Afro Samurai

Recensie | -

‘Met vliegende ledenmaten, naakte vrouwen, een soundtrack van de RZA en een vette animé-licentie kan een spel niet slecht zijn!’ was wat ik dacht toen ik Afro Samurai in de Xbox 360-gleuf liet glijden. En ik geloof dat de makers van dit spel er precies hetzelfde idee op na houden. Afro Samurai leunt namelijk erg sterk op zijn pluspunten en laat de rest een beetje voor wat het is en niet voor wat het zou moeten zijn.

Het spel valt meteen met de beats in huis. Hele vette hiphop-beats, die perfect passen bij het stijltje. Gedurende het spelen heb je ook niet door dat er af en toe een loop inzit. Het klinkt gewoon heel strak en er komt een behoorlijk aantal tracks voorbij. De muziek is zelfs zo goed dat het soms afleidt van de actie (Red: Niets kan té goed zijn, behalve Gerard!). Dit wordt nog eens versterkt, doordat het volume ervan regelmatig de geluidseffecten overstemt. Tegelijk met de beats, begint de recht toe recht aan hack & slash-actie en heb je beschikking over een focusaanval. Met een druk op de linker trigger verdwijnen alle kleuren van het scherm en kun je in slow motion je tegenstander verticaal of horizontaal in tweeën proberen te splijten. Goed uitgevoerd betekent dit vliegende ledematen en ook meteen de ondergang voor het zwakkere samoerai-tuig. Dit maakt het niet alleen tot een heel tof, maar ook een heel handig spelelement. Gedurende het avontuur zul je regelmatig een level up krijgen gepaard met een portie lag (lees: slow motion) en een nieuwe beweging of combinatie. Toch blijft het vechten de hele tijd hetzelfde aanvoelen en brengen deze veranderingen niets (wezenlijk) nieuws.

De hoofdpersoon, Afro, is als zovelen voor hem op zoek naar wraak voor de moord op zijn vader. En hij heeft ervoor gekozen om te zoeken in mooie feodale Japanse omgevingen als dorpjes, bergen en militaire vestigingen. Alle locaties en personages in het spel zijn net als in de gelijknamige serie overgoten met een dikke animé-saus. Jammer is wel dat alle omgevingen pre-rendered zijn en daardoor grotendeels niet interactief. Zo kom je heel veel onzichtbare muren tegen op plekken waar je dat visueel gezien niet zou verwachten. Denk bijvoorbeeld aan balken waar je makkelijk onderdoor zou kunnen of hekken waar je makkelijk overheen zou kunnen springen.

Dit is overigens niet het enige mankement in de omgevingen. Je hebt namelijk een aantal vaardigheden onder de knie, als tegen een muur oprennen, die alleen kunnen op de plaatsen waar de makers dit nodig achten. Zo kan het voorkomen dat je van twee identieke rotsen, er maar één kunt beklimmen. Dit maakt het spelverloop wel erg lineair en vaak is het ook gewoon irritant. Een soortgelijke irritatie wordt veroorzaakt door een ander soort onzichtbare barrière. Overal in de levels worden steeds kleine gebieden afgesloten door mistachtige barrières, die opdoemen als je er tegenaan loopt. De enige manier is om deze versperringen uit de weg te krijgen, is door alle vijanden in het omheinde gebied uit de weg te ruimen. Soms zijn er zelfs hendels, die overgehaald dienen te worden, die ook omgeven worden door een heel plaatselijk barrièretje. Dit maakt het spelverloop nog meer lineair en de opzettelijk onzichtbare muren zijn nagenoeg even irritant als de onopzettelijken.

Na flink wat focusaanvallen, een partij onzichtbare barrières en een hele boel lekkere nummers kom je opeens een viertal naakte vrouwen tegen. Maar ja, als je één naakte chick hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Zo is eigenlijk de hele game, voor elk pluspunt is weer een negatief punt te noemen (overdaad schaadt) en vice versa….of kies ik hier nu een verschrikkelijk slecht voorbeeld uit??? (Red: INDERDAAD Phil!)

Een ander (wel goed) voorbeeld hiervan is het ontbreken van een sterfanimatie. Dus krijg je een fatale tik of val je in een afgrond, wordt meteen het beeld zwart en begint het gevecht of de scène weer opnieuw. In principe is dit hetzelfde als in Prince of Persia, maar dan zonder de reddende hand van Elika. Positief hieraan is wel dat het de vaart er lekker in houdt. Geen gezeik, gewoon opnieuw proberen. Maar het is ook hartstikke verwarrend. Op een gegeven moment deelde ik en een eindbaas tegelijk een klap uit en gedurende het laadscherm dat daar op volgde was het niet duidelijk of ik nou gewonnen of verloren had. (Ik bleek overigens verloren te hebben)

Nu zijn er nog wel meer verbeterpunten aan te wijzen wat betreft Afro Samurai, maar het gaat natuurlijk om de pret. En de minpunten mogen de pret eigenlijk niet drukken. Het is namelijk best vermakelijk om mannetje na mannetje in stukken te raggen terwijl je naar lekkere muziek luistert. De stelling ‘Met vliegende ledenmaten, naakte vrouwen, een soundtrack van de RZA en een vette animé-licentie kan een spel niet slecht zijn!’ lijkt bij deze dus bewezen. Toch blijft Afro Samurai niet meer dan een ‘normale’ hack & slash-game.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Afro Samurai is een licentiegame die behoorlijk trouw blijft aan de animé-serie. Ondanks een flink aantal gebreken, blijven de sterke kanten van het spel overeind. De ijzersterke soundtrack en het slow motion hakwerk zorgen ervoor dat het spel speelbaar blijft en dat fans van de serie en het genre nog best aan hun trekken kunnen komen.

6
  • Soundtrack van de RZA
  • Focus aanval
  • Animé-stijltje
  • Onzichtbare barrières
  • Geen sterfanimatie
  • Repetitief

Plaats een reactie


X
Lees meer over Afro Samurai: