spel vrij weinig.