Battleforge

Recensie | -

Als er een schaal met M&M;'s wordt neergezet op een tafel, dan gebeurt er altijd iets interessants. De ene keer worden alle gele binnen no-time geconfisqueerd, terwijl een andere keer de blauwe als sneeuw voor de zon zijn verdwenen. Op de één of andere manier willen we toch allemaal net die ene kleur hebben, terwijl het geen fluit uitmaakt. Dat is eigenlijk ook het paradoxale van Battleforge. In de game kun je een eigen leger samenstellen met behulp van verschillende gekleurde kaarten, maar het is voornamelijk een nuanceverschil.

Battleforge is een kaarten-MMORTS, wat eigenlijk inhoudt dat eenheden opgeroepen kunnen worden door kaarten in te zetten en er online direct tegen andere kaarthouders geknokt kan/moet worden. In de nette tutorial wordt duidelijk uiteengezet hoe dit in zijn werk gaat. Er zijn energiepunten die automatisch worden aangevuld zodra jij een kristalpunt onder je hoede hebt. Met deze kristalpunten zijn eenheden op te roepen die gerepresenteerd worden door kaarten. Elke kaart heeft twee voorwaarden voordat hij gebruikt kan worden, ten eerste moet je voldoende energiepunten hebben (dat is het eenvoudige gedeelte), maar daarnaast moet je ook de juiste Orb-punten in je bezit hebben. Er zijn vier soorten Orbs: Fire, Frost, Nature en Shadow. Heb je een Shadow-eenheid en een Shadow Orb, dan is het oproepen geblazen. En uiteraard hebben sterkere, speciale eenheden verschillende Orbs nodig voordat ze op te roepen zijn. Gruwelijke draken, groteske monsters, stenen kolossen zijn dus pas op te roepen naarmate je meer Orbs en kristallen onder je hoede hebt.

Heb je dan uiteindelijk aan al deze voorwaarden voldaan, dan kom je erachter dat het daadwerkelijke strategische gedeelte nu niet heel spectaculair is. De kaarten die speelbaar zijn, zijn namelijk gelijk te gebruiken op de plek waar zich vriendelijke eenheden of gebouwen bevinden. Vaak begin je dus met een standaard groepje eenheden, verover je een Orb, roep je een shitload aan monsters op die eventuele aanvallen zo afslaan terwijl ze gehealed worden door een Shaman (die ook op te roepen zijn uiteraard) en na een tijdje bouwen ga je naar de volgende kristallen en Orbs. Het is mannetjes pompen, maar dan met kaarten. Niet dat dit uitmaakt, want de game heeft een geinig, eenvoudig stijltje en tijdens de solomissies kom je tegenover grote monsters te staan die best indruk maken.

Indruk maakt ook de wereld van onoverzichtelijke menu's waar je in wordt gedonderd. Het is werkelijk waar alsof je een Excel-handleiding in spijkerschrift probeert te lezen. Terwijl je aan de linkerkant probeert uit te vogelen welke mogelijkheden er zijn, staat er rechts een vraagteken in beeld. Na een klik op het vraagteken en vervolgens wordt in staccato uitgelegd in wat voor menu's de speler allemaal kan gaan zitten wroeten. Voordat het vraagteken eindelijk is aanbeland bij het punt waar je logischerwijs als eerste naar kijkt (de linkerkant), heb je het al opgegeven en ga je lekker zitten klooien, zoals je deck aanpassen.

Hier blijkt al snel dat het kaartensysteem met goede intenties is opgezet, maar dat de gouden regel van een RTS (balans is alles), het dusdanig in de weg zit dat het vooral een visueel verschil is. Natuurlijk zijn Elvenboogschutters ietsjes sterker dan die van de andere Orb-kleuren, maar het onderscheid is niet noemenswaardig. Zo'n ander voorbeeld van 'leuk bedacht, maar veel uitmaken doet het niet', is een bepaalde eenheid van Shadow. Deze kan zichzelf healen als er lijken in de buurt liggen. Klinkt leuk, maar zoals gezegd: tijdens de missies pomp je eenheid na eenheid uit de grond door steeds kaarten in te zetten. De game geeft de speler nooit het gevoel dat hij een speciale kaart in handen heeft waarmee een slag gewonnen kan worden. Hiermee valt eigenlijk het originele concept mee in duigen en dat is erg jammer.

Ongetwijfeld zullen er wel een paar kaarten zijn die echt tof zijn, maar het verkrijgen daarvan gaat weer gepaard met een hoop moeilijkdoenerij. Zo zijn via de virtuele handelsplaats kaarten te kopen (op basis van microtransacties), of zijn door online wedstrijden te winnen nieuwe kaarten te verkrijgen. Het is een gedeelte wat ik geheel links heb laten liggen, omdat de game in mijn ogen vooral offline gewoon leuk genoeg was om te spelen. Dat is het tweede paradoxale van de game: het hele MMO-gebeuren zit geïntegreerd in de game, maar een potje tegen een menselijke opponent starten is verre van intuïtief. Ook daar draait het om menuutjes nalopen, vloeken omdat je één verkeerde knop indrukt en je hele deck weer weg is en meer van dit soort onzin. Waarom kon er niet gewoon een handig menu zijn waar dat hele multiplayergebeuren onder één noemer stond? Zo startte ik bijna per ongeluk een multiplayermatch terwijl ik gewoon de verhaallijn, die trouwens echt nergens overgaat, wilde volgen.

Conclusie en beoordeling

Nu lijk ik buitengewoon negatief over Battleforge, maar het is vooral het feit dat de game niet zo bijzonder is, terwijl ik bij een ‘kaarten-MMORTS’ gelijk glinsteroogjes van nieuwsgierigheid kreeg. Het is gewoon een geinige RTS waarin je met kaarten kunt klooien die niet zo bijzonder veel van elkaar verschillen. En dat hele MMO-gebeuren wordt er een beetje met de haren bijgesleept, ook onnodig. Nu nog een cursus spijkerschrift en ik kan straks de weg door de menuutjes vinden.

7-
  • Kaartensysteem is een erg tof idee...
  • maar de variatie en daadwerkelijke impact ontbreekt
  • Verschrikkelijke menu's
  • MMO-gebeuren wordt er nodeloos bijgesleept

Plaats een reactie


X
Lees meer over BattleForge: