Don King Boxing

Recensie | -

Soms vraag je jezelf wel is iets af. Zo zat ik laatst te denken: hoe snel verandert een mens van mening? In mijn ogen is dit een best interessant onderzoek. Helaas doen onderzoekers eerder verslag over dat ‘Brain Training je niet slimmer maakt’ en dat ‘gamen je sociale leven beïnvloedt’, dan dat zij tijd steken in een waardevol onderzoek. Tijd dat iemand anders dan maar dit doet. Wat blijkt? In 46 dagen is het mogelijk dat een mens totaal van mening is veranderd. Zo was ik eerder positief over Don King Boxing vandaag de dag ben ik wat minder te spreken over deze nieuwe boksgame voor de Wii.

Ik poets mijn eigen tanden, betaal mijn eigen rekeningen en heb een eigen huis. Ja, ik ben ondanks mijn gedrag best een volwassen kerel al zeg ik het zelf. Zo groot als dat ik me hiervoor schets zo klein voelde ik me weer toen ik Don King Boxing aan het spelen was. Het was namelijk een potje janken geblazen. In de game kruip je in de huid van ‘The Kid’. Waar je in andere games als rookie naar de status van legende toewerkt, winden ze in de Don King er geen doekjes om en begin je al als legende. Ze blikken namelijk op een documentaire-achtige wijze terug op je carrière waarbij het de bedoeling is dat jij de gevechten naspeelt. Iets wat overigens heel tof is uitgewerkt.

De beelden die je voor een wedstrijd te zien krijgt, zijn ‘echte’ beelden. Hierin zie je onder andere interviews met bokslegendes en natuurlijk de grijze man Don King zelf. Wanneer je dit hoort denk je misschien dat het een beetje afgezaagd is, maar dat is het totaal niet. Deze gesprekken zijn namelijk één van de weinige hoogtepunten van de game. Dit komt doordat de verschillende interviews op elkaar inspelen. Zo wordt er op een gegeven moment gezegd door een bokser dat Don King naar boksers toegaat om ze over te halen om voor hem te boksen. Vervolgens komt Don King in beeld om dit allemaal even keihard te ontkennen (Hell no! They come to me!) en zo zijn er nog meer van dit soort grapjes.

Minder lollig is de besturing van de game. De normale slagen zoals een jab (stoot) of uppercut werken perfect, alleen hoe de de hoek werkt is nog steeds een raadsel. De slagen voer je namelijk uit net zoals je ze in het echt zou doen, alleen de hoek werkt niet zo. Hierbij hoef je als het ware niet de hele beweging te maken, maar meer een soort draai. Op zich is het niet zo’n probleem om dit één keer te doen, alleen wanneer je dit omstebeurt met de linker- en rechterarm moet doen wordt het een beetje vervelend. Gelukkig hoef je dit maar één keer in de tutorial te doen anders wordt het praktisch een onmogelijk verhaal. Het neemt niet weg dat je dus bijna in elk gevecht alleen de jab en uppercut gebruikt, waardoor de gevechten steeds eentoniger worden.

De keuze van de muziek helpt wel deze saaie bedoeling wat op te vrolijken. Onder stevige hiphopbeats van onder andere Run DMC danst ‘The Kid’ naar de ring waar alvorens een bloedstollend gevecht losbarst. Uiteraard komt de Eye of the Tiger ook weer voorbij. Wat dan wel weer jammer is dat de het er grafisch gewoon echt niet uitziet. Normaliter zijn de graphics van de Wii al niet zo opzienbarend, maar dit sloeg wel alles. Op een gegeven moment liep mijn bokser onder geweldige muziek naar de ring langs de verschillende juichende toeschouwers. Wat direct opviel was dat er een vrouwtje in het publiek stond die werkelijk leek op een samenstelling van Tetris-blokken.

Naast dat je verouderde graphics onder ogen krijgt, zijn er ook klassieke ouderwetse gevechten na te spelen. Deze kom je vanzelf tijdens je carrière tegen. Deze gevechten zijn niet zozeer bijzonder in dat vechten anders is, maar het hele uiterlijk is voor deze gelegenheid aangepast. Zo zul je niet meer de gruwelijk mooie kleuren van de Wii meer zien, maar verandert het beeldscherm in een soort MadWorld-idee waar zwart en wit overstemmen. Jammer is dan wel weer dat de arena’s waarin je vecht dan niet met de tijd zijn meegegaan. Met andere woorden speel je in dezelfde arena’s alleen in een andere kleur.

Zoals je al leest er is niet zoveel afwisseling in de game. Er zijn gevechten, leuke beelden en een trainingmodus. In deze modus zijn er twintig verschillende uitdagingen om aan te gaan. Hierbij kun je denken aan slaan tegen een boksbal tot touwtjespringen. In Don King Boxing proberen ze je aan te sporen om dit elke dag te doen, want na elke training krijg je een stempel. Dit systeem is eerder al onder andere bij Brain Training gebruikt. Het zorgt in ieder geval wel voor dat je de bewegingen goed onder de knie krijgt, maar voor de rest heeft het niet zoveel toegevoegde waarde. De game draait om het verhaal en dat is in ieder geval nog vermakelijk, het boksen zelf veel minder.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Don King Boxing is geen geweldige game. De beelden die je voor een gevecht te zien krijgt zijn als enige wel de moeite waard. Het vechten spreekt namelijk erg voor zich en werkt allemaal wel, behalve dan de hoek. Dit is enorm frustrerend en het zorgt ook nog eens voor eentonige gevechten omdat je enkel de jab, uppercut en special move overhoudt. Naast dat er een verhaal is en klassieke gevechten, is er ook nog een trainingsmodus die leuk is voor de afwisseling maar geen echte toegevoegde waarde heeft.

5
  • Echte beelden
  • Eye of the Tiger
  • Graphics gelijk aan Tetris
  • Eentonig
  • Hoek werkt niet helemaal goed
  • Boxart interessanter dan het spel

Plaats een reactie


X
Lees meer over Don King Boxing: